De lezersbrieven! Over de seksistische bejegening van Lidewij de Vos, het koningspaar in het Witte Huis, zelfingenomen talkshows en gezellige autoloze zondagen om de energiecrisis het hoofd te bieden.
Met toenemende verbijstering heb ik het opiniestuk van Henri Beunders over Lidewij de Vos gelezen. Ik heb geen enkel begrip voor de standpunten van FvD. Ik heb echter nog minder begrip of sympathie voor de mening van een volwassen man die een vrouwelijke politica beschrijft als ‘beheksen’, ‘meisje’ of ‘fascinerend object.
Duidelijk is dat Beunders van mening is dat FvD de winst uitsluitend te danken heeft aan het uiterlijk van Lidewij de Vos. Of hij ook de verkiezingswinst van mannelijke lijsttrekkers zou toeschrijven aan hun uiterlijk of ‘duivelskunsten’, blijft in het midden. Maar iets in mij zegt dat Beunders die verkiezingswinsten in dat geval het gevolg vindt van uitgekiend politiek talent of een goede campagnestrategie.
Dat de Volkskrant een dergelijke vrouwonvriendelijk stuk plaatst, is wat mij betreft ver over de schreef. De Volkskrant zegt gelijkwaardigheid na te streven en stigmatiserende beelden en woorden te mijden. Dat is met het plaatsen van deze opinie jammerlijk mislukt.
Thessa van der Windt, Haarlem
Met het oog op het groeiende wraakzuchtige dictatorschap van president Donald Trump en de aankomende logeerparij van koning Willem Alexander en koningin Maxima in het Witte Huis, zou het wellicht verstandig zijn om de logeerkamer in het Witte Huis te screenen op microfoons en camera’s. Dan kan de koning alsnog besluiten om hardop uit te spreken wat hij werkelijk van Trump denkt.
Richard Koopman, Oss
‘Ik wil niet bij jou slapen, want ik vind jou niet lief’, zei mijn dochter van zeven toen ze werd uitgenodigd voor een logeerpartijtje. Ik legde haar uit dat je zoiets ook wat aardiger kunt zeggen, bijvoorbeeld ‘het komt niet uit’ of ‘ik slaap liever thuis’.
Maar in de kern heeft ze gelijk: als je iemand niet lief vindt, hoef je er niet te blijven slapen. Hoe mooi het huis ook is.
Jannetta van Harten, Weesp
Stuitend hoe in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen in diverse talkshows keer op keer weer de draak werd gestoken met promotiefilmpjes van plaatselijke partijen. Wat maakten ze zich vrolijk, de zelfgenoegzame presentatoren en hun al even zelfingenomen gasten, om de amateuristische partijpolitieke filmpjes uit het land. Schokkerige beelden, gestoethaspelde teksten, scheef geknoopte stropdassen; ze konden er geen genoeg van krijgen.
En zich vervolgens aan die tafels met ernstige gezichten afvragen waar dat toch vandaan zou komen, de dalende opkomstcijfers bij verkiezingen, het afkalvende vertrouwen in de media. Zolang de ‘officiële’ media blijven neerkijken op mensen die zich, hoe onbeholpen soms ook, op democratische wijze inzetten voor een maatschappelijk doel, moeten ze niet verwonderd zijn dat het vertrouwen in de politiek en in de media blijft dalen.
Steven van Galen, Amsterdam
Ik las in de Volkskrant van zaterdag 21 maart de volgende tekst bij het vermelden van het televisieprogramma Twee kanten van één geschiedenis op NPO 2.
‘Het is vandaag precies 75 jaar geleden dat de eerste lading Molukse immigranten arriveerde.’
Ik vind het woord ‘lading’ zeer respectloos.
Rita de Beurs, Amersfoort
Het pleidooi van Janneke Slot uit Breda is me uit het hart gegrepen. Laten we de autoloze zondag invoeren. Niet eenmalig, maar vaker. Daarvoor halen we (niet Janneke en ik, maar de minister) de ‘Regeling Autoloze zondag bij olieschaarste’ van stal.
Huh? Bestaat die dan? Ja, die bestaat. Daarin staan de kaders aangegeven. Heel veel werk is het dus niet. En ja, dat geldt dan ook voor de stekkerauto’s.
We kunnen dan inderdaad weer op straat spelen, een buurtontbijt organiseren op de doorgaande weg, een Nederlands kampioenschap skeeleren organiseren en een fietstocht op de A-28 houden. Fatbikes zijn uiteraard van deelname uitgesloten.
Bijkomend voordeel: we hoeven onze kinderen dan niet meer aan de kop te zeuren over hoe het vroeger was met de autoloze zondagen.
Jan Visscher, Groningen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant