Zou er nog iemand op vakantie willen met Gidi Markuszower? Geert Wilders heeft het jarenlang gedaan, maar het heeft hem niet geholpen – integendeel.
Samen gezellig met moeder de vrouw erbij in de camper naar het buitenland (Marokko ook?), je ziet het voor je. Markuszower zwetend aan het stuur, Wilders ontspannen ernaast met veel smalend commentaar op de chauffeur (,,Rechts houden, sukkel’’) én op on-Nederlandse taferelen langs de weg.
Is daar misschien, alle knusheid spijt, de wraakzucht van Markuszower begonnen? Zuchtte hij ’s avonds soms doodmoe onder het tentzeil tegen zijn vrouw: ,,Die lul weet ook álles beter’’?
Ooit zullen politieke biografen het boven water krijgen. Tot die tijd moeten we het met mijn versie doen, maar ik durf er zelfs dodelijk vergif op in te nemen dat de wraakzucht van Markuszower niet zomaar uit de blauwe Haagse hemel is gevallen. Er is een lang, smartelijk lijden aan voorafgegaan, voordat hij tegen de verslaggevers van de Volkskrant zou zeggen: ,,Ik heb hem als vriend keihard genaaid. Het was terecht en politiek noodzakelijk, maar daar komt het wel op neer.’’
Hier wordt virtuoos de essentie van rechts-radicale Haagse mores verwoord: politiek is een kwestie van naaien of genaaid worden. Wilders dacht altijd dat hij de beste naaier van het Binnenhof was, hij werd er zelfs om geprezen door de parlementaire pers. Zodoende meende hij zich te kunnen veroorloven zijn boezemvriend het baantje van vicepremier en minister van Asiel en Migratie af te pakken, nadat de AIVD begon te zeuren over foute contacten van Gidi. Foute contacten, daar hoef je Wilders niets over te vertellen.
Wilders liet zijn vriend vervolgens vallen als zo’n vies washandje, vroeger in de douche van de camping. ,,Het voelde alsof Geert me in de rug schoot met tien kogels’’, verklaarde Markuszower in de Volkskrant. Pete Hegseth, de oorlogsminister van Trump, zou het heel voldaan ,,een stille dood’’ hebben genoemd.
Ja, ze hebben wat met wraakzucht, die populisten. Trump, het grote voorbeeld van Wilders, stikt er nog eens in. Trump is de vleesgeworden wraakzucht. Iedereen die hem, hoe lang geleden ook, tegenspreekt of tegenwerkt, moet eraan geloven.
In maart 2023 heeft hij al eens tegen zijn conservatieve aanhangers gezegd: ,,Ik ben jouw strijder. Ik ben jouw gerechtigheid. En voor degenen die onrecht is aangedaan en verraden, ben ik je vergelding.’’ Hij verwees daarmee, al of niet bewust, naar de Bijbelse uitspraak: ,,Mij komt de wraak toe en de vergelding’’ (Deuteronomium 32:35, zoals elke NRC-lezer ongetwijfeld al wist).
Wilders heeft in een ver politiek verleden ook heftig wraak genomen. Het gebeurde in zijn boek Kies voor vrijheid uit 2005. Hij schrijft daarin uiterst denigrerend over Hans Dijkstal, partijleider van de VVD (toen nog met Wilders) van 1998 tot 2002, die hem zou hebben tegengewerkt. ,,Zelden heb ik een politicus zo incompetent zien opereren’’, aldus Wilders, die ook nog vaststelt: ,,Hij (Dijkstal) kon niets meer en verzon allemaal smoezen om maar niet voor de media te hoeven verschijnen.’’
Dat Wilders die kunst heeft afgekeken van Dijkstal, zal hij niet graag toegeven.