Tadej Pogacar heeft voor het eerst in zijn carrière Milaan-Sanremo gewonnen. De wereldkampioen kwam vlak voor de Cipressa ten val, wist terug te keren en op de twee slotklimmen aan te vallen. Terwijl Mathieu van der Poel moest lossen op de Poggio, rekende de 27-jarige Sloveen met Tom Pidcock af in de sprint.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Op de Cipressa zou het gaan gebeuren. Dagen, weken, misschien wel maandenlang werd er door de wielerwereld reikhalzend uitgekeken naar die Italiaanse klim. Niet omdat die heuvel zo prachtig of bijzonder is. Wel omdat het de eerste krachtmeting zou worden tussen de twee buitenaardsen van de sport: Mathieu van der Poel (31) en Tadej Pogacar (27).
Maar vlak voor de voet van die klim in zicht komt, lijkt dat duel er ineens niet meer te komen. Pogacar gaat keihard tegen de grond. De mannen van Visma-Lease a bike vallen over hem heen. Zijn witte regenboogtrui is aan de zijkant opengescheurd, bloed op zijn benen, en ineens kijkt de wereldkampioen tegen een achterstand van een halve minuut aan. Ook Van der Poel is nergens te bekennen. Later zal duidelijk worden dat hij eveneens bij de valpartij betrokken was.
‘Ik dacht dat het allemaal voorbij zou zijn’, vertelde Pogacar in het interview na de finish, als hij net Tom Pidcock in de sprint heeft verslagen. ‘Vallen vlak voor het belangrijkste deel van de race is niet ideaal. Maar mijn teamgenoten deden alles om me terug te brengen en gaven me hoop.’
UAE Team Emirates reed volle bak terug richting het peloton, zodat er toch een kans zou zijn dat hun kopman dit jaar wel ‘La Primavera’ zou gaan winnen. Al jarenlang probeert Pogacar deze wedstrijd naar zijn hand te zetten; vier keer stond hij al in de top 5, maar winnen wilde telkens maar niet lukken. En dat terwijl de Sloveen vrijwel overal zegeviert. Milaan-Sanremo was op Parijs-Roubaix na de enige grote klassieker die nog op zijn palmares ontbrak.
Het lijkt een onmogelijke opdracht, maar vlak voor de Cipressa keren ze terug. Terwijl ook Van der Poel opschuift naar voren, haalt Pogacar op de klim een voor een iedereen in. Op 4 kilometer van de top fietst hij van voren en lijkt het alsof er niks gebeurd is.
‘Wat hij vandaag heeft gedaan, na die val… Zijn mentaliteit is ongelooflijk’, zegt Pidcock in het interview na de race. ‘Hij is een van de beste, of de beste ooit in de sport.’
Op de kleerscheuren na verloopt bij Pogacar alles nog volgens plan. Hij rijdt vooraan, zijn benen voelen nog goed, en als ploegmaat Isaac Del Toro nog een laatste versnelling plaatst, knalt Pogacar weg. Zijn tempo is voor bijna niemand te volgen, en dan te bedenken dat de wereldkampioen een paar tellen eerder nog op het asfalt lag. Alleen Pidcock en Van der Poel kunnen een antwoord bieden en pakken zijn wiel.
Alle drie zitten ze kapot, maar Van der Poel heeft het duidelijk het zwaarste. Na de finish zou de Nederlander zeggen dat hij moeite had om zijn stuur vast te houden, nadat hij bij de valpartij een fiets tegen zich aan had gekregen. Van der Poel voelt dat hij minder is, en als Pogacar op de slotklim Poggio weer versnelt, wordt duidelijk dat de renner van Alpecin-Premier Tech niet voor een derde zege kan gaan. Hij zal uiteindelijk achtste worden, en vooral teleurgesteld zijn.
Hoewel Pogacar dit jaar eindelijk van Van der Poel af is gekomen, heeft hij nu nog een ander probleem. Wil hij hier eindelijk winnen, dan moet hij Pidcock zien te lossen. Bergop gaat het niet gebeuren, en in de afdaling, waarin de renner van Pinarello Q36.5 zijn kwaliteiten goed kwijt kan, ook niet. En dus zullen ze samen na 298 kilometer koers aankomen op de Via Roma.
Tijd om te pokeren is er niet, nu in de achtergrond de eerste achtervolgers opduiken. Pogacar gaat als eerste de sprint aan, en zal een paar centimeter eerder de streep passeren dan Pidcock. Eindelijk wint de wereldkampioen de koers die hij al zo lang wilde winnen. ‘Deze zal ik mij zeker herinneren’, vertelde hij voor de camera van de NOS. ‘Ik ben heel blij.’
Daarmee heeft Pogcar inmiddels elf monumenten op zijn erelijst staan: hij won de Ronde van Vlaanderen twee keer, Luik-Bastenaken-Luik drie keer en de Ronde van Lombardije de afgelopen vijf jaar. Vier van de vijf monumenten zijn binnen: alleen Parijs-Roubaix nog.
Wout van Aert eindigde een paar seconden achter Pogacar als derde. ‘Ik zag hem naast mij op de grond liggen en het volgende moment dat ik ‘m zag, was hier aan de finish’, vertelde Van Aert in het interview na afloop. ‘Ik weet niet wat hij daartussen allemaal gedaan heeft, maar het moet indrukwekkend geweest zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant