is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Je weet, als ervaren wielervolger, dat zodra de Omloop Het Nieuwsblad op de kalender staat, de lente keihard op de deur klopt. Voor het gemak en mijn gemoedsrust houd ik al jaren de laatste zaterdag van februari aan als het officiële einde van de winter. Het fijne van de Omloop is dat je op de minuut af kunt zeggen wanneer de winterdepressie vertrekt (kwart over elf in de ochtend) en waar het begin van de lente zich in volle glorie zal ontvouwen (bij wielerbaan ’t Kuipke in het Citadelpark te Gent).
Ik ging een keer in opperbeste stemming naar de Omloop, die toen nog Het Volk heette. In 2004 was het. Het zag er prima uit, het was zo’n dag waarop de zon zich alvast een beetje warmfietste voor de heerlijke maanden april en mei. Tot we Gent naderden, de lucht wat grijzer werd en er hier en daar iets vlokachtigs naar beneden dwarrelde.
Niks aan de hand, goed voor de koers, zei ik tegen mijn reisgenoten. Tot we in de Trotse Stad aankwamen, het toch wel erg hard begon te sneeuwen en een lichte paniek zich van ons meester maakte.
De koers werd afgelast.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Een paar uur later zaten we in café ’t Hemelrijck, bovenaan de Muur en onderaan de Kapelmuur. Samen met een tiental andere ontkenners staarden we beurtelings in ons glas bier en in de richting van Geraardsbergen, want daar moest het peloton vandaan komen. Leegte, niets dan leegte.
Het was alsof het universum ons had verraden. Een van de laatste zekerheden was ons ontnomen. De Omloop was afgelast en je zag wat ervan kwam: het winterde flink door, nergens lente te bekennen.
Jutta Leerdam heeft haar miljoenen volgers op de socials gemeld dat al haar dromen zijn vervuld en dat ze er een punt achter heeft gezet. Achter het schaatsseizoen en misschien achter haar carrière, dat weet ze nog niet. Misschien begint ze een gezinnetje, in elk geval doet ze niet mee aan het NK en het WK sprint. Kjeld Nuis (36) is er ook klaar mee; hij gaat nog vier jaar door, maar eerst lekker op vakantie naar een warm land.
Prima. Jutta en Kjeld begrijpen dat schaatsen in de lente vloeken in de kerk is. Dat het afgelopen moet zijn zodra in Gent de renners worden weggeschoten. Dat er zoiets bestaat als een kalender en dat je die niet kunt negeren door hem zo vol te proppen met wedstrijden dat hij uit zijn voegen barst en je opeens half maart nog steeds glazig naar pootje-over zit te kijken. Daarmee drijf je mensen naar de rand van de waanzin. Er is een tijd voor alles, maar niet voortdurend.
Schaatsers moeten de lente mijden, die is voor degenen die het in de winter al moeilijk genoeg hebben met die kou, dat ellendige geschemer, de kerstboom en het vitamine B-gebrek.
Er komt elk jaar een moment waarop ik ineens schoon genoeg heb van openingen 9,41 en de eeuwige problemen op de kruising. Dan wil ik weg uit de bedompte schaatshallen, weg van het gedweilde ijs, weg van Herbert en Martin, en verlang ik naar de kasseien, naar San Remo, Roubaix en Mathieu van der Poel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant