Ondanks de hoofdrol voor computers voelt de documentairereeks uit de studio van Steven Spielberg toch ook wel een beetje als een ouderwetse natuurfilm.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Een van de bekendste scènes uit het oeuvre van Steven Spielberg is het moment in Jurassic Park (1993) dat twee paleontologen, gespeeld door Laura Dern en Sam Neill, voor het eerst een tot leven gewekte dinosaurus in het wild zien. Hun verwondering werd in 1993 ook in de bioscoopzaal gevoeld, want met Jurassic Park brak er ook een nieuw tijdperk van door computers gestuurde special effects in grote publieksfilms aan.
De Jurassic-speelfilms bestaan nog steeds, inmiddels bevolkt door dino-mutanten die met Godzilla moeten concurreren. Een afsplitsing in het dino-universum zijn de quasi-documentaires die langzaam meegroeien met het laatste nieuws uit paleontologische hoek en de kracht van computerchips.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
De nieuwe serie The Dinosaurs borduurt voort op eerdere projecten als Walking with Dinosaurs (1999), Prehistoric Planet (2022) en Life on Our Planet (2023) met langzamerhand ongelofelijke mogelijkheden om de planeet waar de dino’s miljoenen jaren geleden leefden overtuigend te verbeelden – zonder dat de verwondering van dat eerste moment in Jurassic Park ooit nog terugkeert. Als kijker hebben we alles al gezien.
De makers van studio Amblin Documentaries (van Steven Spielberg) is er alles aan gelegen om hun vierdelige serie te presenteren als een soort kruising van een natuurdocumentaire en een rampenfilm. Het hele spectrum aan visuele trucs wordt tevoorschijn gehaald om de kijker te laten vergeten dat elk beeld uit een computer komt en dat elk detail is gefundeerd op speculatie, die weer is gebaseerd op fossielen en geologisch onderzoek. Hoe gedroegen en bewogen dinosaurussen zich? Hoe klonken ze? We zullen het nooit met zekerheid weten.
Als serie leunt The Dinosaurs zwaar op het idioom van een ouderwetse natuurdocumentaire, van het type waarin het gazellejong in al zijn wendbaarheid ontsnapt aan het roofdier en de makers niet helemaal ontkomen aan het dino-gezin als hoeksteen van het mesozoïcum. Aan de andere kant is ook in deze serie ieders favoriete roofdier de tyrannosaurus rex goed voor cliffhangers en klassieke schrikmomenten, alsof het dino-leven een Spielbergfilm is.
De rol van Sir David Attenborough wordt hier gespeeld door Morgan Freeman, de inmiddels 88-jarige acteur, met die geweldige gruizige stem die uit een rots lijkt gebikt. Applaus voor de manier waarop Freeman die soms krankzinnig complexe namen van dieren en geologische tijdperken van de tong laat rollen.
In de serie volgen we in de vier afleveringen opkomst en ondergang van de dinosaurus, met een verrassende epiloog, die ons naar de dag van vandaag brengt. Misschien is The Dinosaurs het indrukwekkendst in het neerzetten van de natuurlijke wereld, van oer-continent Pangea, langs ijstijden, vulkaanuitbarstingen, woestijnen en, onvermijdelijk, een catastrofale meteoorinslag, die als in de beste rampenfilmtraditie in beeld wordt gebracht.
De geschiedenis van deze planeet blijft ondertussen moeilijk te bevatten, met voorop het idee dat onze eigen voorouders pas in beeld kwamen toen de dinosaurussen al ruim zestig miljoen jaar waren uitgestorven.
★★★☆☆
Documentaire
Vierdelige serie van Dan Tapster
Te zien op Netflix
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant