Verenigde Staten Dagenlang trok een parade van Amerikaanse bestuursvoorzitters voorbij in een hotel in Washington DC. Ze waren vol lof over de regering-Trump, maar leken volgens de organisatie achter de schermen genuanceerder.
Tijdens het evenement van nieuwsmedium Semafor kwamen naast allemaal ceo's van grote bedrijven een hele rits Amerikaanse en internationale politici voorbij. Mede daarom wordt het evenement vergeleken met het World Economic Forum in Davos.
Het was bij vlagen pijnlijk om naar te luisteren. Ongemakkelijk bijna. „Dit is beschamend”, mompelde een aanwezige vrouw op donderdagochtend. Maar voor wie wilde zien hoe het Amerikaanse bedrijfsleven zich verhoudt tot de regering-Trump, waren de interviews in hotel The Conrad in Washington DC de afgelopen week de perfecte plek.
Het digitale nieuwsmedium Semafor huurde het luxehotel vijf dagen lang af, voor gesprekken met een schier eindeloze parade bestuursvoorzitters en managers van grote bedrijven – van Chevron tot US Steel. Het evenement heette al snel het ‘Davos van DC’, naar het World Economic Forum dat elke winter in de Zwitserse wintersportplek wordt georganiseerd. Niet in de laatste plaats omdat, net als in Davos, ook talloze Amerikaanse en internationale politici aanschoven (zelfs de minister van Financiën van Syrië kwam langs).
Aan het einde van de week bleek het een onthullend evenement. Niet alleen waren topbestuurders opvallend optimistisch over de Amerikaanse economie, maar ook over iets anders: de regering‑Trump. Althans: vóór de schermen dan.
Op bijna het exacte moment dat het Internationaal Monetair Fonds enkele straten verderop dramatische scenario’s voor de wereldeconomie presenteerde op zijn voorjaarsvergadering, had Hilton-topman Chris Nassetta dinsdagochtend een andere boodschap. „2026 wordt beter dan 2025.”
Waarom? Nassetta wees, zonder Trump bij naam te noemen, op een aantal maatregelen van de president. „Een van de krachtigste dereguleringsgolven uit de geschiedenis. Gunstig belastingbeleid. Een enorme investeringsgolf in de VS.”
Hij was pas de eerste. David Burritt, topman van staalgigant US Steel, vond het ‘gouden aandeel’ (met extra zeggenschap) dat de president vorig jaar in zijn bedrijf nam „geweldig”. „Ik ben er heel blij mee”, klonk het, tegen de decennialange Amerikaanse afkeer van staatsingrijpen bij ondernemingen in.
Nu had hij tenminste zekerheid over grote bedragen die hij kon investeren, vertelde Burritt. Dat hij niet zonder toestemming van de regering de naam US Steel mocht veranderen, of het hoofdkantoor mocht verplaatsen, maakte niet uit. „Dat zijn we toch niet van plan.” Naast hem op het podium roemde Steve Nelson, executive vice president van apotheek- en zorgverzekeringsreus CVS Health, in extreem vage bewoordingen het „partnerschap” met de regering.
Bestuursvoorzitters die niet direct de regering prezen, roemden in de gesprekken vaak wel de Amerikaanse economie – iets wat de president maar al te graag hoort. Op zich is dit niets nieuws: dat het bedrijfsleven in de VS zich volledig heeft gevoegd naar de grillen van Donald Trump, is bekend. De angst een doelwit te worden van de president, zoals universiteiten, advocatenkantoren en mediabedrijven al overkwam, heeft hen stil gemaakt. Ook over maatregelen die hen negatief raken, zoals importheffingen en het tornen aan de onafhankelijkheid van de centrale bank.
Desalniettemin stond de positiviteit van de afgelopen dagen in een wel erg schril contrast met de zorgen over de wereldeconomie die het IMF op zijn voorjaarsvergadering verderop in Washington uitte. Daar klonk waarschuwing na waarschuwing, over de „grootste energiecrisis in de geschiedenis”, zoals het Internationaal Energieagentschap de situatie omschreef. Een crisis die is veroorzaakt door het besluit van Trump (en premier Netanyahu van Israël) om Iran aan te vallen.
Veel bestuursvoorzitters leken het noch daarover te willen hebben, noch over andere negatieve gevolgen van het beleid van de regering-Trump. Deels is dat begrijpelijk, want de Amerikaanse economie staat er ook daadwerkelijk beter voor dan veel andere. Maar dat Hilton-topman Nassetta zei dat de „inflatie structureel daalt”, een paar dagen nadat die dankzij de Hormuz-crisis op het hoogste punt in jaren uitkwam, klonk meer als het negeren van de werkelijkheid.
Het weerwoord kwam vooral van topmannen die al een duidelijke politieke kleur hebben. Peter Orszag van zakenbank Lazard zei dat de wereldeconomie op het punt staat in de afgrond te storten, maar hij was begrotingsdirecteur onder Obama en geldt als een uitgesproken Democratische stem. .
De scherpste kritiek – relatief – op Trump kwam van Kenneth Griffin van investeringsmaatschappij Citadel. De openlijk Republikeinse donateur zei dat de wereld een recessie tegemoet zou gaan als de Straat van Hormuz niet snel open zou gaan. Volgens hem had de Amerikaanse regering een „fout” gemaakt – niet zozeer door de oorlog te beginnen, maar door niet duidelijk aan de wereld uit te leggen waarom ingrijpen in Iran nodig was.
De ceo van investeringsmaatschappij Citadel, Kenneth Griffin, was nog een van de openlijke criticasters. Volgens hem is de aanval op Iran niet voldoende uitgelegd.
Het zwaarbeveiligde Semafor-evenement – er stond permanent politie voor de deur – had een duidelijke scheiding tussen vóór en achter de schermen: sprekers kwamen op vanuit een gebied dat niet toegankelijk was voor bezoekers, en verdwenen daar ook weer heen. Voor hen had The Conrad ook een aparte entree ingericht.
Tegen het einde van de week sijpelde door dat de bezoekers misschien niet het hele verhaal hadden gekregen. Semafor-hoofdredacteur Ben Smith schreef op vrijdag in zijn nieuwsbrief dat hij achter de schermen hele andere geluiden had gehoord.
Hij sprak van een „discrepantie”, en parafraseerde Cisco-topman Chuck Robbins. Die had hem blijkbaar on the record – maar niet op het podium – verteld dat het bedrijfsleven „heeft geaccepteerd publieke confrontatie te vermijden, omdat het gemakkelijker is in besloten kring met het Witte Huis dingen gedaan te krijgen”. Dat was een nuttige bijsluiter, maar wel een die de vraag opriep: waar hebben we dan de hele week naar geluisterd?
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet