Nieuw op het stembiljet: de lokale partij Drerrie voor Den Haag, uit protest tegen het ‘tot op het bot’ problematiseren van alles wat multicultureel is. Voorman Mohammed El Baroudi: ‘Of je nou oma Gerda bent of Mohammed, drerrie snapt iedereen.’
is politiek verslaggever van de Volkskrant.
Als het aan Mohammed El Baroudi had gelegen, was hij helemaal nooit politiek actief geworden. Hij kon niet anders, zegt de 30-jarige lijsttrekker van de lokale partij Drerrie voor Den Haag, zittend op een houten bankje op een speelplein in zijn eigen Rivierenbuurt. ‘Wij hebben er niet voor gekozen om politiek te zijn, wij zijn politiek gemáákt.’
Alles wat multicultureel is, is de afgelopen twintig jaar namelijk ‘tot op het bot geproblematiseerd’, zegt El Baroudi (30), politiek econoom en vakbondsbestuurder bij de FNV. ‘Het begon met dat stuk Het multiculturele drama van Paul Scheffer (uit 2000, red.). Daarna is het kankeren, op z’n Haags, nooit meer gestopt. Als je zegt dat we er samen wat van moeten maken, ben je een slappe theeleut, een goedprater. Ik wil niet constructief in debat met iemand die mijn bestaan in dit land ter discussie stelt. Wij zetten met Drerrie nu onze eigen standaard, in ons eigen taalgebruik.’
De Volkskrant-lezer, beseft El Baroudi, weet misschien niet eens wat een drerrie is. Volgens de Van Dale is het straattaal voor ‘vriend’, maar El Baroudi ziet de drerrie als de Nederlander van de toekomst. ‘Een drerrie is iemand die is opgegroeid in een buurt zoals deze, die in een klas zat met een Pjotr, een Redouan, een Joey en een Anissa. Een drerrie is iemand die tussen verschillende werelden laveert. Kijk naar de kinderen die hier spelen. Zij zijn de drerries van de toekomst.’
De frustratie over ‘het publieke debat’ gaf El Baroudi en een paar vrienden de energie om een partij op te richten. Het schrijven van opiniestukken in kranten, voorheen zijn uitlaatklep, voldeed niet meer. Het luchtte op, hij kreeg schouderklopjes, maar er veranderde niks. ‘Mijn klomp brak toen de PVV 37 zetels won. Hoezo moet ik me steeds in bochten wringen, waarom moet ik netjes ‘u’ zeggen en aan alle regels voldoen, terwijl aan de andere kant mensen zitten die ‘remigratie’ gewoon een mening vinden?’
In zijn buurt zag hij jongens en meisjes ‘vervallen in verdoving’, door hoe er in de politiek en media over ze werd gepraat. ‘Geloof me, elke 16-jarige hoort het. En het doet iets met je eigenwaarde. Als jij iets fout doet, moet je gelijk oprotten. Je krijgt nooit het voordeel van de twijfel.’
Zo werd Drerrie voor Den Haag geboren. Het logo: de Haagse ooievaar in een groene hoodie, met op de achtergrond het geblokte patroon van een keffiyeh. De slogan: stem op jezelf. Drerrie voor Den Haag is geen boze partij, benadrukt El Baroudi. ‘We willen niet terugslaan, maar een alternatief bieden. Iedereen kan een drerrie zijn. Of je nou oma Gerda bent of Mohammed, drerrie snapt iedereen.’ Wijzend naar de Haagse skyline: ‘Ook de mensen die in de ministeries werken en uit mijn omgeving komen, voelen het.’
De trots moet terug naar de straat, aldus het zestien pagina’s tellende partijmanifest. Hangjongeren en fatbikes uit het verdomhoekje. ‘Wij nemen het woord drerrie terug als geuzennaam. Nooit meer een label om ons klein te maken, maar een vlag die wij hoog dragen.’
De partij wil voor ‘elke drerrie een eigen hangplek’, zodat jongeren niet hoeven uit te wijken naar portieken. De ‘vrouwelijke drerrie’ moet veilig over straat kunnen, als het aan de partij ligt wordt openbaar vervoer voor jongeren gratis, komen er meer jongerenwoningen en boycot de gemeente bedrijven die het volgens Drerrie voor Den Haag onrechtvaardige minimumjeugdloon betalen. Qua standpunten zit de partij volgens het Kieskompas tussen D66 en de SP in.
De lijst is jong: de kandidaten zijn 30-min, twee zelfs minderjarig (dat is toegestaan, als je in de komende raadsperiode 18 wordt). Enige uitzondering is de 88-jarige lijstduwer en ‘Drerrie Godfather’ Bekir Şahin, de opa van de nummer 5, Emre Şahin.
Onder de kandidaten zijn studenten (sociaal werk, psychologie, politicologie), scholieren en creatievelingen. Allemaal hebben ze een migratieachtergrond, maar ‘wij voelen dat zelf niet zo’, zegt El Baroudi. ‘Ik bedoel: de buitenwereld kijkt er zo naar, de Volkskrant-lezer vast ook. Ik denk dan: tot wanneer ben je iemand met een migratieachtergrond? Is dat drie eeuwen? Zes eeuwen? We zijn wie we zijn en we komen uit Den Haag. Snap je?’
Op sociale media heeft Drerrie voor Den Haag duizenden volgers verzameld. In het Drerrie-honk, in een antikraakpand, komen vandaag een paar influencers langs, onder wie @armaanbanaan (62 duizend TikTok-volgers), die al openlijk zijn steun heeft uitgesproken. Een 3D-printer print Drerrie-sleutelhangers, flyermateriaal ligt verspreid op tafels. De posters gaan hard, te hard, mede dankzij een ‘plakoorlog’ die is ontketend door Hart voor Den Haag, de partij van Richard de Mos, die op wildplakborden overal overheen plakt. De stapel Drerrie-posters is nog maar een halve centimeter hoog.
De reacties op de nieuwe partij zijn positief, op een paar dreigementen na, van ‘hooligan-achtige types’. Drerrie heeft nu drie e-mailadressen: een algemene, eentje voor de pers en een voor bedreigingen. Die kunnen naar bedreigingen@drerrie.nl.
In de laatste peiling van Ipsos I&O groeide Drerrie van 0,1 naar 0,8 procent. Nog niet genoeg voor een zetel. Maar: ‘We wonen in een stad waarin de meeste mensen niet stemmen. Onze doelgroep zit niet in die peilingen.’ Een campagnestunt wordt voorbereid: een ‘ride out’, met de fatbikes en scooters van alle drerries in Den Haag.
Luister ook naar onze politieke podcast ‘De Kamer van Klok’:
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant