Dat mag jij vinden Thomas Hogeling beschouwt wekelijks de publieke opinie. Wat wordt er gezegd en vooral niet gezegd? Deze keer: een gesprek beginnen om de ander voor lul te kunnen zetten en zelf de show te stelen.
Als je tegenwoordig naar een comedyshow gaat, bestaat de kans dat de comedian een eigen camera meeneemt. Die zet hij – meestal zijn het mannen – dan op een statief op zichzelf gericht. Als dat gebeurt, weet je vrij zeker dat hij vragen aan het publiek gaat stellen. Het kan ook zomaar dat hij vlak voordat hij begint boksbewegingen in het luchtledige maakt, om uit te stralen dat de battle begint. Wie zal hij als eerste eens aanpakken? Ja, jij daar. Hoe heet je? Paul! Paul, wat doe je voor de kost? Aan die polo te zien ben je geen bouwvakker! Oh, je bent consultant? Oké, ik vroeg wat je dóét voor de kost, maar jij doet dus helemaal niks! Hatsee, volgende.
Ik zeg niet dat het publiek geen leuke avond kan hebben met zo’n comedian die gespecialiseerd is in zogenaamd crowd work, maar zeker als er zo’n cameraatje op het podium staat, zou ik me toch wat bekocht voelen. Die camera staat er zodat de comedian later de geslaagde interacties met het publiek kan delen op sociale media. De volgers krijgen, in tegenstelling tot het publiek dat betaalt voor een kaartje, de mislukte interacties niet te zien. Die zien alleen de momenten waarop de comedian scherp, charmant en ad rem is. Het publiek in de zaal kijkt niet naar een optreden, maar woont opnames bij.
Daar moest ik aan denken toen ik in het AD las dat evangelist Daniël van Deutekom de Nederlandse Charlie Kirk wil worden. „Met dezelfde moed” als de in september vermoorde Kirk, wil Van Deutekom „het gesprek aangaan” op de Nederlandse universiteiten en hogescholen. Van Deutekom zit politiek in dezelfde hoek als Charlie Kirk; christelijk, uiterst rechts, aartsconservatief. Op campussen zijn ze dat juist niet, dus net als Kirk is Van Deutekom van plan om ‘in het hol van de leeuw’ het debat aan te gaan.
„Charlie Kirk was practicing politics the right way”, schreef de links-liberale commentator Ezra Klein destijds kort na de moord in The New York Times. Hij praatte immers met iedereen die met hem wilde praten. Je kon het met hem oneens zijn, maar hij stond open voor debat. Dat is waar democratie om draait.
Over de standpunten van Charlie Kirk is al genoeg geschreven, ik wil het hebben over de vorm. Want is dat nou echt de juiste manier van politiek bedrijven? Charlie Kirk nam niet een camera op een statiefje mee naar zijn optredens, maar een compleet mediateam. Hij was rap van tong en elk argument tegen zijn standpunten had hij al oneindig vaak gehoord. Hij had de controle en maakte verbaal de grond gelijk met studenten. Het was retorisch talent en ervaring tegenover overmoedige beginners. Niet elk ‘debatje’ liep voor Kirk even lekker, maar dat maakte niet uit, zijn mediateam pikte er gewoon de beste stukjes uit en plaatste dat op YouTube met titels als „Charlie Kirk shuts down snarky lib”, „Charlie Kirk DESTROYS Anti-Woman Man Bashing Marriage” of „Charlie Kirk Goes Full Oppenheimer & Drops a Nuke on Pro-Choice Nonsense”.
Charlie Kirk had geen interesse in het overtuigen van studenten. Hij kwam content verzamelen voor zijn online kanalen om zo nog meer volgers te vergaren. Natuurlijk mag Van Deutekom hetzelfde proberen in Nederland, maar laten we niet doen alsof dat practicing politics the right way is. Het is crowd work, een gesprek beginnen om de ander voor lul te kunnen zetten en zelf de show te kunnen stelen. Het is debatteren in bad faith, en dat zou je als christen eigenlijk niet moeten willen.
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s