In Goldband – Net echt duikt schrijver Dario Goldbach in het stormachtige verhaal van Goldband, de band van zijn jeugdvrienden. In de tekst, volgens de schrijver een ‘avonturenboek’, staat zelfs voor de muzikanten allerlei nieuws.
is popredacteur van de Volkskrant.
Het is ze in de schoot geworpen, deze kans. De band met een paar jaar aan sterke verhalen heeft een schrijver als goede vriend, de schrijver heeft vrienden die een behoorlijk succesvolle band vormen. Het zou dus wel heel raar moeten lopen als daar géén boek uit voort was gekomen.
Dinsdag verschijnt het boek Goldband – Net echt bij uitgeverij Nijgh & Van Ditmar. Het boek is geschreven door Dario Goldbach (34), die naast schrijver dus een van de beste vrienden van de leden van Goldband is. ‘Dichterbij had niemand kunnen komen’, aldus de flaptekst van het boek.
Milo Driessen (32) en Dario werden vrienden toen ze rond hun 15de bij elkaar in de klas kwamen. Milo was van zijn andere school gestuurd en stroomde in bij Dario. Niet heel veel jaren later vormde Milo een vreemd soort boyband met zijn vrienden Karel Gerlach (nu 30) en Boaz Kok (36). Dario was inmiddels ook bevriend met Karel en Boaz, via Milo en de Haagse club PIP.
Die vreemde soort boyband is Goldband: een trio stukadoors dat muziek maakt die het midden houdt tussen ravey clubbangers en jarentachtigsynthpop. De groep bestaat in principe uit Milo, Karel en Boaz, maar achter de schermen is producer Wieger Hoogendorp (39) eigenlijk het vierde lid. Ze braken door met Witte was, en zijn sinds Noodgeval onsterfelijk.
Schrijver en columnist Dario Goldbach debuteerde in 2023 met zijn roman De man die alles had, en heeft columns in het NPO 3FM-radioprogramma The Beat en het tijdschrift FHM.
Als vriend zat hij er dus met z’n neus bovenop toen Goldband doorbrak, toen de lollige stukadoors ineens headliner waren op de grootste popfestivals. ‘Ik ken Milo, Bo en Karel al heel lang, dus ik heb het geluk dat ik alles vanaf het begin al mocht meemaken’, zegt Dario in de gezellig rommelige boekhandel Colette & Co in hun thuisstad Den Haag.
‘Het is speciaal dat ik het perspectief heb van iemand die de boys goed kent, want meestal komen biografieën van een of andere gelauwerde journalist die in de archieven duikt en dan gaat denken: wie zijn die jongens?’ Boaz, theatraal over zijn kin wrijvend: ‘Wat is de essentie?’
De vier drinken koffie en thee tussen de stapels boeken. Colette & Co werd een paar jaar geleden van de naar pensioen verlangende eigenaar overgenomen door een groep buurtgenoten, die het zonde vonden om de mooie winkel verloren te laten gaan. Twee ervan zetten ons gevulde koeken voor de neus, Milo herkent een van hen als de moeder van een vriend van vroeger.
‘Ik had af en toe het idee dat Dario mij beter kende dan ik mezelf’, zegt Milo. ‘Bij het teruglezen dacht ik dan: oh ja, dat klopt inderdaad, zo voelde ik me toen, dat dacht ik toen. Terwijl dat niet dingen zijn die je hebt uitgesproken of zo, dat is dan iets wat hij heeft gevoeld en gelezen in die momenten.’
Daarbij helpt het natuurlijk dat Dario ze zo goed kent, hij woonde zelfs een paar jaar samen met Milo. ‘Soms hebben de jongens mij verteld wat ze voelden, soms hebben andere mensen mij verteld wat ze dachten dat ze voelden, soms heb ik zelf ingevuld wat ik dacht dat ze voelden’, zegt Dario.
Zo beschrijft hij ook de ontluikende liefdes van Boaz en van Karel, en de spanning die Milo voelt op een date. ‘Als ik het naar ze stuurde om te lezen, kreeg ik niet vaak terug dat het niet klopte.’ Milo: ‘Voor mij persoonlijk niet één keer.’
Karel complementeert Boaz met zijn zwarte Adidastrainingspak. ‘Dit pak ga ik dus ook op het Boekenbal aandoen, maar ik wil nog een cowboyhoed erbij’, zegt Boaz. ‘Oh, net als Joost Klein’, zegt Karel. Boaz zucht.
‘Het is moeilijk voor ons om stil te staan bij wat er allemaal gebeurt, omdat we alleen maar doorgaan’, zegt Boaz. ‘Daarom is het ook sick om al die momenten terug te lezen en te beseffen hoeveel we hebben meegemaakt.’
En dat is nogal wat. Een doorbraak als die van Goldband zie je niet vaak in het Nederlandse popcircuit. Hun energieke hedonisme bleek de perfecte soundtrack voor de jaren na corona. Elke festivalweide schreeuwde de afgelopen jaren wel mee met hun Witte was: ‘Waarom is coke zo duur?!’. In 2023 werd hun werk zelfs bekroond met de prestigieuze Popprijs.
Maar met plotselinge faam komen onherroepelijk ook mediarellen: hun hit Ja ja nee nee die rape culture zou uitdragen, Karels relatie met zangeres Maan waarvan de roddelpers af en toe bedacht dat-ie uit zou zijn, Milo die viraal ging met een filmpje waarop hij op het podium coke snoof.
‘Dat is wat ik ook met het boek wilde laten zien: het is bizar hoeveel die gasten hebben meegemaakt’, zegt Dario. ‘Als ik een boek schrijf, werk ik altijd met stippen op een tijdlijn. De tijdlijn voor dit boek was zo fucking uitgebreid. Over één optreden kan je in principe al een heel boek schrijven. De Kleine Zalen-tour in 2024 is ongeveer een half hoofdstuk in het boek, weet je hoeveel shit daar is gebeurd?’ Een elleboog uit de kom en een show voor mensen met een verstandelijke beperking, bijvoorbeeld.
Niet alles wat er is gebeurd, haalde dus het boek, anders zou het een ding van proustachtige proporties worden. Maar schaamte speelde geen rol bij de selectie, blijkt uit de scène waarin Milo tijdens een date zijn toompje (het ultragevoelige huidbandje dat de voorhuid en de eikel aan elkaar verbindt) afscheurt.
‘Ik heb wel even twee keer moeten nadenken of ik dat er wel in wilde’, zegt Milo. ‘Uiteindelijk dacht ik: het is een te goed verhaal om niet te vertellen. Dus ik heb voor het volk gekozen, in plaats van voor mezelf.’ Dario: ‘Als je het zo bekijkt, is het eigenlijk heel nobel.’
Het trio is het toch al gewend om zich bloot te geven. ‘We zijn open boeken’, zegt Boaz. ‘Ik vind het spannend’, zegt Karel. ‘Ik vind dingen best wel snel spannend, eigenlijk. Maar zeker ook omdat dit boek straks fysiek in iemands kast ligt.’
Dario: ‘Ik heb als schrijver een soort nieuw perspectief gekregen op het gezegde ‘het staat zwart op wit’. Fictie schrijven is leuk, want ik bepaal wanneer iets zo is. Als ik schrijf: en toen ging-ie dood, dan is dat zo. Nu was ik de hele tijd bezig met welke woorden ik gebruikte en hoe ik iets beschreef.’ Milo: ‘Je zit wel vast aan daadwerkelijke feiten.’ Boaz: ‘Vond je het jammer dat je ons niet dood kon schrijven?’ Milo: ‘Deel twee, man.’
De feiten zijn zo veel mogelijk eer aangedaan, al is dat best een uitdaging met veel verschillende, vertroebelde herinneringen. ‘Het is grappig dat wanneer je veel mensen spreekt over een bepaalde situatie, iedereen het zich een beetje anders herinnert’, zegt Dario. ‘Met alle herinneringen en misschien een foto of filmpje, maak ik een soort gemiddelde van de waarheid.’
Die kan best confronterend zijn. Want hoewel Dario een vriend is, is hij ook eerlijk. De periode rond het maken van hun tweede album, Samen tegen elkaar, was voor heel Goldband lastig. Stress, druk en een lege tank maakten de boel niet gezelliger. Karel belandde in een depressie, hun manager in een burn-out, Wiegers opgekropte frustraties kwamen er in een kwaaie dronk in één keer uit.
‘Soms sta ik niet helemaal achter hoe ik me toen heb gedragen’, zegt Karel. ‘Als je het nu terugleest, zie je hoe je het anders beter had kunnen doen. Het zijn leermomenten geweest, want de druk ligt soms zo hoog dat je geen kijk meer hebt op de dingen die er eigenlijk echt toe doen.’
Dat herkennen Milo en Boaz, maar er is toch vooral ook veel moois terug te lezen. ‘Ik heb gehuild tijdens het lezen, in de auto’, zegt Boaz. Karel: ‘Was je niet gewoon autoziek?’ Maar nee, Boaz was echt ontroerd. ‘Op een gegeven moment gaat het over mij en mijn vrouw Loes, hoe ik mijn liefde aan haar laat blijken’, zegt Boaz. ‘Dat raakte me. Ik dacht, dat heeft hij goed gegokt.’
‘Ik wilde een avonturenboek schrijven, over drie beste vrienden die een band beginnen, wat ze opeens lukt’, zegt Dario. ‘Ik wilde een boek schrijven over hoe dat een vriendschap beïnvloedt, maar ook hoe dat een leven beïnvloedt. Ik wilde dat het een grappig boek was, een leuk boek om te lezen, maar waarbij je misschien af en toe ook een traantje kon laten.’
Voor de fans, maar het liefst ook voor mensen die iets verder van Goldband af staan. ‘Ik hoop dat, weet ik veel, de moeder van iemand die graag naar jullie toegaat het ook leest’, zegt Dario. ‘En dat die dan denkt: al mijn vooroordelen zijn waar, maar het zijn wel lieve jongens.’
Dario Goldbach, Goldband – Net echt. Nijgh & Van Ditmar. 288 pagina’s, € 22,50.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant