Mocht de titel van het nieuwe album van popgrootheid Bruno Mars niet duidelijk genoeg zijn, dan is het na de openingsklanken wel glashelder: The Romantic is een romantisch album.
is popredacteur van de Volkskrant.
Het openingsliefdeslied Risk It All begint met een stemmige gitaar, trompetten, violen en smachtende zang van Mars. Zijn stem klinkt vertrouwd, omdat die al vijftien jaar alomtegenwoordig is.
Al vanaf zijn debuutalbum Doo-Wops & Hooligans uit 2010 is Mars een van de bestbeluisterde artiesten ter wereld. Hij wist het grote publiek altijd mee te krijgen in zijn verschillende muzikale fases, dankzij een goed instinct voor mainstream pop en een soort gladde charme. The Romantic is zijn eerste soloalbum in tien jaar. In de zomer laat Mars het album live horen tijdens vier uitverkochte shows in de Johan Cruijff Arena.
Aan romantische muziek van Mars is geen gebrek. Hij schreef al twee albums vol met smachtende teksten, waarin hij zichzelf aan de voeten wierp van de objecten van zijn overrompelende gevoelens (na Doo-Wops ook Unorthodox Jukebox). Zou The Romantic een terugkeer zijn naar die Bruno?
Gelukkig niet, hoor je in diezelfde openingsklanken. Die trompetten staan namelijk niet op zichzelf, maar zijn een eerste teken van een Latijns-Amerikaanse invloed die op het hele album sterk aanwezig blijkt.
Trompetten, violen en een akoestische gitaar klinken voor het ongetrainde, westerse oor al snel als de Mexicaanse mariachi-band die in de clip van Risk It All te zien is. Dat is het natuurlijk niet in de traditionele mariachi-zin: er is geen vihuela en guitarrón (hoog- en laag-klinkende gitaarachtigen) en wel percussie, hier in de vorm van conga’s, die dan weer uit de Cubaanse muziektraditie komen.
Het blijft Bruno Mars, dus elke traditie wordt omgevormd naar iets wat geschikt is voor ieder radiostation. Daardoor voelt het ook wat leeg. Met de verpopping gaat diepgang verloren.
Een smeltkroes dus, die het hele album lang een duidelijk en eigen geluid geeft. Het album is daardoor een geheel dat zich onderscheidt van de rest van Mars’ oeuvre, maar brengt ook een gevaar van al te veel eenvormigheid met zich mee.
Het wordt steeds net niet saai, omdat Mars en zijn vaste producer D’Mile (Dernst Emile II) slim variëren in tempo en energie. The Romantic is kort, met 31 minuten is het maar net een album. Er zit een spanningsboog in, met pieken en pauzemomenten. De best gelukte piek zit richting het einde, bij het ondeugende Something Serious.
Over een speels gitaarlijntje zingt een Mars die naar een uithaal toewerkt die door de blazers wordt onderstreept. Maar het plezier zit na de uithaal, als blazers en gitaren samen een feestelijke melodie spelen, terwijl de congo’s even de ruimte krijgen. Je ziet meteen een Disneyscene met een dansend dorpsplein voor je. Fijn dat er tussen alle romantiek ook ruimte is voor feest, dat geeft de boel wat lucht.
Afsluiter Dance With Me is de perfecte strik om dit hartjesalbum. De energie is gezakt, de gitaar speelt weer een romantisch smachtende melodie, Mars verlangt weer naar fysiek contact met zijn geliefde. We waltzen tevreden weg.
The Romantic
Pop
★★★☆☆
Atlantic Records
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant