is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Mohammed El Baroudi kende ik van zijn uitstekende schrijfsels – onder meer in Trouw en NRC – waarin hij aan een wit publiek met weinig inlevingsvermogen en geen vrienden met een migratieachtergrond uitlegt waarom hij zich, mede namens ontelbaar veel anderen, belazerd voelt als Nederlander.
Vanwege het eeuwige gezeik over de kindskinderen van langgeleden-migranten die nog steeds niet onvoorwaardelijk Nederlander mogen zijn. Omdat er altijd wel iemand, een premier of zo, spreekt over ‘jongeren met een migratieachtergrond’ alsof het over een plaag gaat. Omdat het hemeltergend is dat iemand als Geert Wilders voortdurend het voordeel van de twijfel krijgt, met z’n minder-minder, terwijl Mo naar de upside down is verbannen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of hij nu volledig gekwalificeerd solliciteert of in een mooie auto rondrijdt, hem wacht ‘twijfel bij elk voordeel’, schreef El Baroudi in Trouw bij het aantreden van het vorige kabinet, het kabinet dat voor zoveel jongeren die hun weg nog aan het zoeken zijn de bevestiging bracht van een oud vermoeden: alle Nederlanders zijn gelijk, maar niet heus.
Tegenwoordig is El Baroudi, politiek econoom en bondsbestuurder bij de FNV, lijsttrekker van Drerrie voor Den Haag, een partij vóór de multiculturele werkelijkheid van de straat, vóór hangen en fatbikes en trots op jezelf. Hij koos niet voor de politiek, hij is politiek gemaakt, zegt El Baroudi in de Volkskrant. Zoals zoveel kindskinderen van voorheen-migranten tegen wil en dank politiek zijn gemaakt, na 11 september 2001, na Pim Fortuyn, na, enfin, sla er maar 25 jaar aan klaagzangen op na. Er zijn schrijvers opgestaan die hun een stem hebben gegeven en de Nederlandse zelfgenoegzaamheid aan flarden scheuren in hun werk, zoals Lotfi El Hamidi, Sinan Cankaya, El Baroudi en vele anderen.
Hun startpunt is vaak Het multiculturele drama, een essay uit 2000 waar een inmiddels volwassen generatie als kind ontzettend veel last van heeft gehad, maar ik denk dat het eerder begonnen is. Driekwart eeuw geleden al, met de verzekering dat het tijdelijk was. Ze zouden weer weggaan: de mensen uit voormalige koloniën die nooit helemaal werden vertrouwd, de Molukkers en Papoea’s die schandelijk zijn behandeld, de goedkope arbeiders die uit Turkije en Marokko hierheen zijn gelokt (want het is hier altijd éérst de economie en het verdienvermogen en dan pas de rest). ‘Het was geen onschuldige, uit de hand gelopen interculturele uitwisselingsreis’, schreef El Baroudi een paar jaar geleden ter herinnering in een geestig essay.
Het is nooit de bedoeling geweest dat deze mensen met hun verschillende geschiedenissen zich hier thuis zouden voelen, laat staan een grote mond zouden krijgen, ruimte voor hun verhaal zouden vragen, iets van Zwarte Piet zouden vinden, een kerk zouden bouwen. Nog steeds zijn er politici en kiezers die hartstochtelijk in de tijdelijkheid geloven en deportatiefantasietjes koesteren.
Drerrie voor Den Haag belooft binnenkort een campagnestunt: een optocht met de fatbikes en scooters van alle drerries in Den Haag. Het is dat ik al leuk woon, anders was ik ervoor naar Den Haag verhuisd.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant