is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Verpest het de kijkervaring als je vooraf weet welk geheim Emma in The Drama onthult?
Iemand is verschrikkelijk boos over de onthulling in The Drama. Wie die iemand precies is, kun je eigenlijk niet vertellen. Dat is namelijk een spoiler op zichzelf.
Met dank aan wat per ongeluk opgepikte koppen op internet kon ik in elk geval ongeveer voorspellen wat Emma (Zendaya) zou gaan onthullen aan haar aanstaande Charlie (Robert Pattinson), waardoor hun hele huwelijk op losse schroeven komt te staan.
Waarschuwing voor de spoilerpuriteinen onder u: ik ga dat zo ook melden. De vraag is echter hoeveel mensen die levensinstelling nog kunnen volhouden. Je moet tegenwoordig een kluizenaar zijn om niets mee te krijgen over films of series via internet, en al helemaal na de release. Zou een film als The Sixth Sense in de huidige wereld nog zo’n impact kunnen hebben? Fight Club?
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Knap eigenlijk hoe lang The Drama het heeft volgehouden. Blijkbaar is Studio A24 zo geliefd dat de smeekbedes om niets te vertellen en de strenge embargo’s effect hebben gehad.
Maar: is het wel echt een spoiler? Verpest het de kijkervaring als je – en hier komt de geheime informatie dan écht – vooraf weet dat Emma opbiecht dat ze een schoolshooting had gepland, maar door omstandigheden niet heeft uitgevoerd? Het is een onthulling die al na een minuut of vijftien in de film zit.
Waarom zou je zoiets geheimhouden? Omdat A24 er een complete marketingcampagne omheen bouwde, die dreef op speculaties over ‘het erge’ dat Emma gedaan zou hebben. Het geheim moest dus bij de kijker een maximaal schokeffect teweegbrengen.
Maar dat gaat voor sommigen in de VS veel te ver: het was de vader van een slachtoffer van de schietpartij op Columbine High School in 1999 die zo verschrikkelijk boos was. Hij vond dat je zo’n schietpartij niet in dienst kunt stellen van entertainment. Je zou zelfs kunnen vermoeden: deze pr-strategie is gericht op maximaal publiek en maximale woede.
Hier in Europa, waar dit soort wapengeweld geen open zenuw is, komt de onthulling in de film van de Noorse regisseur Kristoffer Borgli minder hard binnen. En voor de kijkervaring maakt dat niet uit: Emma’s bekentenis is het beginpunt van een relatiedrama dat ook ongemakkelijke vragen stelt over de Amerikaanse houding tegenover wapens en grote schietpartijen. Mijn voorkennis ‘verpestte’ wat dat betreft niets: dat bleef interessant en gedurfd.
Dan is toch de vraag wie je beschermt als je het niet benoemt: de kijker of The Drama’s marketingcampagne. En of in de VS juist een triggerwarning niet netter was geweest.
Source: Volkskrant