De lezersbrieven! Over het uitsluiten van trans vrouwen door feministen, spijt en schuld, het belasten van vermogens, vrouwennamen, begrip voor vluchtelingen en het oude frame van socialemedia-techgiganten.
De brief van Lucie Jansen-Houbiers geeft me weer eens het gevoel dat het feminisme en vrouwendag niet voor mij als trans vrouw bedoeld zijn. Ik leef inmiddels bijna 45 jaar als (trans) vrouw, maar als het aan mensen als J.K. Rowling ligt, dien ik uit de maatschappij verbannen te worden.
Mevrouw Jansen-Houbiers mag mevrouw Rowling wel een kampioene vrouwenrechten noemen, maar als een cis-vrouw die er toevallig wat mannelijker uitziet uit een damestoilet wordt verwijderd (omdat men denkt dat het een trans vrouw is), geeft J.K. Rowling niet thuis. Dan mag mevrouw Rowling wel een opvanghuis voor vrouwen financieren, maar een trans vrouw die met geweld te maken heeft, is niet welkom.
Ik ben blij dat ik in Nederland woon, waar ik als trans vrouw in ieder geval nog wel rechten heb. En ja, ik beschouw mezelf nog steeds als feministe, wat mensen als mevrouw Jansen-Houbiers, Anouk, of J.K. Rowling ook mogen beweren. Ik laat me niet verjagen. Transrechten zijn ook vrouwenrechten.
Renate Methöfer, Rijswijk
Oh, wat zou ik graag Perlita willen opbeuren. De spijt om haar moeders ‘verdriet’ omdat Perlita met een Nederlandse man trouwde, is zo enorm onterecht. Perlita zou het zelfs anders doen als ze het kon overdoen.
Ik wil haar toeschreeuwen: Perlita, blijf trouw aan de liefde voor je man en geniet van het geluk dat je gehad hebt. Je moeder gunde je dat geluk niet, jij was haar bezit, en dat is pas kwalijk. Je moeder zou spijt moeten hebben, jij niet.
Ingrid Kramer, Plozévet (Frankrijk)
Vermogens belasten is gewoon redelijk, zeg ik in het verlengde van het Commentaar op 9 maart. Want vermogens zijn altijd en eeuwig opgebouwd in en dankzij een samenleving, en nooit in een vacuüm of op een onbewoond eiland.
In De sterkste schouders wijst fiscalist Reinier Kooiman op verschillende kleinschalige democratische stadstaten in Italië in de twaalfde en dertiende eeuw. Daar werden toen ook al de mensen met de grootste vermogens belast. Uiteraard, schrijft Kooiman, probeerden sommige rijkeren ook toen hun fiscale verantwoordelijkheid (deels) te ontlopen.
F.M. Boon, Delft
Mag ik Tielke Engels uit Tilburg even terugfluiten? Haar kritiek op ‘kleinerende’ namen klopt namelijk niet.
In het noorden van het land – vooral Friesland en Drenthe (ver weg van Tilburg) – is het al generaties traditie om van jongensnamen ook meisjesnamen te maken door er -je of -ke achter te zetten. Het vernoemen van voorouders was bij menigeen gewoonte dan wel noodzaak (overerven). Zoals men in Tilburg misschien van Johannes naar katholieke traditie Johanna maakte, deed men het in het noorden heel simpel: Jan wordt Jantje, Klaas wordt Klaasje – de naam Klaske vindt daar bijvoorbeeld ook haar oorsprong.
Het was en is totaal niet kleinerend. Het was en is juist heel liefdevol om zo’n naam te geven. Of mag dat ook al niet meer als er een meisje geboren wordt?
Mijn oudste dochter heb ik trouwens ooit Noortje genoemd en zij verbetert altijd iedereen die haar ‘Noor’ noemt. Al 50 jaar. Heel stoer.
Eki Steenhuisen, Eelde
Als volwassen man van 75 word ik tot mijn grote genoegen door mijn directe omgeving liefdevol Henkie genoemd. Niemand die in een deuk ligt. Althans, niet om mijn naam.
Henk Batelaan, Groningen
Wereldwijd zijn miljoenen mensen op de vlucht voor oorlog en geweld. Zij wachten niet op een vliegtuig dat hen ophaalt. Hun leven leggen zij in handen van smokkelaars in de hoop dat zij uiteindelijk een veilig onderkomen vinden.
Honderden Nederlanders kunnen wegens het sluiten van het luchtruim niet hun vakantiebestemming in het Midden-Oosten verlaten. Terecht wordt er reikhalzend uitgekeken naar repatriëring.
Kan dit een moment zijn waarop wij met andere ogen kijken naar hen die op de vlucht zijn? Mag er meer begrip komen voor mensen die huis en haard verlaten uit levensbehoud?
Marianne Bakkum, ‘s-Hertogenbosch
Dat de socialemedia-techgiganten in hun gesprek met de Tweede Kamercommissie de schuld van de haatdragende content op hun platforms leggen ‘bij een kleine minderheid van kwaadwillende mensen’ is hetzelfde knappe staaltje framing als die van de wapenlobby in de VS: wapens doden geen mensen, mensen doden mensen.
Ooit brachten platforms als Facebook, Hyves, MySpace en Schoolbank inderdaad mensen samen. Ze hadden ervoor kunnen kiezen ons, de gebruikers, er betalende klant van te maken. Maar inmiddels zijn de klanten de adverteerders, data-belangstellenden en AI. Wij, de gebruikers, zijn het product.
We zien aan de tabaksindustrie hoe sterk een lobby kan zijn, ook wanneer allang wetenschappelijk is aangetoond dat het uiterst schadelijk is voor de gezondheid en bewust zo verslavend mogelijk is gemaakt. Vervolgens krijgt de individuele roker impliciet de schuld van zijn of haar verslechterde gezondheid. Had diegene maar meer wilskracht moeten tonen. Toch is het desondanks gelukt om roken te verbieden in het openbaar vervoer, op de werkplek en het schoolplein.
Ik heb vanochtend mijn schermtijd opgezocht op mijn telefoon en schrok er toch weer van dat ik er een heel pakje sociale media doorheen had gejast. Tijd die ik aan daadwerkelijk sociale activiteiten had kunnen besteden. Ik ga mijn wilskracht weer inzetten.
Hulde ondertussen aan al die politici en maatschappelijke organisaties die zich inzetten voor de bescherming van onze digitale data en ons digitaal welzijn.
Manon Wortel, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant