Harry Styles neemt de luisteraar een album lang mee naar de nachtclub. Of dit buiten de stadions of clubs ook gaat werken, is nog maar de vraag.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Aperture, de eerste single van het nieuwe, vierde album van Harry Styles, kondigde het al aan. Rollende synths en een pulserende beat droegen het nummer, waarin Styles rustig even kon wachten met zingen. Het was geen curiosum, de inmiddels 32-jarige Brit laat zich op het wat ongemakkelijk getitelde Kiss All the Time. Disco, Occasionally (KATTDO) stevig beïnvloeden door elektronische dansmuziek.
Een volgende stap in zijn carrière, die zestien jaar geleden begon in de boyband One Direction. Op zijn eerste soloalbums, Harry Styles (2017), Fine Line (2019) en Harry’s House (2022), flirtte hij al slim met jarenzeventig-, singer-songwriterliedjes, indiepop en jarentachtig-synthpop. Op zijn nieuwe album hoor je vooral klaterende beats, stevige, elektronische baslijnen ontleend aan house en techno uit de vroege jaren negentig en, heel soms, een mooi rustig liedje.
Maandagochtend tien uur is niet het beste tijdstip om een album te beluisteren dat niet alleen klinkt alsof het voor de clubs na pakweg twee uur ’s nachts is gemaakt, maar naar verluidt ook door Styles in de nachtelijke uurtjes is geschreven.
Maar dat is de enige mogelijkheid om KATTDO te beluisteren voordat het album op vrijdag 6 maart zal verschijnen. Dus daar zitten we dan, aan de directietafel op het hoofdkwartier van Sony, en mogen we de twaalf liedjes twee keer horen.
Aperture werkt prima als ouverture, waarna in American Girls een stevige baslijn aangeeft welke kant we de komende veertig minuten opgaan. Net als in het daarop volgende Ready, Steady, Go! is er dan nog niks aan de hand. Lekkere, stevige beats en een pakkende Nile Rodgers-achtige discostemming. Die befaamde discoproducer werkte overigens niet aan het album mee; net als de vorige twee albums is KATTDO vooral het werk van Styles en zijn producer Kid Harpoon.
Het zijn vooral de stuwende beats en de klaterende elektronica die de aandacht vasthouden. De stem van Styles klinkt omfloerst en wordt vaak naar de achtergrond geduwd. Je ziet voor je hoe dit in stadions (in mei staat hij bijvoorbeeld tien keer in de Johan Cruijff Arena) gaat werken. Niets staat dan een euforisch dansfeest in de weg, de beats zullen het hele stadion in beweging brengen, maar maandagmorgen op kantoor missen we toch een beetje een echt goed liedje.
Dat heeft Harry Styles zelf ook wel door, dus komt hij halverwege met The Waiting Game, dat dankzij een akoestische gitaar even een rustmoment biedt. En een mooie opmaat voor wat het meest ontregelende nummer blijkt: Season 2 Weight Loss, een nummer gestuwd door analoge synths en ratelende breakbeats, dat zo van een experimenteel elektronisch album uit de jaren negentig had kunnen komen.
Maar wie is de drummer, die voor al die ritmische verrassingen zorgt? Dat blijkt niemand minder dan de Engelse jazzmuzikant Tom Skinner, wiens naam in veel songcredits opduikt. Hij brengt in veel liedjes wat extra avontuur dat ze goed kunnen gebruiken, want Styles zelf laat de spanning nogal eens verdampen.
Hij vergeet regelmatig een goed refrein, zoals in Are You Listening Yet?, waarin hij maar een beetje gaat rap-zingen.
Het lijkt wel alsof hij net te gemakkelijk erop vertrouwd dat de beats het werk wel zullen doen. Coming Up Roses is de grote uitzondering. Een 39-koppig orkest betovert even met dit door pizzicato strijkers gedragen, veelal akoestische liedje met eindelijk een echt sterk zingende Styles, die aan het uitpuffen is van een avondje ‘hangover chasing’.
Dit nummer springt eruit, en ging onlangs al viraal doordat de Britse danceproducer Fred Again het in zijn dj-set draaide. ‘There is only me and you’, zingt Styles. En dat intieme komt nog een keer terug in het korte, goeddeels akoestische Paint By Numbers. Trompet en mellotron worden heel subtiel gemixt en Styles weet met zijn zang echt even te raken, zoals hij dat te weinig doet op dit album.
Dat sluit af met Carla’s Song, waarin het aantal beats per minute weer even wordt opgeschroefd. ‘If you know then you know/ If you don’t then you don’t’, zingt Styles, die het na nachtenlang feesten ook even niet meer weet.
Je ziet het stadion al in een rave-modus gaan, en als albumafsluiter is het ook goed gekozen. Styles heeft de luisteraar een album lang meegenomen naar de nachtclub. Feesten, dansen en soms even bijkomen. Maar of dit buiten de stadions of clubs ook gaat werken, is nog maar de vraag. Het is beslist gedurfd van de grote popster die Harry Styles is, om zich zo nadrukkelijk op dance te richten, maar of dit een album is dat je thuis graag opzet, zal moeten blijken.
Zeker is wel dat de vele honderdduizenden fans die in mei naar Amsterdam komen een uitbundig dansfeest te wachten staat. Of zoals Styles zelf in Carla’s Song tot slot zingt: ‘It’s all waiting there for you.’
Kiss All the Time. Disco, Occasionally
Pop
★★★☆☆
Sony Music
Het album is vanaf vrijdag te beluisteren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant