Kerstin Casparij hield lang haar mond, tot ze vorig jaar niet meer anders kon. De Oranje-international sprong in de bres voor de lhbtqia+-gemeenschap en werd voorvechter van inclusiviteit. Ook nu weer, nu nieuwe sportregels trans vrouwen uitsluiten. "Dat doet me nogal pijn."
Als Casparij eind maart hoort dat trans vrouwen vanaf de Olympische Spelen in 2028 niet meer mogen deelnemen in de vrouwencategorie, raakt ze geëmotioneerd. Het doet Casparij pijn dat die groep wordt buitengesloten.
"Dat vind ik heel moeilijk om te zien", vertelt Casparij. "Ik word er verdrietig van. Het doet mij pijn als lesbische vrouw, die veel trans personen kent. Het is een grote domper voor de trans gemeenschap."
De 25-jarige Casparij is niet bang om in de bres te springen voor de lhbtqia+-gemeenschap. Sinds vorig seizoen spreekt de Friezin zich binnen en buiten de lijnen publiekelijk uit en maakt ze zich sterk voor de lhbtqia+ rechten.
Een rol die lang niet iedere voetbalster aandurft. "Natuurlijk is het best een risico", zegt Casparij. Ook zij kreeg haatreacties en verloor volgers op Instagram. Maar dat weerhoudt de vice-aanvoerder van Manchester City er niet van zich uit te spreken. "Ik wil mijn mond niet houden. Ik vind dit té belangrijk."
Voor Casparij, die opgroeide in de relatief kleine stad Heerenveen, was die rol als voorvechter niet vanzelfsprekend. De voetbalster kreeg al vroeg in haar carrière te horen dat ze zich beter stil kan houden. "Tegen mij is altijd gezegd: steek je nek niet uit en zeg vooral niet te veel. Er is angst."
Lange tijd volgde Casparij dat advies op, totdat ze in april 2025 het gevoel kreeg dat ze niet meer anders kon. Het kantelpunt? Het besluit van het Britse hooggerechtshof om trans vrouwen volgens de wet niet meer te erkennen als vrouw.
"Ik voelde me daar zo door aangesproken, zowel politiek als emotioneel", zei Casparij toen tegen The Guardian. "Na die uitspraak wilde ik mijn solidariteit en liefde tonen aan de trans personen. Toen dacht ik: het is tijd om mijn stem te laten horen."
Casparij kwam op het idee om tijdens de competitiewedstrijd tegen Everton een polsband te dragen met de kleuren van de transvlag. Uitgerekend in dat duel scoorde ze. Haar juichgebaar? Voor het oog van alle camera's kuste ze de kleuren wit, roze en blauw.
De actie van Casparij werd wereldwijd opgepakt. "Ik was positief verrast door de vele reacties die ik kreeg", vertelt de rechtsback een klein jaar later op de KNVB Campus in Zeist. "Ook omdat dit soort acties binnen de Engelse voetbalbond FA niet altijd worden gewaardeerd of geaccepteerd en dit best wel opviel."
"Helaas waren er ook haatreacties", blikt Casparij terug. "Maar die vergat ik snel weer door de steun die ik voelde van ouders van jonge trans personen, partners, vrienden en andere voetbalsters. Iedereen wilde hun liefde tonen aan de trans gemeenschap."
Een jaar later voelt Casparij nog steeds de noodzaak om zich uit te spreken. "De trans vrouwen zijn nog steeds vaak het mikpunt, misschien wel meer dan ooit." Naast het besluit van het IOC maakte dartsbond PDC donderdag bekend dat trans vrouwen niet meer welkom zijn in de vrouwencategorie.
"Het blijft belangrijk om op te komen voor de lhbtqia+-gemeenschap. Helemaal in onze sport, waarin een groot deel van de sporters en de fans ook deel uitmaakt van de community. We moeten voor elkaar opkomen en opstaan."
Al hoeft van Casparij niet iedere voetbalster bij Oranje dat te doen. "Het moet bij je passen en je moet je er comfortabel bij voelen. Ik snap dat niet iedereen dat wil en dat is helemaal oké", zegt ze. "Ik heb gemerkt dat mijn stem luider is dan verwacht. Waarom zou ik me dan niet uitspreken?"
Source: Nu.nl algemeen