Oud-winnaars Tadej Pogacar, Wout van Aert en Mathieu van der Poel ontbreken zondag alle drie bij de 60ste editie van de Amstel Gold Race. En dus is de Vlaamse olympisch kampioen Remco Evenepoel nu de grote favoriet.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
De Belgische wielerfans zullen, nog maar nauwelijks bekomen van Van Aerts overwinning in Parijs-Roubaix, handenwrijvend vooruitkijken naar zondag. In de Amstel Gold Race lijkt de weg vrij voor opnieuw een Belgisch succes, nu met Remco Evenepoel.
Het klepperen over de kasseien is voorbij. Het peloton begint aan een nieuwe fase van het voorjaar en trekt de heuvels in voor het Ardense drieluik, te beginnen met de Amstel Gold Race. Het draaien en keren, de felle korte klimmetjes: Wout van Aert, Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel weten hoe dat moet. Zij wonnen de belangrijkste wielerkoers op Nederlandse bodem alle drie al eens, respectievelijk in 2021, 2023 en 2019.
Maar het drietal ontbreekt zondag bij de 60ste editie van de ‘Amstel’. En dus is het de beurt aan Evenepoel. De 26-jarige Vlaming onttrok zich grotendeels aan het klassieke voorjaar en reed tot nog toe hoofdzakelijk rittenkoersen als voorbereiding op de Tour de France.
Een uitzondering maakte hij voor de Ronde van Vlaanderen, waar hij bij zijn debuut lang met Pogacar meekon. Hij loste uiteindelijk net iets eerder dan Van der Poel en eindigde als derde. Pogacar vertelde na afloop waarom hij de Belg absoluut niet wilde laten terugkeren toen die er eenmaal af lag. ‘Als je iemand zoals hij een tweede kans biedt, dan zal je het bezuren.’
Pogacar noemde Evenepoel ‘a bullet of a rider’ – een razendsnelle coureur, leek de Sloveen daarmee te bedoelen. En misschien ook wel een dodelijke, in de sportieve zin van het woord. Een killer.
Er prijken al 73 overwinningen op Evenepoels erelijst, waaronder de twee olympische titels uit Parijs (wegkoers en tijdrit), de regenboogtrui in 2022, de eindzege in de Vuelta in datzelfde jaar en twee overwinningen in Luik (2022 en 2023) en drie in San Sebastian (2019, 2022 en 2023).
Van der Poel was niet verbaasd dat zijn concurrent zo sterk voor de dag kwam op de Vlaamse wegen. ‘Ik denk dat iedereen wel weet wat voor een talent hij is, ook in eendaagse wedstrijden.’
Die nadruk op de ‘eendaagse wedstrijden’ in Van der Poels woorden duidt op de veelzijdigheid van Evenepoel. Hij is een tijdrijder van wereldklasse, is daarin al drie jaar op rij de mondiale kampioen, en hij kan uitzonderlijk goed bergop. Die combinatie maakt dat hij als een van de beste klassementsrenners van zijn generatie geldt.
Heel België heeft de hoop op hem gevestigd als opvolger van Lucien Van Impe, in 1976 de laatste Belgische Tourwinnaar. Twee jaar geleden eindigde Evenepoel in de witte (jongeren)trui als derde in de Tour de France. Maar na die podiumplaats in Nice, dat jaar de finishplaats van de Tour, ging het mis.
In december 2024 botste hij tijdens een training op een busje van de postbezorging. Het was het derde grote ongeluk in zijn carrière, na zijn duik in het ravijn in Lombardije in 2020 en zijn crash in Baskenland in 2024.
De schade leek ditmaal mee te vallen, met onder meer een gebroken schouder, sleutelbeen en hand. Maar de revalidatie duurde langer dan gehoopt. Het proces verliep zo moeizaam dat Evenepoel overwoog überhaupt niet meer terug te keren als profrenner.
Hij hield toch vol, maar er volgde een frustrerend seizoen met als dieptepunt de 14de etappe van de Tour de France. Hij was de ronde ondanks een gebroken rib, opgelopen bij het Belgisch kampioenschap, ingegaan met ambities voor het eindklassement, maar stapte op weg naar Superbagnères in een wolk van verdriet af.
‘Het ging gewoon niet meer. Mentaal, fysiek, het was op’, vertelde hij later voor de camera van Sporza.
Dat gevoel zat dieper en speelde al langer. Ondanks een doorlopend contract had Evenepoel besloten dat het tijd was om Soudal Quick-Step en ploegleider Patrick Lefevere te verlaten. Na de Tour van 2025 werd bekend dat hij vertrok naar Red Bull-Bora-Hansgrohe, de equipe van Primoz Roglic. Daar heeft de Vlaming de gang er weer in, bewees hij met al zes zeges in dit prille seizoen én met zijn indrukwekkende optreden in Vlaanderen.
De Limburgse heuvels zijn nog meer zijn terrein, al moet hij zich niet te vroeg rijk rekenen. Alle andere coureurs zullen hem in de gaten houden. En er zijn heus ook anderen die de opeenvolging van beklimmingen goed verteren, al is het nog onduidelijk of Tom Pidcock mee zal doen. De Brit, winnaar in 2024 en de man die dit jaar op een haar na Pogacar van de zege in Milaan-San Remo hield, verdween dit voorjaar in de Ronde van Catalonië in een ravijn en reed sindsdien geen wedstrijden meer.
Maar ook als Pidcock niet start, is er altijd nog Mattias Skjelmose. De Deen versloeg vorig jaar niet alleen Pogacar maar ook Evenepoel in een sprint à trois en bewees dat de zege in de Amstel zich moeilijk laat voorspellen.
Bij de vrouwen staan zondag alle actieve oud-winnaars van de Amstel Gold Race aan de start. Demi Vollering, de beste in 2023, is de grote favoriet. De manier waarop ze in de Ronde van Vlaanderen haar concurrenten op de met kasseien beklede beklimmingen afschudde, was indrukwekkend.
Maar Marianne Vos, winnaar in 2021 en 2024, bewees in Parijs-Roubaix ook over een goede vorm te beschikken, al was het een teleurstelling dat ze het in de sprint moest afleggen tegen de Duitse Franziska Koch. Ze zal in Valkenburg gebrand zijn op een beter resultaat.
Iets minder groot lijkt de kans op een herhaling voor Anna van der Breggen, die in 2017 de Amstel won en vorig jaar haar rentree in het peloton maakte. Als herintreder is ze minder trefzeker dan vroeger. En hoe staat Kasia Niewiadoma (winnaar in 2019) ervoor? De Poolse kwam hard ten val in Milaan-San Remo en reed sindsdien geen wedstrijden meer.
Voor Mischa Bredewold, de surprise van vorig jaar, zal de koers opnieuw in haar voordeel moeten uitpakken. Toen wist de regerend nationaal kampioen tijdrijden in haar eentje weg te komen uit een sterke kopgroep en soleerde ze naar de meet. In een sprint zijn haar kansen klein.
Er zou na zondag natuurlijk ook een nieuwe winnaar op de erelijst van de Amstel Gold Race kunnen prijken. Puck Pieterse bijvoorbeeld. Zij eindigde vorig jaar bij haar debuut in de klassieker als derde, won daarna de Waalse Pijl en werd tweede in Luik-Bastenaken-Luik. En dit jaar lijkt haar vorm, na een sterke derde plaats in de Ronde van Vlaanderen, alleen maar scherper dan toen.
Lorena Wiebes dacht in 2024 dat ze had gewonnen, maar juichte te vroeg. Terwijl ze haar armen in de lucht stak, drukte Vos haar voorwiel op het nippertje nog voorbij. Als ze met de eersten boven kan komen op de Cauberg, zijn er maar weinigen die haar in de sprint kunnen kloppen. Zeker als ze door blijft spurten tot voorbij de streep.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant