AZ toonde tegen NEC de eerder ontbrekende ingrediënten als passie, overlevingsdrang en duelkracht. Wouter Goes, een jaar geleden nog de gebeten hond, ging voorop in de strijd.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Als revanche. Zo voelde voor AZ de 5-1-winst op NEC in de bekerfinale. Vorig seizoen ging de eindstrijd op dramatische wijze verloren. Zondagavond was er genoegdoening. Voor de afzwaaiende technisch directeur en architect Max Huiberts vooral, en voor de nauwelijks ververste basisploeg.
AZ staat al jarenlang voor sterk transferbeleid, het boetseren van talent en in fases geweldig voetbal, maar toont te weinig overlevingsdrang, passie en duelkracht. Zondag waren die eigenschappen ruimschoots aanwezig, misschien het best verbeeld door Wouter Goes, de jonge verdediger die in hoog tempo het imago van AZ als club van lieve jongens aan het afbreken is.
Typerend beeld. Nadat hij op zijn knieën was gezakt als een devote dienaar van God om de 2-0 van Sven Mijnans – breekpunt in de wedstrijd – te vieren, balde Wouter Goes langdurig zijn vuist richting de zijde waar de NEC-aanhang zich ophield. Was het een provocatie of een steunbetuiging aan doelman Rome-Jayden Owusu-Oduro, die voor de NEC-supporters stond? Bij Goes weet je het nooit.
Hoe dan ook was dit zeker het moment van glorie voor de AZ-verdediger. Een jaar geleden – toen Go Ahead Eagles na strafschoppen won van AZ – werd Goes het hardst uitgelachen vanwege diens provocaties tijdens de verloren strafschoppenreeks.
Afgebeeld als een hond ging Goes later door de straten van Deventer op een spandoek dat Go Ahead Eagles-aanvaller Victor Edvardsen meetorste. Edvardsen stond zelf ook op dat doek, als ‘baas’ die de hond aan de ketting had. Ja, er werd schande van gesproken, maar velen konden er ook begrip voor opbrengen. Boontje kwam om zijn loontje voor Wouter. ‘Karma’, noemde Edvardsen het.
Goes naait graag tamelijk opzichtig de boel op. Ook zondag stond hij al snel weer op tenen en gaf hij een duw, om daarna de vermoorde onschuld te spelen, leidend tot hevige irritatie bij NEC-verdediger Philippe Sandler.
Maar voor de rest hield hij zich koest en was hij gewoon goed. Er was veel te doen, vooral in de lucht, want NEC hanteerde veelvuldig de lange bal. Tegenover Goes en partner Alexandre Penetra stond de kleinere, maar springvaardige Bryan Linssen. Linssen beklaagde zich al eens uitgebreid over Goes en noemde hem ‘een idioot’. Ook andere tegenstanders hekelden het trash talken, krabben, knijpen, slaan zelfs, van de verdediger.
Goes ging ermee aan de slag, vertelde hij in januari aan Voetbal International. ‘Het moest rustiger worden in mijn hoofd. Op de juiste momenten moet het gif in mijn spel naar boven komen en op andere momenten juist niet. Vergelijk het met een glas water: het glas moet leger zijn wanneer ik de wedstrijd inga. Vaak zat het al behoorlijk vol als ik het veld op stapte. Tijdens wedstrijden zat het al snel helemáál vol en stroomde het soms over. Dat gaat nu beter’, aldus de 21-jarige verdediger.
Hij kwam dit seizoen iets minder negatief in het nieuws, al ergerde PSV-coach Peter Bosz zich recentelijk nog wild aan Goes. Bij AZ vinden ze het eigenlijk wel prima, zo’n gifkikker in de ploeg.
Wat zijn spel betreft was hij net zo wisselvallig als de rest van AZ. Maar alles kon worden goedgemaakt op 19 april, wist hij. ‘De pijn zit er nog steeds. Het leeft écht in de groep’, zei hij vooraf.
Zondag maakten Linssen en ook de andere NEC-spitsen die erin kwamen geen kans tegen Goes. Goes was bovendien degene die het laatste tikje gaf aan Mees de Wit, die de score opende; hij blokte daarna manmoedig een inzet van Noé Lebreton.
Hij leidde de defensie tegen de geroemde Nijmeegse aanvalsmachine als een veldheer, geholpen door Penetra en de middenvelders Jordy Clasie en Peer Koopmeiners. Ook voor Koopmeiners was er persoonlijke genoegdoening. Hij maakte een jaar geleden hands diep in de blessuretijd, leidend tot de gelijkmaker van Go Ahead Eagles. Nu tekende hij voor de 3-0; na zijn wissel durfde hij haast niet te kijken, na het laatste fluitsignaal kwamen de tranen.
Het werd tijd dat AZ weer eens iets won; de laatste keer was in 2013. Echt doorgroeien lukte dit seizoen niet, hoewel de jeugdopleiding al jaren geroemd wordt. Alleen Kees Smit haakte aan bij het Nederlands elftal.
Goes sprong na afloop op de rug van die andere uitblinker, Sven Mijnans, en duwde zijn hand tegen de filmende camera. Daarna kreeg hij een hand van KNVB-directeur Nigel de Jong. Ook geen onbesproken winnaar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant