Mannen doen zelden mee aan de strijd voor vrouwenrechten, merkt Japke-d. Bouma. „Bij de mars voor Vrouwendag zag ik hier en daar een man. En op de soosjals liken ze liever een bericht over een Polestar, dan eentje over de loonkloof.”
Vrijdag viel het me weer eens op. Ik gaf mijn lezing over vrouwen en mannen op het werk. Bij een grote organisatie, ter ere van Internationale Vrouwendag. Er zat slechts een handjevol mannen in de zaal. Net als zondag. Tijdens de mars voor Internationale Vrouwendag. Duizenden vrouwen. En hier en daar een man.
Datzelfde zie ik dagelijks op de soosjals. Als ik iets schrijf over vrouwenrechten, de loonkloof of seksuele intimidatie, reageren er amper mannen positief.
Wel veel gezeik. Van mannen. Mansplaining („Heb je wel eens naar de kinderopvang gekeken?”). Discussies („Hoezo is seksisme een probleem”). Agressie („logisch dat vrouwen minder verdienen, ze zijn vaker ziek”). Arrogantie („Loonkloof? Het is verboden om vrouwen minder te betalen!?”). En veel mannen die over zichzelf beginnen („er zijn ook mannen die minder verdienen dan vrouwen”).
Maar gewoon een: ‘Wat goed!’, ‘Dank je’, ‘Ik steun dit’, of überhaupt een like, nee. Of nou ja. Ze bestaan wel. Ik noem ze altijd „de eenhoorns”. Mannen die positief reageren en me steunen. Prachtige wezens, maar o zo zeldzaam.
Ik vind het moedeloos makend. Dat ik zo vaak in discussie moet met mannen over feiten die je ook kan googelen. Maar mannen die stil blijven vind ik het ergst. Mannen die hun mond houden. Die wegblijven uit het debat over onderwerpen die belangrijk zijn voor vrouwen. Als mannen iets posten over mannenproblemen zie ik veel steun van vrouwen. Maar andersom? In groten getale?
Neuh.
Vorige maand nog. Toen vertelde cabaretière Soundos El Ahmadi in een Vlaamse talkshow over vrouwen die onveilig zijn op straat. De talkshowhost van dienst, Bart Schols, lachte haar uit. Zijn vriendinnen voelden zich nooit onveilig, zei hij.
Maar denk je dat er daarna een grote stoet Vlaamse mannen opstond om te zeggen: ‘Wat zit je nou te kletsen, gast? Verdiep je gewoon eens in de feiten!’ Nee. Dat moesten de vrouwen doen.
Ik heb lang gedacht dat mannen gewoon niet zo positief zijn, op de soosjals. Tot vorige maand. Toen zag ik op LinkedIn een post van een man die klaagde dat zijn Polestar geen achterruitenwisser heeft. Waardoor hij de sneeuw slecht van zijn achterruit krijgt. Hashtag luxeprobleem.
Ik wist niet wat ik zag. Daar zaten ze dus! Honderden mannen! Dat ze ook geen achterruitenwisser hadden! Dat als je wax op je achterruit smeert, de sneeuw er makkelijk af glijdt. Dat ook hun portieren dicht vriezen!
Uiteraard waren er ook mannen die de auteur van het bericht gingen mansplainen dat geen enkele sedan een achterruitenwisser heeft. En was er – mijn favoriet – een man die schreef: „Druk je het goeie knopje wel in?”. Schitterend. Maar verder was het één grote brotherhood. Dus zeg het maar. Mannen liken liever een post over een Polestar, dan over de loonkloof?
Misschien kennen de mannen die stil blijven geen moeders, dochters, zussen, vriendinnen, of vrouwelijke collega’s. Misschien is het mannelijk privilege: dat je niet hoeft na te denken over vrouwenproblemen, omdat je ze zelf niet ondervindt. Misschien vinden sommige mannen een Polestar gewoon belangrijker dan vrouwenrechten. Of, zo zei een vriend: „Mannen zijn laf. Als ik iets positiefs over vrouwen post op LinkedIn, liken ook alleen maar vrouwen.”
Wat het ook is, het maakt me verdrietig. Want als er maar één man is die een andere man tot de orde roept, of het nou aan een talkshowtafel is, tijdens een lezing, of op de sociale media – dan merk ik meteen dat de toon zich matigt. Als een vrouw me bijvalt, worden de boze mannen vaak alleen maar bozer.
Een positieve reactie van een man trekt bovendien weer ándere positieve mannen aan. Mannen die je anders nooit bereikt had. En steun van een man is sowieso fijn. Het is fijn dat als er problemen zijn in de wereld, je de andere helft van de wereldbevolking daar ook bij kan betrekken. Zodat je het samen kan oplossen.
En dus dacht ik: laat ik het gewoon eens vragen.
Mannen.
Zet eens een positieve reactie onder een post van een vrouw! Of nog beter: zeg iets! Roep een man tot de orde die een vrouw afzeikt. Spreek mannen aan die de expertise van vrouwen in twijfel trekken. Maak korte metten met mannen die vrouwen denigrerend benaderen. Spreek je uit!
En als je dat allemaal niet durft, geef dan op z’n minst een like! Druk op dat hartje. Of, als dat te spannend is, op dat duimpje, en steun ons, zoals wij jullie steunen. Help ons. Ik heb het al veel vaker geschreven, maar ik schrijf het gewoon nog eens: Lieve mannen.
We hebben jullie potdomme heel hard nodig.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden