Mijn favoriete krantenartikelen zijn de artikelen die vragen definitief beantwoorden. Voor mensen die, net als ik, zijn opgebouwd uit betrekkelijkheid en twijfel, is het namelijk heerlijk om dingen eindelijk eens zeker te weten.
Zo genoot ik donderdag bovengemiddeld veel van het nieuws dat natuurkundigen een onomstotelijk antwoord hebben gevonden op de vraag waarom gymschoenen toch zo piepen in sporthallen. Jarenlang twijfelde ik of mijn mislukte volleybalcarrière wellicht lag aan een chronisch gebrek aan doorzettingsvermogen mijnerzijds, maar dankzij dat artikel weet ik nu zeker dat het in werkelijkheid de schuld was van gebrekkig ontworpen rubberen zolen.
Door wrijving met de vloer ontstaat een soort rimpeling in de zool die zich verplaatst met wel 280 kilometer per uur. Dat veroorzaakt zo’n snerpend kutgeluid dat het heel logisch is dat een 10-jarig jochie zijn zaterdagochtenden niet langer wenst door te brengen in de overdekte gymzaal van Sportcentrum De Bongerd.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Zekerheid biedt rust. Zo werkt dat nu eenmaal. Daarom worden twijfelende mensen van nature ook aangetrokken ‘door het fenomeen der absoluutheid’, zoals Godfried Bomans het ooit omschreef. Zien twijfelaars bijvoorbeeld mensen op tv die voor de volle honderd procent uit onwankelbare overtuigingen bestaan, dan blijven zij – wij – inderdaad vaak gebiologeerd kijken. Ze wekken jaloezie op, omdat mensen die geen twijfel kennen, laat staan enig gevoel voor relativering, doorgaans zeer gelukkig zijn. Althans, dat zeggen ze zelf en als ze dat zeggen, klinken ze meestal erg overtuigend.
Een van de grootste problemen van deze tijd is dan ook dat er steeds minder absolute waarheden zijn. Alles wankelt. Zelfs kwesties waarover tot voor kort werkelijk iedereen zeker was. Een duidelijk voorbeeld: de Gezondheidsraad waarschuwt al tijden dat mensen die binnen een straal van 1 kilometer van een geitenboerderij wonen, een fors verhoogde kans hebben op een longontsteking. Iedereen weet daarom zeker dat het dom is om huizen te bouwen binnen die straal. Maar wat doen de Nederlandse gemeenten vervolgens? Zij bouwen tienduizend woningen op minder dan 1 kilometer afstand van geitenboerderijen.
Nog zo een: het Hongarije van Viktor Orbán blokkeert al jaren alle Europese wetsvoorstellen met daarin de woorden ‘gender equality’. Ook houdt Orbán nieuwe migratieplannen en klimaatdoelstellingen consequent tegen en steekt hij eigenlijk al vijftien jaar lang zijn middelvinger op naar werkelijk alle kernwaarden van de EU. Maar ook al weet iedereen zeker dat we hem eigenlijk vandaag nog uit de unie zouden moeten mieteren, hij mocht deze week gewoon wéér een Europese lening voor Oekraïne van 90 miljard euro blokkeren.
De laatste dan, om het af te leren: elk jaar neemt de vermogensongelijkheid verder toe en elk jaar leidt dat tot extra problemen, omdat het niet zozeer de armoede is die het onbehagen in de maatschappij aanwakkert, maar vooral het idee armer te zijn dan anderen.
Om dat euvel op te lossen, hebben onze meest getalenteerde fiscalisten een methode bedacht die ze de prachtige naam ‘vermogensaanwasbelasting’ gaven. Daarover is jaren vergaderd, er is over gestemd in de Tweede Kamer, rijke lui zouden gewoon iets meer belasting betalen, wat ze bovendien makkelijk konden lijen, dus iedereen, zelfs de meest rabiate twijfelaars, wist zeker: dit is verstandig.
Maar toen trad er deze week een nieuwe VVD-minister aan die het volledige plan al op zijn allereerste dag overboord flikkerde. Dat kost jaarlijks 2,4 miljard euro aan gemeenschapsgeld, met bezuinigingen in gehandicaptenzorg tot gevolg, een hogere aow-leeftijd, noem maar op. En toch deed hij het.
Zelf twijfel ik gigantisch over het waarom, maar wie het zeker weet mag het zeggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant