Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week. Deze week: ben ik de enige die een relatief nieuwe partner niet zou willen verzorgen?
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Wie op hogere leeftijd, zeg eind zestig, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan. Op deze leeftijd kan het geluk van een nieuwe relatie zomaar omslaan in een traject vol fysieke beperkingen en/of intensieve (mantel)zorg. Zelf heb ik weinig talent om langdurig te verzorgen of om verzorgd te worden, daarom heeft mijn huisarts een niet-behandelverklaring in mijn dossier zitten. Ik moet er verder niet aan denken langere tijd een relatief nieuwe partner met bijvoorbeeld dementie bij te staan. Ben ik hierin de enige? Man (69), naam bij de redactie bekend
Toen de dochter van mijn partner een paar jaar geleden aan hem vroeg wie er voor hem zou zorgen als er iets met hem is (hij is 70, ik 60), reageerde ik zonder nadenken: ik niet. Er viel een stilte. Ik realiseerde mij dat het niet van een vrouw wordt verwacht zich zo duidelijk uit te spreken over iets wat vanzelfsprekend lijkt. Enkele jaren later had hij tijdelijk zorg nodig. Zonder mij te vragen ging hij bij zijn familie logeren om de benodigde hulp te krijgen, terwijl ik gewoon doorwerkte. Ook al voelde ik mij ietwat beschaamd, toch wist ik dat ik me nog slechter had gevoeld als ik had voldaan aan de ongeschreven wet dat je als vrouw zorgzaam hoort te zijn. En waar vrouw staat kun je ook man lezen. Ineke Hussaarts (67), Almere
Toen ik op latere leeftijd een relatie kreeg met mijn huidige, tien jaar jongere, partner hebben we het daar in alle openheid over gehad. Het zijn de gelukkigste jaren van ons leven geworden. Maar begin zeker niet aan een (vaste) relatie als de liefde niet groot genoeg is om wederzijdse verzorging te kunnen dragen. Piet Claeys (86), Amsterdam
Mijn vrouw is na een zestigjarig huwelijk aan dementie overleden. Ik ben supergelukkig met mijn nieuwe relatie, die nu al zes jaar duurt en waarvan ik hoop dat hij nog minstens zes jaar zal meegaan. Wij zijn 87 en 84 jaar oud en genieten volop. Jan Versluis (87), Ermelo
Toen ik 69 was, verloor ik mijn man aan alzheimer. Na zijn overlijden wist ik snel dat ik een nieuwe relatie wilde. Misschien niet even mooi, maar wel prettig voor beiden. Ik dacht een fijne relatie gevonden te hebben met een energieke man. Na een jaartje bleek hij een agressieve dementie te hebben. Hem verzorgen bracht ik niet op. Dat verlangde ook niemand. Het was wel weer afscheid nemen. Inmiddels blijk ik een ‘dementiedetector’ te hebben ontwikkeld. Daarom moest ik onlangs nog een eerste afspraak – met een smoes – afzeggen. En toch blijf ik zoeken, geef mezelf nog even. Alleen zijn gaat me wel stukken beter af dan vroeger. Jeannette den Hollander (73), Maarssen
Toen mijn partner ziek werd, zei hij: ‘Als je wilt gaan, begrijp ik dat’. Maar er was niets in mij dat wilde vertrekken. De jaren samen, ook de zware, zou ik voor geen goud hebben willen missen, zelfs niet met voorkennis. Tegelijk begrijp ik deze meneer goed. Voor mij is het toverwoord ‘het gesprek’ – pas als er echte verbinding is en alles er mag zijn. Liefde laat zich niet vooraf regelen. Margo Bleeker (62), Leiden
Nogmaals een partner na een heftig en intensief ziekbed wegbrengen? Na het overlijden van mijn man, bijna vier jaar geleden, lijkt me dat mentaal en fysiek bijna onmogelijk en dat zou ook andersom gelden. U bent gewoon verstandig. Metha Woerde (83), Almere
Ik was 39 toen ik mijn vriend leerde kennen, hij is dertien jaar ouder. Bofte hij even. Tot ik dik drie jaar later – net na het verlopen van de garantieperiode, zul je altijd zien – gediagnosticeerd werd met een progressieve ziekte. Zijn toen lekker jonge vriendin is nu zelf 52 en zit in een rolstoel. Hij is er en blijft. En nee: dit komt ons allebei niet aanwaaien. Ik weet niet of u zelf te oud bent om te leren? Lineke van den Boezem (52), Amsterdam
Ik zie dit probleem opduiken, als je niet genoeg van iemand houdt. Maar als je op latere leeftijd iemand tegenkomt die je weer zielsgelukkig maakt, zul je met alle liefde voor haar of hem willen zorgen. Dit is mij overkomen en nu zijn we twaalf jaar bij elkaar. Wat er ook gebeurt, we zullen met alle liefde van de wereld voor elkaar zorgen. Virginie Boormans (85), Lelystad
‘Je moet zeilen op de wind van vandaag’. Waarom moest ik aan dit mooie liedje van Willeke Alberti denken? Zo handelde ik ook toen ik een lieve vrouw ontmoette in de zorginstelling waar mijn moeder haar laatste levensjaren doorbracht. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en van medisch malheur is gelukkig nog geen sprake. Grijp het geluk zodra de kans zich voordoet, dat is het beste advies dat ik u kan meegeven. Jaap Pleij (68), Roosendaal
Anderhalf jaar geleden is mijn man overleden na een intensief traject van vijftien jaar met dementie. Het risico om opnieuw mantelzorger te worden, wil ik zoveel mogelijk vermijden. Deze taak opnieuw aangaan met iemand met wie je geen verleden hebt, is in mijn ogen ondenkbaar. Ik geniet van mijn huidige leven, heb zelfs besloten door te werken na mijn 67ste. Na de mantelzorg voelt het werk aan als pensioen! Mirjam Hermsen (66), Oosterbeek
Ook ik zit niet te wachten op een partner die ik zou moeten verzorgen. Staar u niet blind op een leven ‘samen’ omdat de maatschappij u dat voorspiegelt. Hang zelf die slingers op. Karin Offermans (70), Molenhoek
Wat gun ik u te genieten van het leven, zonder zorgen en verplichtingen. Wie weet komt u een heel leuk iemand tegen en worden jullie samen gezond 90. Sylvie van Dijk (50), Maarheeze
Mijn vrouw heeft meerdere keren onze relatieproblemen gedeeld met (onder andere) haar zus, inclusief details van ruzies en kwetsbare momenten. Haar zus bespreekt dit vervolgens met haar man, waardoor onze privézaken een steeds grotere kring bereiken. Dat voelt voor mij alsof ik geen veilige plek meer heb en alsof we al onze conflicten met indirect publiek aan het doorworstelen zijn. Op verjaardagen en familiebijeenkomsten voel ik me daardoor een outsider; gespannen en bekeken. We hebben dit meermalen besproken, maar zij vindt het normaal om details van onze conflicten te delen en weigert ermee te stoppen. Wat zou u in mijn situatie doen? Man (41), naam bij de redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 9 maart: wzud@volkskrant.nl. Heeft u zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie staat online en kan worden geredigeerd en/of ingekort.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant