is televisierecensent voor de Volkskrant.
Na een weekend waarin nieuwe rookwolken grote delen van de wereld bedekten, was vrijwel iedereen op televisie maandagavond het over één ding eens: de Amerikaans-Israëlische oorlog tegen Iran is ingewikkeld, verwarrend en onzeker.
Bij EenVandaag (Avrotros) vatte minister van Buitenlandse Zaken Tom Berendsen de houding van de Nederlandse regering daarom zo omzichtig mogelijk samen: er is wel begrip voor Amerikaanse aanvallen, maar geen steun. Presentator Malou Petter vroeg wat dat precies betekent. ‘Dit is gewoon een heel lastige discussie’, stamelde Berendsen. ‘Wij zijn een land dat staat voor het internationaal recht. Maar tegelijkertijd gaat dit om een regime dat een groot gevaar is voor de wereldvrede.’
Daarna stond copresentator Rob Hadders voor een beeldscherm waarop een reeks vragen zonder antwoord voorbijkwam. Wie pakt de macht in Iran nu ayatollah Khamenei dood is? Onduidelijk. Wat willen de VS en Israël? Dat blijft gissen. Wat kunnen de Iraniërs doen? Dat is afwachten. ‘Veel onzekerheid, dank je wel Rob’, reageerde Petter.
Bij Eva (Avrotros) schoof VVD’er Ruben Brekelmans aan. Hij probeerde orde in de chaos te scheppen door de warrige signalen uit het Witte Huis te interpreteren. President Trump bedoelde uiteindelijk gewoon dat het Iraanse volk het heft in eigen hand moest nemen, stelde hij. Maar ook Brekelmans moest erkennen dat niemand wist wat dat in de praktijk zou betekenen.
Tegenover hem zat journalist Shermin Chavoushi, die veel familie in Iran heeft. Ze vertelde over de totale verwarring die ze voelt. Alleen de dood van Khamenei noemde ze een lichtpuntje: ze had met haar moeder gedanst in haar woonkamer. ‘Alles is beter dan dit regime’, zei ze.
Maar ook die houvast bleek wankel. Oud-diplomaat Maarten van Rossum vroeg zich hardop af of het daadwerkelijk beter zou worden. ‘Krijg je straks echt een ander regime? Het lijkt er nu niet op. Sorry om de sfeerspons te zijn’, verontschuldigde hij zich.
Van Rossum stelde een mogelijke uitweg uit de onduidelijkheid voor: als Europa moeten we een kant kiezen, van de VS of Iran. Hij vergeleek de situatie met een voetbalwedstrijd, waarin Europa nu geen duidelijke rol heeft. Wie het wereldtoneel als sportwedstrijd beschouwt, hoeft immers minder vragen te stellen. Dan draait het vooral om winnen. ‘Dat is de fundamentele vraag: moet je meedoen aan de oorlogsretoriek’, zei Van Rossum. ‘Maar die vraag hoeven wij hier niet te beantwoorden. Dat moeten Europa en Nederland doen.’
En dus zat er in de studio niets anders op dan hopen. Op een vrij, democratisch Iran dat ze ooit samen met haar vader kan bezoeken, zei Chavoushi. ‘Dat zou toch wat zijn’, antwoordde Jinek. Daarna kondigde ze de band The Paper Kites aan: ‘Als er één liedje is dat hoop uitstraalt, is het wel hun hit Bloom.’ De studio vulde zich met warmbloedige folk, terwijl de wereld daarbuiten even ingewikkeld, verwarrend en onzeker bleef.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant