is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en mondialisering.
In het zuiden van Libanon weet men maar al te goed wat een staakt-het-vuren met Israël waard is: namelijk niets.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Libanese burgers konden donderdagavond opgelucht ademhalen nadat bekend was geworden dat Israël en Libanon onder druk van de Amerikaanse president Donald Trump een tiendaags staakt-het-vuren zijn overeengekomen. Opluchting was er ook eventjes in de rest van de wereld toen Iran vrijdag als gevolg hiervan aankondigde de Straat van Hormuz te openen voor commerciële scheepvaart.
Hoe broos het bestand is, bleek echter al enkele uren na de aankondiging, toen Israël dorpen beschoot in het zuiden van Libanon, waar Hezbollah zijn thuisbasis heeft. En juist daar weten ze maar al te goed wat een afspraak met Israël over een staakt-het-vuren waard is, namelijk niets. Het vorige bestand uit 2024 is volgens VN-waarnemers meer dan tweeduizend keer geschonden door Israël. Een realiteit waar ook de Palestijnen in Gaza nog steeds dagelijks mee worden geconfronteerd in hun door Israël gecontroleerde uitzichtloze positie.
Geen wonder dus dat Hezbollah niet bereid is om zich te laten ontwapenen, zoals de Libanese regering vorig jaar heeft toegezegd in een poging internationale steun te verkrijgen. Die steun voor een sterkere Libanese regering is er, maar er is ook de wetenschap dat het land economisch berooid is, politiek verdeeld en militair zwak. De Libanese regering, kortom, heeft de middelen helemaal niet om Hezbollah te ontwapenen.
De steun voor Hezbollah in het zuiden van Libanon is nog steeds groot en wordt door de Israëlische agressie juist versterkt. Israël heeft weliswaar ingestemd met het staakt-het-vuren, maar weigert zich terug te trekken uit de bezette ‘bufferzone’ langs de Libanese grens die het leger de afgelopen weken met de grond gelijk heeft geprobeerd te maken. Zo behoudt het Israëlische leger zich het recht voor om te kunnen reageren op alle ‘vijandelijkheden’ binnen de 10 kilometer diepe bufferzone, waarmee elk moment het bestand kan worden opgeblazen.
De vreugde over het staakt-het-vuren in Libanon is dan ook niet groot. Veel burgers durven niet terug te keren naar hun huizen in het zuiden of kunnen dat niet omdat hun huizen zijn verwoest of omdat het Israëlische leger ze niet toelaat in het bezette gebied. Ook het Libanese leger waarschuwt burgers nog om vooral niet terug te keren, wetend dat niet zij maar alleen Hezbollah en Israël de oorlog kunnen beëindigen.
Het staakt-het-vuren is dan ook niet veel meer dan een wassen neus, bedoeld om de vredesonderhandelingen met Iran vlot te trekken. Trump wil duidelijk een eind aan de onbezonnen oorlog die hij zelf met Israël is begonnen en suggereert dat de gesprekken met Iran mogelijk al dit weekend kunnen worden hervat. Maar Trump weet dat Iran kan dwarsliggen zolang Israël doorgaat met de oorlog in Libanon tegen Hezbollah, Irans belangrijkste bondgenoot in de regio.
Trump staat dus voor de keuze om de oorlog met Iran opnieuw te laten escaleren en de schuld in de schoenen geschoven te krijgen voor een langdurige mondiale economische crisis, of om eindelijk eens voldoende druk te zetten op de Israëlische premier Netanyahu; te beginnen om hem de soevereiniteit en territoriale grenzen van zijn buurland Libanon te laten respecteren. Pas dan heeft de Libanese regering het gezag om een begin te maken aan de ontwapening van Hezbollah.
Source: Volkskrant