Wat u ook fantaseert over het gemummificeerde meisje dat terugkeert naar haar gezin, de kans is groot dat horrorfilmer Lee Cronin uw verbeelding met speels gemak overtoept.
schrijft voor de Volkskrant over film.
‘Bereid u goed voor op wat u zo gaat zien’, zegt de dokter tegen de ouders van de Amerikaanse Katie. Acht jaar geleden werd het meisje ontvoerd in Caïro, in deze spectaculair vuige nieuwe variant op horrorklassieker The Mummy. De zaak bleef onopgelost en haar getraumatiseerde ouders trokken met hun overgebleven zoon en dochter in bij oma in Albuquerque. Telefoontje van de ambassade: Katie is levend gevonden in een, jawel, 3000 jaar oude basalten sarcofaag.
Bereid u goed voor. Die waarschuwing is natuurlijk ook gericht aan het publiek van The Mummy. ‘Zet u schrap en komt dat zien!’, zegt die dokter eigenlijk, als een heimelijke kermisexploitant.
Katie verkeert in catatonische staat, beweegt haar ledematen middels griezelige spasmen. De huid is bekrast, de ademhaling piept en raspt, praten kan ze niet. Dit oogt, beter gezegd, meer als The Exorcist dan The Mummy. De ouders hopen op het beste en nemen hun gemummificeerde dochterlief mee naar huis.
Daar volgt horror in de categorie Grand Guignol: doelgericht wanstaltig en grafisch zeer expliciet. Wat u tijdens het lezen van dit stukje ook fantaseert omtrent loszittende melktanden en onknipbaar lange teennagels, de kans is aanzienlijk dat de Ierse horrorfilmer Lee Cronin (Evil Dead Rise) uw verbeelding met speels gemak overtoept. Wat een heerlijke klus moet dit zijn geweest voor Arjen Tuiten: in een industrie waar digitale gemakzucht op de loer ligt, blijft de Nederlandse grime- en prothese-specialist (Oscarnominaties voor Wonder en Maleficent: Mistress of Evil) analoog vakwerk leveren.
Cronin speelt in de kern van zijn The Mummy met dezelfde angst waarmee hij in zijn debuutfilm The Hole in the Ground (2019) hoge ogen gooide op internationale genrefilmfestivals: wat als je niet meer weet wie je kind is? Een goede vondst: dit iconische, in lappen gewikkelde filmmonster is nu eens geen dreiging van buitenaf, maar vertoeft in het hart van de familie.
Toch toont Cronin zich ditmaal weinig geïnteresseerd in de potentie van zijn psychologische horror. De toeschouwer schakelt als gevolg daarvan het denken liever uit: ook nadat Katie op handen en voeten door de spouwmuren is gekropen en een levende schorpioen heeft opgepeuzeld, blijven pa en ma geloven dat dit klusje best zonder professionele hulp kan worden geklaard.
The Mummy: A Lee Cronin Film, zoals de film voluit heet, om verwarring met de oneindig veel gezelligere mummie-avonturenfilms met Brendan Fraser en Rachel Weisz te voorkomen, is op zijn best in plankgas-pandemoniummodus. Al heeft die modus wegens het broze fundament ook iets vluchtigs.
Horror
★★★☆☆
Regie Lee Cronin
Met Jack Reynor, Natalie Grace, Laia Costa, May Calamawy
135 min, in 118 zalen.