is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
In het kader van het professionaliseren van mijn werk, televisiekijken en zeuren, presenteer ik vandaag een assenstelsel betreffende BN’erschap. Op de x-as: onverdiend bekend versus verdiend bekend, op de y-as: goed uitgevoerd bekend versus slecht uitgevoerd bekend. Zo heeft Britt Dekker misschien niet verdiend dat ze bekend is, maar leuk doet ze het wel. Van Harry Mens zou je dan weer het tegenovergestelde kunnen zeggen.
Op zondagavond bracht ik mijn model in de praktijk en had ik tot mijn grote geluk meteen beet: de perfecte BN’ers, een duo zelfs, in het onverwacht leuke The Bicycle Race (SBS 6). Zes bekende koppels proberen zich op de fiets een weg door India te banen. Het programma is meteen het bewijs dat het Nederlandse idee maar overal te kunnen fietsen heel, heel overmoedig is. Er is een competitie-element, natuurlijk, de duo’s kunnen geld verdienen met opdrachten, maar die zijn vervolgens zo sereen (probeer koffie te drinken met een lokale prins, zoek een boek op in de bibliotheek, maak een zandtekening) dat het programma een Chris Zegers-achtig aura heeft – ook een goede casus trouwens, voor het assenstelsel.
Arjan Ederveen, die een duo vormt met Anniek Pheifer, komt heel veel in India. ‘Omdat het zo fascinerend extreem is. Prachtig en heel lelijk en heel mooi en heel vies. Fantastische mooie mensen en heel chagrijnige, lelijke mensen. Alles! Alles!’, roept hij, met die Ederveen-intonatie. Hoe de twee – in alles lekker ironisch, alsof het een sketch van Dertig Minuten betreft – bij dit spelprogramma op de commerciële terecht zijn gekomen, geen idee, maar het werkt. ‘Schatje’, zegt Ederveen tegen Pheifer, ‘dit is niet wat ik tien dagen ga doen. Ik word gestrest van het idee dat je ergens op tijd moet zijn.’
Kostelijk, hun onverschilligheid. Ze ‘intimideren’ hun veel te fanatieke tegenstander Joshua Nolet door hem bij een opdracht gewoon gade te slaan. Ederveen roept ‘happata’ tegen de eigenaar van een homestay. Dat ze in zijn huis mogen logeren is een geschenk uit de hemel. ‘Ik ben intens tevreden’, zegt Pheifer, op zo’n manier dat ik niet wist of ze nou aan het persifleren was of niet. ‘Ik ben intens gelukkig.’
Waren er maar meer zo schertsend. Jezelf niet te serieus nemen, het is een hele kunst, bleek toen The Bicycle Race oversprong naar De Oranjezomer, waar Victor Vlam weer mocht zitten roepen. Over Sigrid Kaag dit keer, die de bedreigingen aan haar adres toch wat minder zwaar had moeten opvatten. ‘Ik vind ‘heks’ niet per se vrouwonvriendelijk, in de zin dat ‘eikel’ ook niet manonvriendelijk is’, bazelde Vlam.
Waar hij op het assenstelsel zou thuishoren, dat behoeft geen uitleg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant