Waar zijn de media in het buitenland vol van? Vandaag: Istanbul-correspondent Rob Vreeken ziet wie Turkije weet te verenigen.
schrijft vanuit Istanbul over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden.
Je hebt Turken, en je hebt Turken. Sommige Turken zijn diepgelovige moslims die geen dag overslaan zonder vijf keer te bidden, andere Turken zijn geheide atheïsten die nog liever nooit meer een glas raki drinken – de ultieme zelfopoffering – dan op vrijdag een moskee te bezoeken. Sommige Turken laten de nationalistische spreuk ‘Gelukkig is degene die kan zeggen: ik ben een Turk’ op hun rug tatoeëren, anderen met een Turks paspoort zouden zeggen: ‘Ben je belazerd, ik ben geen Turk, ik ben een Koerd!’
Turkije telt alevieten, Armeniërs, christenen, Arabieren, sjiieten en Joden. Er zijn communisten, Grijze Wolven, sociaal-democraten, fundamentalisten, liberalen, groenlinksers. Een deel van de bevolking is stapelverliefd op president Erdogan, een ander deel kan zijn bloed wel drinken. En dan de alles splijtende voorkeur voor een van de topclubs uit de Superliga: Galatasaray, Besiktas of Fenerbahçe.
Er is echter één fenomeen dat alle scheidslijnen overstijgt, één persoon die de natie weet te verenigen en door iedereen wordt geadoreerd, en dat is… nee, niet vader des vaderlands Kemal Atatürk. Het is Tarkan, de populairste popzanger van Turkije.
Onlangs gaf Tarkan een langverwachte reeks van acht concerten in de Vodafone Arena, een van de muziekpodia in Istanbul. De kaartjes waren uitverkocht voordat iemand ‘mum van tijd’ kon zeggen. Zeven jaar had het rockidool niet in Turkije opgetreden. Met een mix van trots en afgunst moesten zijn fans vorig jaar toezien hoe de zanger stad na stad in Europa aandeed, een tour die op 4 april begon in het Rotterdamse Ahoy.
De verslagen in de Turkse pers zijn, zoals viel te verwachten, jubelend. In de Daily Sabah stijgt Neslisah Yilmaz Hidayetoglu tot poëtische hoogten in wat eigenlijk geen recensie is van het concert, maar van het publiek.
‘Tarkan is niet zomaar een popster’, schrijft ze. ‘Hij is de soundtrack van ons leven. Zijn liedjes hebben onze eerste liefdes, onze feestjes en onze overgang naar volwassenheid begeleid. Het was alsof we een fotoalbum opensloegen, elke pagina vol herinneringen.’
‘Toen de eerste noten door de arena galmden, verdwenen sociale verschillen. Leeftijd, achtergrond, beroep, niets deed ertoe. Allemaal waren we gelovigen in de magie van muziek. Het publiek was een prachtige weerspiegeling van de diversiteit van Istanbul. Tieners die hun eerste concert bijwoonden, naast volwassenen die Tarkans carrière al sinds de jaren negentig volgen. Sommigen dansten ongeremd, anderen sloten hun ogen en luisterden.’
De 53-jarige Tarkan Tevetoglu werd geboren in Duitsland. In 1986 keerde het gezin van arbeidsmigranten terug naar Turkije. Daar werd zijn talent al spoedig ontdekt. In 1992 verscheen zijn eerste album in een lange reeks. Van meet af aan had hij aanhang in zowel Turkije als Europa. Zijn grootste hit in Nederland was Kiss Kiss.
Eind jaren negentig was Turkije in de ban van de vraag ‘Is Tarkan homo?’, iets wat hij zonder veel nadruk wist om te buigen in de richting van ‘nee’. In 2016 trad hij in het huwelijk met Pinar Dilek. Controverses telt zijn biografie verder amper, of het moet zijn dat zijn hit Geçcek (‘Het zal voorbijgaan’), met strofen als ‘Aan alles komt een eind, ook aan het lijden’, in de verkiezingscampagne van 2023 door de oppositie werd uitgelegd als kritiek op Erdogan. Tarkan hield wijselijk zijn mond.
‘Toen ik de zaal verliet’, schrijft Hidayetoglu, ‘viel me iets op. Mensen glimlachten naar vreemden. Ze waren vriendelijker, opgewekter en opener. Dit was niet zomaar een concert geweest. Het was een herinnering aan wie we waren, wie we zijn en wie we nog hopen te worden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant