En deze week ook: een luchtig drama over een jonge vrouw die op een psychiatrische afdeling belandt en een intelligente bewerking van een Camus-klassieker. Een overzicht van onze vier- en vijf sterrenrecensies.
We moesten er even op wachten, maar er is dan eindelijk een verfilming van Joe Speedboot (****), de bestseller van Tommy Wieringa uit 2005. Hoofdpersoon in het verhaal is Fransje (acteertalent Daan Buringa), een hoogst eigenzinnig joch met een dwarslaesie, die een diepe vriendschap sluit met de nog veel wildere Joe (Tobias Kersloot). De momenten waarop de kijker mag voelen wat Fransje voelt, behoren tot de beste in de film. Regisseurstalent Sam de Jong bewijst dat hij ook een film voor een breder publiek kan maken. Lees de recensie.
Wat betekent het om vrouw te zijn? In Sound of Falling (*****), de tweede speelfilm van Mascha Schilinski, worden de onzichtbare verbindingen tussen vrouwenlevens in vier verschillende tijdlijnen ontrafeld. Weerkaatsingen, spiegelingen en rimpelingen vormen een beeld van wat het betekent om vrouw te zijn, al suggereert het woord ‘beeld’ iets dat compleet is. Schilinski’s film gaat juist over een gevoel van incompleetheid. Over de belevingswereld van de vrouw als onherroepelijk gefragmenteerd. Lees de recensie.
Het is onmogelijk om níet te worden meegesleurd door de draaikolk die The Testament of Ann Lee (****) is. De film van regisseur Mona Fastvold is biografie, musical, dansfilm en heiligenleven ineen. Het resulteert in een onvergetelijke fysieke ervaring, die voortdurend ontroert en vervreemdt. Hoofdrolspeler Amanda Seyfried is een spektakel op zichzelf. Lees de recensie.
De intriges in de Russische politiek na de val van het communisme zijn een fascinerend schouwspel in The Wizard of the Kremlin (****), waarin regisseur Olivier Assayas een effectief beeld schetst van het brein achter de machtspolitiek van Vladimir Poetin (hier gespeeld door, jawel, Jude Law). Dat doet hij vooral door in te zoomen op Vladislav Soerkov, een voormalig tv-producent die zich ontpopt tot de belangrijkste strateeg achter Poetins beleid. Tot hij een paar jaar geleden ineens verdween van het wereldtoneel. Lees de recensie.
Regisseur Anne de Clercq baseerde haar film Paaz (****) op de gelijknamige, autobiografische bestseller van Myrthe van der Meer. Zowel in het boek als in de film wordt een uitstekende balans gevonden tussen komedie en ernst. Dat is zeer welkom, in dit verhaal over een jonge vrouw die op een psychiatrische afdeling belandt. Ook hoofdrolspeler Gaite Jansen treft precies de juiste toon: ze maakt gebruik van haar excellente komische timing, maar dat gaat nooit ten koste van het personage. Lees de recensie.
Het overdonderende EPiC (****) is een magnifieke collage van nooit eerder uitgebracht concertbeeld van Elvis Presley. Alsof de beelden nog niet prachtig genoeg zijn, klinken Elvis en zijn band dankzij geweldig restauratiewerk ook nog eens enorm overdonderend. Dat hebben we te danken aan regisseur Baz Luhrmann, die tijdens zijn research voor de film Elvis uit 2022 stuitte op een vracht aan filmblikken met onuitgebracht beeld en geluid. Lees de recensie.
Met L’Étranger (****) maakt regisseur François Ozon een intrigerende en intelligente bewerking van Albert Camus’ gelijknamige romanklassieker, over een Fransman die een Arabier heeft gedood. Opvallend daarbij is dat de hoofdpersoon voortdurend een raadsel blijft. Het maakt L’Étranger een film vol vragen, maar zonder eenduidige antwoorden. Lees de recensie.
De Oekraïense documentaire 20 Days in Mariupol (*****) was twee jaar geleden al eens te zien bij de NPO, maar wordt nu alsnog uitgebracht in de Nederlandse bioscopen. Het met een Oscar bekroonde verslag van de havenstad Marioepol van journalist Mstyslav Tsjernov heeft in die jaren nog niets aan kracht en belang ingeboet. De schokkende beelden komen op het grote bioscoopdoek nog harder binnen. Lees de recensie.
Met zijn Spaans-Franse instantcultfilm Sirât (*****) verlegt regisseur en scenarist Oliver Laxe de grenzen van het medium: direct en onomfloerst, maar minstens even diepzinnig en mystiek. De film is amper begonnen, als Laxe je lijf en geest al op een ongeëvenaarde manier beroert. Geregeld krijg je de indruk naar een verloren gewaande, radicale film uit de jaren zeventig te kijken. Lees de recensie.
We moesten er even op wachten, maar ook de Nederlandse filmkijker kan eindelijk genieten van het voor negen Oscars genomineerde Marty Supreme (****). De film van regisseur Josh Safdie (Good Time) is een heerlijke komedie die zich op gepaste afstand van sportfilmconventies beweegt, met internetlieveling Timothée Chalamet als intrigerende en gemankeerde antiheld. De lol van het kijken naar de film is vooral toezien hoe gretig de rode draad uit het oog wordt verloren. Lees de recensie.
De documentaire Meer dan babi pangang (****) trekt een monument op voor het ooit in het straatbeeld verankerde, maar nu rap verdwijnende Chinees-Indische restaurant. De film van Julie Ng spreekt daarbij ook over de pijn en opoffering van de eerste generatie Chinese migranten. Ng, zelf dochter van een Chinese restauranthouder, zette haar film in eerste instantie op als zoektocht naar de oorsprong van babi pangang, maar vindt gaandeweg een meer persoonlijke, vrijere vorm. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant