Brillen zijn in mijn optiek allang hun primaire functie ontstegen.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo heb zitten lijden onder fomo als in week zes, de eerste week van de afgelopen maand, een historische week voor menig hiphopliefhebber, en eigenlijk ook gewoon voor de Nederlandse popcultuur in het algemeen. Na elf jaar stonden de mannen van New Wave weer eens samen op het podium, en speelden zij vijf dagen in een stijf uitverkochte Ziggo Dome alle nummers van het album dat zij in 2015 dropten. New Wave is een verzameling van artiesten die rond dezelfde tijd op een gelijkwaardig punt in hun carrière stonden, en in dat jaar op initiatief van hiphoplabel Top Notch zich een week afzonderden op Schiermonnikoog om een collectief album te maken. Grote namen als Frenna, Lil’ Kleine, Ronnie Flex en Jonna Fraser vonden allemaal hun doorbraak via dit album, in zekere zin ook een doorbraak voor het hiphopgenre in Nederland. Binnen hiphop beschouwen we dit moment als het begin van een nieuw tijdperk, een beetje zoals men vanuit een christelijk oogpunt kijkt naar de geboorte van Jezus en praat over de tijd voor en na Christus z’n libi.
De reden dat ik heel deze week aan mij voorbij heb laten gaan kwam door werk. Ik had het zo druk dat de overweging niet in mij opkwam, tot ik vanaf de eerste dag via sociale media werd overspoeld met beelden van het optreden. Als antidotum besloot ik iedere avond maar zo veel mogelijk van wat ik online voorbij zag komen in mij op te nemen, en op die manier kreeg ik toch genoeg mee van alle festiviteiten. Ook volgde ik alle aandacht vanuit de media nauwlettend. Na het laatste optreden schoven vier afgevaardigden waaronder Frenna — de spil van deze samenkomst — aan bij Humberto’s latenightshow om hun verhaal te doen, en dat deden de mannen in stijl, voor mij althans, want voor velen bleek hun vertoon aanstootgevend. Frenna zat daar namelijk met een zwarte zonnebril op, iets waar vele kijkers om wat voor reden dan ook nog steeds over struikelen.
Toen ik mijn eerste boek in 2017 uitgaf stuitte ik met mijn vertoon op hetzelfde stiffe idee. Geïnspireerd door Iceberg Slim, een schrijver uit de vorige eeuw, besloot ik tot het schrijverschap toe te treden met een pseudoniem en vermomming die bestond uit een bivakmuts en een zwarte zonnebril, vergelijkbaar met die van Frenna. En hoewel mijn boek dat ik in eigen beheer uitgaf in een week uitverkocht, durfden weinig media het aan om mij uit te nodigen. Eén outlet durfde uit te spreken dat het door mijn verschijning kwam, maar toen ik voorstelde mijn bivak thuis te laten was dat niet genoeg.
Maar waar hebben we het over? Televisie is toch entertainment? Die shit gaat toch hand in hand met een sierlijk vertoon? In de comments vroegen mensen waarom Frenna een bril op had, want binnen schijnt de zon niet. Maar brillen zijn in mijn optiek allang hun primaire functie ontstegen. Wie draagt überhaupt nog een bril tegen de zon, man. Wij mensen in hiphop ieder geval niet. Daarom noemen wij die shit ook wel een planga. Ik doe de mijne soms niet eens af als het regent. Mode bevat weinig logica, maar het werkt zolang het klopt.