Het zal niet voor het eerst zijn dat een wisseling van de wacht in de leiding van een Formule 1-team voor opschudding zorgt. We duiken in het verleden.
Na een sleutelrol te hebben gespeeld in alle titels van Michael Schumacher bij Benetton en Ferrari, vertrok Ross Brawn eind 2006 bij de Scuderia – tegelijk met de Duitser. Een jaar later werd hij teambaas bij Honda, dat na een teleurstellend 2007-seizoen (achtste met zes punten) een heropbouw nodig had.
Ross Brawn vertrok eind 2006 bij Ferrari om in 2009 een glorieuze comeback te maken met zijn eigen team.
Foto door: Charles Coates / Motorsport Images
Brawn zag potentie: sterke faciliteiten en een groot budget, maar een organisatie die niet optimaal functioneerde. De samenwerking tussen de Japanse motorafdeling en het Britse chassis-team liep spaak, met wederzijdse verwijten.
Brawn bracht duidelijkheid: beide onderdelen moesten beter. Hij stelde een plan op van drie jaar richting titelkandidatuur. Hoewel Honda in 2008 nog worstelde, werkte het team op de achtergrond intensief aan de regels voor 2009.
Door de financiële crisis trok Honda zich echter terug. Brawn kocht het team voor één pond, herdoopte het tot Brawn GP en won in 2009 direct beide titels met Jenson Button – sneller dan gepland.
De onthulling van het ‘Crashgate’-schandaal in 2009 betekende het einde voor Flavio Briatore bij Renault. Nelson Piquet Jr crashte bewust tijdens de GP van Singapore 2008 om Fernando Alonso strategisch te helpen winnen.
Nelson Piquet Jr., Renault F1 Team R28 crasht in de muur
Foto door: Sutton Images
Briatore en technisch directeur Pat Symonds verlieten het team. De Italiaan kreeg aanvankelijk een levenslange ban van de FIA, al werd die later juridisch teruggedraaid. Het betekende het einde van een succesvol tijdperk, waarin Briatore vier wereldtitels behaalde met Schumacher en Alonso. Pas in 2024 keerde hij terug bij het team.
Na het vertrek van Jean Todt werd de rol van Ferrari-teambaas steeds lastiger. Stefano Domenicali leidde het team tot 2014, maar na een zwakke start van het nieuwe V6-tijdperk moest hij vertrekken.
Marco Mattiacci, de vergeten teambaas van Ferrari.
Foto door: Rainier Ehrhardt
Marco Mattiacci, afkomstig van Ferrari Noord-Amerika, nam het over ondanks beperkte Formule 1-ervaring. Resultaten bleven uit en na zeven maanden werd hij vervangen door Maurizio Arrivabene. Onder voorzitter Sergio Marchionne werd wel Sebastian Vettel aangetrokken, wat later leidde tot titelgevechten in 2017 en 2018.
Het F1-project van Tony Fernandes begon in 2010 als Team Lotus, maar eindigde in chaos. Door het uitblijven van een beloofd budgetplafond kampte het team met structurele geldproblemen.
Na de verkoop in 2014 volgden snelle wisselingen in het management. Opmerkelijk was de promotie van Ioan Constantin Cojocaru, die als schoonmaker was begonnen, maar naar eigen zeggen door het management tot directeur werd benoemd. Kort daarna ging het team failliet. Tijdens de GP van Abu Dhabi 2014 keerde Caterham nog één keer terug dankzij crowdfunding, onder leiding van curator Finbarr O’Connell.
Finbarr O'Connell leidde het Caterham F1-team precies één race.
Foto door: Hoch Zwei / Corbis via Getty Images
Ron Dennis leidde McLaren drie decennia lang naar tien wereldtitels, maar verloor uiteindelijk de controle over het team. Na een tijdelijke stap terug in 2009 keerde hij in 2014 terug als leider, maar sportief succes bleef uit. Achter de schermen ontstond een machtsstrijd met aandeelhouders.
Ron Dennis werd in 2016 bij McLaren gewipt.
Foto door: McLaren
In 2016 werd zijn contract niet verlengd en werd hij uiteindelijk uit zijn functie gezet. Daarmee begon het tijdperk van Zak Brown, dat in 2025 leidde tot een titel met Lando Norris.
Sinds de terugkeer van Renault in 2016 en de rebranding naar Alpine in 2021 is stabiliteit ver te zoeken. Tal van leiders kwamen en gingen, waaronder Cyril Abiteboul, Marcin Budkowski, Davide Brivio en Otmar Szafnauer.
Bij Renault bakte de teamleiding er regelmatig een zooitje van.
Foto door: Mark Sutton / Motorsport Images
Een ambitieus plan van CEO Laurent Rossi leverde geen overwinning op. Ook grote namen als Alain Prost vertrokken uit onvrede. In 2024 en 2025 volgden opnieuw wisselingen, met Oliver Oakes, Flavio Briatore en Steve Nielsen in leidinggevende rollen. Tegelijk vertrok Renault-CEO Luca de Meo, wat de onzekerheid verder vergrootte.
Christian Horner was jarenlang onaantastbaar als Red Bull-teambaas, met acht coureurstitels sinds 2005. Na het overlijden van Dietrich Mateschitz in 2022 kwam zijn positie echter onder druk te staan.
Christian Horner moest in 2025 bij Red Bull Racing vertrekken.
Foto door: Red Bull Content Pool
Interne spanningen, het vertrek van sleutelfiguren en afnemende steun van aandeelhouders en de Verstappen-kring verzwakten zijn positie. Uiteindelijk verloor Horner de machtsstrijd en moest hij vertrekken – tot zijn eigen verrassing.
Adrian Newey werd eind 2025 aangesteld als teambaas van Aston Martin voor 2026, naast zijn rol als technisch brein. Die combinatie bleek echter problematisch. De nieuwe Honda-motor kampte met ernstige vibraties en betrouwbaarheidsproblemen, waardoor de AMR26 nauwelijks races kon uitrijden.
Achter de schermen wordt gewerkt aan een oplossing, waarbij Jonathan Wheatley mogelijk wordt aangesteld als teambaas. Daarmee zou Aston Martin in vijf jaar tijd al zijn vijfde teamleider krijgen.
Adrian Newey, Aston Martin Racing
Foto door: Joe Portlock / Getty Images
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport