is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Het allerliefste wat ik heb, heeft een brief van Dilan Yesilgöz-Zegerius gekregen. Er staat in dat ze is ingeschreven voor de militaire dienstplicht en dat ze daarom ‘in zeer uitzonderlijke situaties, zoals een (naderende) oorlog’ kan worden opgeroepen voor een keuring, en bij geschiktheid vervolgens voor militaire dienst. Er staat ook: ‘Dit alles is nu niet aan de orde.’
Ik weet niet of dat laatste geruststellend is bedoeld. Uit een mooie analyse die deze krant maakte van dienstplichtbrieven vanaf 2012 valt op dat de toon allengs alarmerender en martialer is geworden.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat klopt: we lezen over ‘veel onrust en onveiligheid’ in de wereld, en ruim de helft van de brief die de minister naar mijn kind stuurde, blijkt bij nadere lezing een uitgebreide aansporing te zijn om te solliciteren naar een baan bij defensie, gewoon nu al, vrijwillig, zonder een oproep af te wachten. Want we hebben ‘weerbaarheid’ nodig voor een ‘vrij en veilig leven’. Je hóórt het de minister zeggen, met de vanzelfsprekende gedecideerdheid waarmee ze ook over ‘goede oplossingen voor problemen’ kan spreken, of over nareizigers, of ‘de mensen thuis’ de groeten kan doen.
Er zit een enquête bij die via een QR-code leidt naar ‘de verschillende mogelijkheden om bij defensie te werken’. Het kind leest ook weleens het nieuws, dus snuift ze als ze leest dat defensie de ingevulde gegevens van de enquête ‘veilig zal bewaren volgens de hiervoor bestaande privacywetgeving’. De QR-code blijft onaangeroerd, waardoor ik niet weet of er ook ‘Ben je sneuvelbereid?’ wordt gevraagd.
Ik vraag me af of het ministerie een persoonlijke, informerende brief over inschrijving als dienstplichtige mag gebruiken om in één moeite door koude acquisitie te plegen voor de organisatie, maar misschien is dat een ouderwets bezwaar. Stammend uit de tijd dat we uniformen en de gewapende macht wantrouwden en op onze hoede waren voor de staat, omdat er altijd de mogelijkheid bestaat dat die zich tegen je keert – ik heb dat weleens gezien, het gebeurt vaker dan je denkt.
Tegenwoordig is er meer ontvankelijkheid voor stoere legerdingen, en is er een populair televisieformat dat mensen in legertenue hijst en 48 uur lang zonder slaap door de modder laat tijgeren. Commandotraining als een personal journey waarin je ‘jezelf tegenkomt’. Ook dat hoor ik de minister haast zeggen, dat het zo goed is voor je individuele ontwikkeling.
Ik ben geen groot voorstander van schieten en beschoten worden als het mijn kind betreft. Soft on crime, zeg maar en een freerider bovendien. Wat niet helpt is dat ik net Van het westelijk front geen nieuws van Erich Maria Remarque heb uitgelezen, waarin jongens van 18, vers uit de schoolbanken geplukt, de loopgraven in worden gestuurd en vallen als muggen in een wolk Baygon. De schoolmeester die ze aanspoorde om voor het land te vechten, zit thuis de krant te lezen.
Het speelt meer dan honderd jaar geleden, en tegenwoordig kunnen ze veel met drones; dan komt weerbaarheid neer op goed kunnen gamen. Misschien is het leger zo gek nog niet, begin ik te denken. Maar dan valt het oog van het kind op de handtekening onderaan de brief. Ze snuift andermaal en zegt: ‘Schieten, sure, maar voor die?’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant