Country Joe McDonald, die zaterdag aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson overleed, creëerde met zijn protestlied I-Feel-Like-I’m Fixin’-to-Die Rag een onvergetelijk moment op Woodstock. Wie oud genoeg is, kan het sarcastische refrein van het nummer nog altijd meezingen.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Country Joe McDonald schreef het nummer in 1965, in een half uur, zou hij later zeggen. Hij bracht het aanvankelijk uit op een singletje, dat hij bij een in eigen beheer uitgegeven folktijdschrift stopte. Eerst deed het niet zoveel, Amerika was pas een half jaar in oorlog met Vietnam en protestliedjes waren er nauwelijks.
McDonald, die in 1942 was geboren als Joseph McDonald, richtte een band op waarvan de muziek meer aansloot bij de psychedelische sound die toen in de Bay Area in de Amerikaanse staat Californië populair werd. Country Joe & The Fish bracht in 1967 het voortreffelijke debuutalbum Electric Music for the Mind and Body uit, dat goede kritieken kreeg maar veel minder populair werd dan platen van streekgenoten als The Grateful Dead en Jefferson Airplane.
Het had misschien geholpen als platenmaatschappij Vanguard McDonalds inmiddels bekendste liedje ook op de plaat had gezet, maar dat durfde het label nog niet aan.
I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag werd wel het titelnummer van hun tweede album uit 1967. Inmiddels was er ook onder muzikanten meer weerzin tegen de oorlog in Vietnam. Het protest beleefde een hoogtepunt toen twee jaar later het festival Woodstock plaatsvond.
Country Joe & The Fish zou de derde dag optreden, maar hun voorman wilde niks missen en was al de eerste dag aanwezig. Hij ging in op het verzoek om solo even een pauze te vullen. En daar schreef hij vervolgens geschiedenis met zijn door tienduizenden festivalgangers meegezongen I-Feel-Like-I’m-Fixin’-to-Die Rag.
Vooraf liet hij het publiek zoals gebruikelijk meedoen met de zogeheten ‘fish cheer’. ‘Give me a F, give me an I, give me a S, give me an H.’ Alleen verving hij deze vier letters nu door de letters F, U, C en K, voordat hij begon te zingen.
Het werd naast het optreden van Jimi Hendrix die zijn gitaar in de hens stak, een van de spraakmakendste momenten in de Woodstock-film van 1970.
Het sarcastische refrein van het nummer kan nog altijd door alle boomers worden meegezongen:
And It’s 1,2,3
What are we fighting for
Don’t ask me, I don’t give a damn
Next stop is Vietnam
And it’s 5, 6, 7
Open up the pearly gates
Ah, ain’t no time to wonder why
Whopee!
We’re all gonna die
Hoewel McDonald nog zo’n dertig albums zou uitbrengen en zijn protesten verlegde naar bijvoorbeeld de walvisvangst, zou hij nooit meer los worden gezien van dit inmiddels universele anti-oorlogslied.
En als je de openingsregels hoort, blijkt het nog altijd niets aan actualiteit te hebben ingeboet.
Yeah, come on all of you, big strong men
Uncle Sam needs your help again
He’s got himself in a terrible jam
Way down yonder in Vietnam
So put down your books, pick up a gun
Gonna have a whole lot of fun
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant