De Cubaanse zanger Silvio Rodríguez vroeg om een machinegeweer om zijn land te verdedigen tegen een mogelijke Amerikaanse inval. Vrijdag kreeg hij van de hoogste generaal een geweer overhandigd.
is correspondent Latijns-Amerika van de Volkskrant. Hij woont in Mexico-Stad.
Al bijna zeven decennia vormen de liederen van de Cubaanse Silvio Rodríguez (79) de soundtrack onder de Cubaanse revolutie. Als jongen maakte hij Fidel Castro’s strijd tegen dictator Batista van dichtbij mee. Als twintiger diende hij in het revolutionaire leger, al bracht hij naar verluidt de wacht het liefst door zittend onder een boom met een gitaar in zijn handen.
Eind jaren zeventig bezong hij in Lied van de uitverkorene de revolutionaire strijder als een bovennatuurlijk wezen: ‘De laatste keer zag ik hem vertrekken/ Tussen rook en granaatscherven/ Tevreden en naakt.’ In La Maza (1982) deelde hij zijn eigen revolutionaire overtuigingen. Als ik niet geloofde in wat ik geloof/ Als ik niet geloofde in iets puurs/ Wat zou dat zijn? Iedere linkse Latijns-Amerikaan kan het lied meezingen: ¿Qué cosa fuera, corazón?
Ook nu de communistische revolutie van wijlen Fidel Castro het Cubaanse volk na 67 jaar amper nog iets te bieden heeft, blijft de oude troubadour het revolutionaire vuur uitdragen via zijn muziek en via wekelijkse blogposts op zijn website. Daar schreef hij woensdag een lang en fel betoog tegen de dreiging uit Washington.
Tegelijkertijd haalde hij hard uit naar de linkse presidenten van Colombia en Brazilië. Terwijl de VS ongestraft Venezuela binnenvielen en Cuba de keel afknijpen met een verlammende olieblokkade, uiten Gustavo Petro en Lula da Silva slechts holle steunbetuigingen, schreef de zanger.
Cuba staat er alleen voor, concludeerde hij. ‘Ik eis mijn AKM (een variant van het Russische AK-47-machinegeweer, red.), voor als ze komen’, schreef hij in een voetnoot onder zijn betoog.
Nog geen 48 uur later ging zijn wens in vervulling. Vrijdag kreeg hij op het ministerie van de Revolutionaire Strijdkrachten van legerleider Álvaro López Miera het machinegeweer overhandigd. Voor op de schouw kreeg hij ook een replica mee. Een verslaggever van staatsmedium Granma zag hoe ‘de dichter diep werd geraakt’ door de gift. ‘Zijn gezicht sprak boekdelen. Zijn wil om te vechten deelt hij met miljoenen zonen van het eiland.’
In werkelijkheid is Rodríguez een van de laatste Cubanen die Fidels revolutie hartstochtelijk verdedigen. Andere ‘zonen’ van Cuba zullen smalend opmerken dat de gevierde zanger niet bepaald het leven leeft van de gemiddelde Cubaan.
Bij de plechtigheid op het ministerie was ook de Cubaanse president Miguel Díaz-Canel aanwezig. Hoewel het staatshoofd vorige week bekendmaakte dat Havana in gesprek is met Washington, sloeg hij deze week weer een militante toon aan. ‘Cuba kan van één ding verzekerd zijn’, schreef hij op X. ‘Elke buitenlandse agressor zal stuiten op onwrikbaar verzet.’
Hoewel Trump beweert geen militaire inval in Cuba te overwegen, maken enkele revolutionairen zich toch op voor de strijd. ‘Ik sterf zoals ik leefde’, zong Silvio Rodríguez al in De dwaas (1994).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant