Generaties hebben gestreden voor (meer) vrouwenrechten. Is de vrouwenemancipatie nu voltooid, of is er nog veel werk aan de winkel?
‘Ik ben opgegroeid met de boodschap: je diploma is je man. Mijn oma, bij wie ik woon, was net als haar generatiegenoten heel feministisch. Logisch ook, omdat die vrouwen nog moesten strijden voor een plek in de samenleving. Ik ben het op veel punten met haar eens, alleen geloof ik bijvoorbeeld nog wel in de liefde, zij niet.
‘Mijn generatiegenoten zie ik juist conservatiever worden. Dat begrijp ik ergens wel. Vrouwen van nu hebben het niet altijd makkelijk: we krijgen veel op ons bord, er wordt veel van ons verwacht en de kosten stijgen in Nederland. Daardoor vragen veel jonge vrouwen zich af: wie is er voor mij dan, hoe ga ik dit allemaal in mijn eentje doen?
‘Vrouwenrechten zijn niet vanzelfsprekend, daar moet je je voor blijven inzetten. Zelf probeer ik daar aan bij te dragen door me de komende gemeenteraadsverkiezingen verkiesbaar te stellen voor GroenLinks-PvdA in Almere. De meisjes en jonge vrouwen die ik op straat sprak tijdens onze campagne maakten zich vooral zorgen over onveiligheid op de straat, vanwege de vele slecht verlichte plekken in Almere. Dus daar ga ik een agendapunt van maken als ik – hopelijk – word verkozen.
‘Het is sowieso best een struggle geweest om überhaupt de politiek in te gaan als jonge vrouw van kleur met een mbo-achtergrond. ‘Wat ben je een slimme mbo’er’, hoor ik dan. Ik heb me ook verbaasd over die man van GroenLinks-PvdA in de Tweede Kamer die klaagde over de vele voorkeursstemmen voor vrouwen, dankzij de campagne Stem op een Vrouw. Ik denk dan: wat een azijnzeiker, heeft dit nu werkelijk zijn mannelijke ego gehurt?’
Over het jongerenpanel
In de media wordt vaak óver en zelden mét jongeren gesproken. Daarom stelde de Volkskrant, met hulp van jongerenorganisatie NJr, een panel samen. Dat bestaat uit 150 jongeren uit heel Nederland, met allerlei achtergronden en schoolrichtingen, die hier onregelmatig worden geraadpleegd. Lees hier meer.
‘Ik heb niet specifiek iets met Vrouwendag. Wel heb ik vijf jaar geleden een bestuursjaar gedaan, waarbij ik bezig ben geweest met rechten van de vrouwen. Ik zag in die tijd bijvoorbeeld dat mannelijke studenten in bepaalde branches, zoals de ICT en bouwkunde, makkelijker een stage kregen dan vrouwen. Ik vond het heel bijzonder om van dichtbij te zien hoe je kansen dan eigenlijk afhangen van je gender en studie.
‘Veel sectoren roepen vaak dat ze staan te springen om meer vrouwelijke medewerkers, maar de praktijk laat toch iets anders zien. Ik vind het ook wonderbaarlijk dat mannen nog steeds meer verdienen dan vrouwen. Mannen hebben vaak ook meer doorgroeimogelijkheden. Nu ben ik zelf op zoek naar een baan in de marketing, en dat blijkt een moeilijk proces. Maar als ik eenmaal ergens ben aangenomen en zal moeten onderhandelen over mijn salaris, dan zal ik me zeker hard maken voor een eerlijke loon.
‘Ik maak me best zorgen over de veiligheid op straat. Mijn korfbalclub is midden in het bos, en over het algemeen fietsen we nooit alleen naar huis. Wie dat wel doet, maakt een omweg, zoals ik ook weleens heb gedaan. Dat voelt gewoon veiliger. Maar daarvoor is gelukkig al wat meer aandacht voor in de pers en politiek.’
‘Kansenongelijkheid gaat voor mij verder dan alleen gender, want in onze meritocratie is er niet altijd bewustzijn over het idee dat niet iedereen – door zoveel verschillende factoren – gelijk geboren wordt. Maar gender kan al meteen een bepalende factor zijn voor waar je terecht kan komen in het leven.
‘Wat ik vaak tegenkom in mijn leven, en dan moet ik zeggen dat ik dat vooral tegenkwam in de conservatieve gemeente waar ik ben opgegroeid, is dat je als vrouw minder serieus wordt genomen. Ik kon er nooit helemaal de vinger op leggen, want ik wist niet zeker of het door mijn vrouw-zijn kwam, maar ik merkte in gesprekken met mannen dat er vrij snel over me heen werd gewalst.
‘Het afgelopen jaar is er in de media veel aandacht geweest voor de toename van zowel botoxklinieken als Ozempic-gebruik onder mensen zonder obesitas. Er is niks mis met persoonlijke keuzes voor zo’n behandeling, maar het bewijst voor mij dat ondanks alle aandacht die er is geweest voor acceptatie van verschillende soorten uiterlijkheden en lichaamstypes, vrouwen nog steeds streven naar hetzelfde slanke, rimpelloze uiterlijk. Blijkbaar voelen ze zich door de maatschappij nog steeds toe genoodzaakt. En dat is logisch, want het is ook bewezen dat knappere vrouwen veel meer privileges hebben.
‘Ik maak me ook zorgen over de politieke ruk naar rechts, zowel in Nederland als daarbuiten, zoals de VS. Het idee dat ik mogelijk gegoogeld word als ik naar Amerika zou willen gaan, is wel even door mijn hoofd heengegaan toen ik instemde met dit interview voor de Volkskrant. Als geëmancipeerde vrouwen moeten we er echt voor waken dat onze rechten niet worden afgenomen, bijvoorbeeld op het gebied van anticonceptie en abortus. We mogen heel dankbaar zijn voor de grote hoeveelheid vrouwenrechten waarvoor in het verleden is gestreden. Er is altijd ruimte voor verbetering, maar voor de toekomst moeten we, vrees ik, vooral focussen op behoud van rechten die we al hebben.’
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant