Autotest De Maserati-mythe is platgewalst met auto’s die geen mens wil hebben, schrijft onze recensent. In de elektrische Grecale voelt hij zich de laatste Maserati-ambassadeur ter wereld.
Zo zien ondanks Maserati-elementen als de raampartijen en de grille meer elektrische suvs eruit - de profileringsruimte in het suv-genre is gering, het moet groot en vet zijn.
„Ach!”, zucht een bewonderaar van mijn Maserati opgewonden, „de Folgore! Waarom heet hij Folgore?”
„Folgore betekent volkoren in het Italiaans”, zeg ik. „Het is de eerste elektrische Maserati sinds de Vegetale.”
O, mompelt de getuige met een blik die zijn ongeloof nog slechter onderdrukt dan ik mijn leugens. Hij heet niet eens Folgore, ontdek ik bij de eerste plaspauze. Grecale is de naam. Er staat Folgore op, maar dat is het sublabel voor stekker-Maserati’s, klimaatvriendelijke ondersoort voor nieuwe tijden. Folgore is trouwens Italiaans voor bliksem.
U gaat hem niet kopen, dat doet niemand, maar deze wanhopig mannelijk gelijnde power-suv van een prachtig oud sportwagenmerk is een historisch interessante auto. Hij luidt de ondergang van zijn makers in. Dat is niet omdat hij slecht is, maar omdat hij op stroom rijdt. Dat is meestal goed, behalve voor Maserati’s. Maserati heeft een leus voor de Folgore-lijn: ‘De kracht van de bliksem, getemd’. Dat is het hem net. Een Maseratiman heeft één droom en dat is niet de bliksem temmen, het is herrie schoppen. Als een Maserati dat kon was het goed, wat er verder ook aan mocht mankeren, en dat was helaas vaak veel. Nadat de kopers het voor gezien hielden, hebben nog generaties influencers voor hun GoPro-camera’s van dit akoestische geweld genoten, jongens met een website voor 433 kijkers per maand en een talent voor wow roepen. Maserati’s werden meer getest dan verkocht, zoals dode avantgardecomponisten meer worden herdacht dan gespeeld. De tijden zijn te veranderd.
Nu zit ik in de elektrische Grecale en ik ben geen influencer. Wat wel? Zeitdiagnostiker, zei iemand over de Duitse filosoof Peter Sloterdijk. Die heb ik in het Concertgebouw ooit voor publiek geïnterviewd en gaandeweg begon ik te begrijpen wat daarmee bedoeld zou kunnen zijn. Sloterdijk, die ik een toffe kerel vond, sprak zeker een halfuur over Angela Merkel en haar plaats binnen de Duitse politiek in de context van het tijdsgewricht. Daarna switchten we naar Wagner, dat kon hij ook heel goed. Stel, denk ik nu, dat ik met die metablik mijn testauto zou moeten duiden. Dat ik in ernst zijn plaats onder de zon zou moeten vaststellen, voor wie hij was bedoeld en waarom. Op al die vragen ligt het antwoord zo gevoelig.
Dit pseudo-analoge klokje kan kunstjes: het design kan worden aangepast, en het kan ook als kompas of als meter voor de G-krachten worden ingesteld.
Voor wie echt zin heeft in het leven zijn de stiksels op het dashboard er ook in rood, geel en blauw.
De enige kleur in het pikzwarte interieur is de blauwe startknop op het stuur.
We maken er iets bijzonders van, dacht de ontwerper, we laten de deur ontgrendelen met een drukknop.
Het begint met zijn vermogen. Vijfhonderdvijftig pk was in andere tijden ontzaglijk, nu is het niet veel meer dan Tesla de leasende middenklasse levert. In de bovenklasse, waar Maserati de Grecale graag met indrukwekkende winstmarges had zien schitteren, moeten het er minstens tweehonderd meer zijn om de Porsche Macan en de veel goedkopere Chinese concurrentie af te schudden.
Nog lastiger is de vraag voor wie hij is, als het niet de oude garde Maseratirijders is, in het benzinetijdperk al anderhalve man en paardenkop. Misschien heeft de marketeer van Maserati een doelgroep van kapitaalkrachtige veertigers gefabuleerd met de reputatie van het merk nog vers in het geheugen, zoons van Maseratirijders voor mijn part. Maar die vinden in deze Grecale niet de luidruchtige magie waar hun verwekkers nog voor wilden sterven. Ze zien een Alfa Romeo Stelvio zonder geluid.
Maserati verkocht in Nederland vorig jaar twaalf Grecales. Ik denk niet dat het er in Italië veel meer zijn. Eigenaar Stellantis heeft een kat in de zak gekocht en de Maserati-mythe platgewalst met auto’s die geen mens wil hebben. Wie een Grecale wil neemt de Trofeo met V6 en 530 pk, maar ik eet mijn hoed op als dat in Europa meer dan twee mannen in de penopauze zijn.
Hoe ik de auto vond? Prima. Best snel. Nog leuker zou het zijn als je zijn tempo in dit land ook echt zou kunnen maken. Beetje hoog stroomverbruik ook. Nu was het kostenplaatje nooit een obstakel voor de Maseratiman. Die had de bodemloze put zo’n beetje uitgevonden en dook er met sadomasochistische redeloosheid liever in dan in zijn zwembad. Het tramgeluid went. Maar ik vergeet nooit de rit op de Ring Groningen naast de mevrouw die weet hoe ik failliet wil gaan aan de verleidelijkste ramp ter wereld, de Maserati Quattroporte IV. Ik voel me de laatste Maserati-ambassadeur op aarde. In de hoop iets van de Maseratiromantiek te doen herleven probeer ik te kijken en sturen als een Maseratiman met een vrouw naast zich.
„Zwart dashboard”, zegt ze, „saai.” Verder niets. Het gif is uitgewerkt.
Motor elektromotor (2)
Vermogen 550 pk
Koppel 820 Nm
Aandrijving voor en achter
Transmissie automaat
Topsnelheid 220 km/u
Acceleratie 0-100 4,1 seconden
Verbruik gemiddeld 23,6 kWh/ 100 km (fabrieksopgave)
CO2-uitstoot 0 g/km
Energielabel A
Basisprijs 110.650 euro
Prijs testauto 115.914 euro