Games ontdekken? De gameredactie kiest om de week een (nieuwe) game die aandacht verdient. Deze week niet zozeer een game, maar een fantastisch obscure spelcomputer van Nintendo: de Virtual Boy.
schrijft voor de Volkskrant over games.
Ik heb de Virtual Boy één keer in mijn leven gezien, in een gamewinkel in een stad die ik bezocht tijdens een schoolvakantie. Het apparaat is drie jaar ouder dan ik, dus ik heb zijn lancering nooit meegemaakt, maar in die winkel wist ik dat er een bijzonder ding stond.
Het is een rare, rood-zwarte virtualrealitybril op pootjes. Het ziet er totaal niet uit als andere apparaten van Nintendo. Er kwamen maar 22 games voor uit. De Virtual Boy ging slechts 770 duizend keer over de toonbank – Nintendo’s grootste flop. Natuurlijk ging ik zonder Virtual Boy naar huis. Beter wel, maar mijn puberale zelf zag daarmee de poort tot die 22 games voorgoed sluiten.
Tot nu: voor het 30-jarige jubileum van de Virtual Boy heeft Nintendo een replica uitgebracht, een omhulsel waar de Switch of Switch 2 in klikt. Ik zet het apparaat neer op tafel en tuur naar de spellen die hiervoor voor mij alleen op YouTube bestonden.
Ik start vliegtuiggame Red Alarm op. Een slecht begin: de besturing is stroperig en de visuele presentatie is beperkt tot rode lijntjes op een zwarte achtergrond. Had ik al gezegd dat de Virtual Boy alleen tinten van rood kan produceren? In Red Alarm maakt dat de omlijning van een muur, bijvoorbeeld, niet te onderscheiden van een tunnel waar ik doorheen moet vliegen.
Teleroboxer is al stukken beter: ik kijk in dit spel door de ogen van een bokser, en deel klappen uit aan robotische tegenstanders. Er is een poging gedaan tot 3D, maar het is bepaald geen VR: de vuisten van mijn tegenstander worden weliswaar groter naarmate ze mij naderen, maar ik kijk nog steeds overduidelijk naar een scherm.
Met Wario Land klikt het: ‘Dit is gewoon geen VR’, denk ik. Wario Land is een klassieke ‘platformer’, waarin ik Wario en profil bestuur. Er wordt niet geprobeerd om mij de illusie te geven ‘in’ Warioland te zijn.
Maar het is wél een leuke game, met wat 3D-probeersels: er komen objecten af op mij, de kijker – grote knotsen die voor Wario heen en weer slingeren. Het is niet veel, maar ik zie daarbij kleine beetjes stereoscopische VR-trucage.
Door gaten in de rotswanden van de grot waarin Wario loopt, zie ik in de verte stalactieten druppelen. Loopt Wario, dan verschuiven lagen in de achtergrond met een parallaxeffect, wat het spel omtovert tot een soort kijkdoos.
Zo landt de Virtual Boy voor mij toch nog op z’n krakkemikkige pootjes: VR kan tegenwoordig zó veel meer, dat er geen plaats meer is voor zo’n kijkdoosgame. Gamemakers halen het nu niet in hun hoofd om 2D-games te maken voor VR – dat ondermijnt het idee van VR.
Maar op een dag in 1995 bestempelde Nintendo dit als de toekomst. In 2026 kan ik deze oer-VR alleen vinden op de Virtual Boy. Dus applaus, Nintendo, voor je misplaatste durf van toen. En nogmaals, voor je durf om je grootste flop nog eens uitgebreid in het zonnetje te zetten.
Virtual Boy voor Nintendo Switch/Switch 2. € 99,99 voor klassiek model, € 29,99 voor karton-versie. Virtual Boy alleen toegankelijk met Nintendo Online-abonnement.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant