De lezersbrieven! Over de Nationale Aardappelweek, koffiedrinkende politici, de roedel wolven in onze regering en argumenten voor het krijgen van kinderen.
Er dreigt door de spanningen rond de Straat van Hormuz een tekort aan kunstmest, waardoor de voedselproductie onder druk staat. Een lampje in mijn hoofd gaat aan. Het is ongetwijfeld een vorm van beroepsdeformatie. Als wetgevingsjurist heb ik mezelf aangeleerd om bij elk beleidsvraagstuk de vraag te stellen: en hoe zit het in Caribisch Nederland?
Ik lees de Volkskrant erop na, maar ook daar is geen aandacht voor Bonaire, Sint Eustatius of Saba, die volledig afhankelijk zijn van import over zee en door de lucht. Velen weten het niet, maar de kosten voor levensonderhoud zijn daar al veel hoger dan in Assen en Amsterdam. Mensen hebben al twee of drie banen nodig om rond te kunnen komen.
De prijzen voor containervervoer over zee stijgen al. De prijs van vrachtvluchten idem dito. In het Europese deel van Nederland maken we ons vanzelfsprekend druk om de prijzen aan de pomp. Benzine is een eerste levensbehoefte, niet waar? Maar wie maakt zich druk om de prijzen aan de kassa in Rincon, Oranjestad en Windwardside? Wie bekommert zich om Caribisch Nederland?
Wie gaat zorgen dat onze landgenoten overzee met Kerstmis geen voedseltekorten hebben en financieel niet door de bodem zakken?
Pim Beirnaert, Den Haag
‘Aardappel tegen dumpprijs’. Het afgelopen half jaar staan er met grote regelmaat berichten met deze strekking in de media. En nu ter promotie: De Nationale Aardappelweek!
Het wordt duidelijk dat boeren blijkbaar niet in staat zijn goede keuzes te maken rond hun productie. Voor al deze, min of meer, overtollige aardappelen is wel kostbaar grondwater gebruikt om ze te laten groeien. Daarnaast zijn ook nog eens tonnen aan landbouwgif gebruikt om ze te kunnen oogsten.
Voor de Nederlandse voedselzekerheid is het beter dat we enkel dat laten verbouwen wat we echt zelf nodig hebben. De overheid zou quota moeten vaststellen voor alle agrarische producten en deze per opbod moeten verkopen aan belangstellende boeren. Daar is ons kostbare grondwater, natuur en voedselzekerheid pas echt mee geholpen. Zeker als we aparte quota voor ecologisch verantwoorde gekweekte producten gaan uitgeven.
Alex Hulshoff, Goirle
Er wordt ‘volop koffie gedronken’ door politici om steun te vinden voor de verhoging van het eigen risico in de zorgverzekering (Ten eerste, 17/4). In het artikel was te lezen dat deze zoektocht door de coalitie zonder beleidsmatig plan schijnt te gebeuren. Men hoopt op een politiek wonder?
Ten eerste hoop ik, behalve op een wonder, dat het koffiedrinken over Fairtrade-koffie gaat en niet over die makkelijke cupjes gevriesdroogd afvalpoeder van financieel uitgeknepen koffieboeren. Ten tweede is het niet raadzaam om de hele dag koffie te drinken. Ook de nieuwe Schijf van Vijf adviseert maximaal vijf koppen.
Meer is geen zuivere koffie (excuses voor de woordspeling). Te veel koffie zorgt voor een permanente verhoging van de bloeddruk, dit komt evenwichtige beleidsvorming niet ten goede. Bovendien is een te hoge bloeddruk slopend voor de gezondheid, met als gevolg dat het eigen risico alweer omhoog moet.
Kortom, minder koffie.
Marc Lezwijn, Zoetermeer
Deze regering doet me steeds meer denken aan een roedel wolven. Wolf Dilan in wolfskleren, wolf Henri in schaapskleren en schaap Rob in wolfskleren.
Floor Montenarie, Middelburg
Zelfverklaard feminist Dionne Maria Hallegraeff maakt een mooi punt over zwangerschapsdiscriminatie en de uitdagingen van vrouwen die kinderen (willen) krijgen op de arbeidsmarkt. Maar ook door haar wordt het overal gehoorde argument gebruikt dat wij als samenleving het krijgen van kinderen moeten stimuleren ‘om de vergrijzing tegen te gaan’.
Als jonge vader en medefeminist denk ik dan: waarom zou je kinderen op aarde moeten zetten om deze wereld in stand te houden? Er zijn talloze goede redenen om het krijgen van kinderen te willen stimuleren. Maar laat je niet voor het karretje spannen van het patriarchaat.
Adam Verhaar, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant