Pop Tijdens haar optreden in Amsterdam kwam zangeres Florence Welch dicht bij het publiek. Het nieuwe album ‘Everybody Scream’ gaf de avond een intense lading. „Laten we proberen deze show samen heelhuids door te komen.”
Florence + The Machine tijdens een optreden in Londen op 16 februari
Intense emoties, ze horen bij Florence Welch. De nummers van de Britse zangeres gaan over diepe dalen en hoge pieken en worden gezongen met een stem die gebouwen omver kan blazen. Dat ze woensdagavond in de Ziggo Dome een emotionele fan een knuffel geeft die een eeuwigheid lijkt te duren, voelt dan ook als een logisch moment. Wie bij Welch in de buurt komt, wordt betoverd.
Florence + The Machine
The Everybody Scream Tour.
Gehoord: 25/2, Ziggo Dome, Amsterdam. Herhaling: Down The Rabbit Hole festival, 3/5 juli. Info: downtherabbithole.nl
Niet dat deze avond met Florence + The Machine een lief sprookje is. De duistere kant die de muziek altijd al heeft gehad, komt in de show rondom zesde album Everybody Scream meer dan ooit naar de voorgrond. De plaat is deels een reactie op de miskraam die Welch een paar jaar geleden bijna het leven kostte.
Er hangt een gigantisch doek in het midden van de zaal, aan het einde van een catwalk. Als het doek valt, verschijnt Welch in groene jurk en, zoals altijd, op blote voeten. Het concert begint met het titelnummer van het album en heeft een vierkoppig – zoals ze het zelf noemt – ‘heksenkoor’ meegenomen dat danst, kruipt, zingt en ja, schreeuwt. De horror-elementen in de presentatie zijn een natuurlijke toevoeging aan een verder beproefde arena-aanpak.
„Laten we proberen deze show samen heelhuids door te komen”, zegt Welch tijdens de vroeg ingezette hit ‘Shake It Out’. In het verleden verloor de zangeres zich nog weleens in haar enthousiasme: ze brak haar voet twee keer op het podium. De Welch van nu is rauwer, maar ook iets behoudender. Ze zegt zich later dan ook een beetje te schamen voor de thematiek van het nummer ‘Buckle’, een liedje over de emoties die je voelt als iemand niet op je appberichten reageert. De gêne die de 39-jarige artiest hierbij voelt („Het is niet meer schattig”) werkt in het voordeel van de song: er zit live een licht ironische laag in haar zang die het geheel relativering meegeeft. Dus ook hier is ze eigenlijk toch volwassen bezig.
De minder bekende liedjes van Everybody Scream vormen het grootste deel van de setlist. Sommigen daarvan missen de opzwepende kracht van de allerbeste Florence-songs. ‘Witch Dance’ haalt de vaart er na de opening bijvoorbeeld even uit. Ook later verslapt de aandacht soms bij het publiek. Tegen het einde vormt ‘One of the Greats’, met live een extra vurig gitaargeluid, wel een sterke opmaat naar het slot. In dit nummer koppelt Welch haar bijna-doodervaring aan twijfels over haar muzikale nalatenschap.
Dat ze die twijfels niet hoeft te hebben, laat de zaal haar duidelijk weten als ‘Dog Days Are Over’ uit 2009 aan de beurt is. Deze hit, met harp en veel geklap, gaat er al na vele jaren nog steeds in als zoete koek. Het energieke ‘Free’ gaat er naadloos in over. De zwaarte is verdwenen, euforie neemt over.
Met een ingetogen afsluiter hoopt Florence Welch daarna iets te manifesteren. Ze grapt dat eerdere wensen in haar nummers weleens slechte gevolgen hadden. ‘And Love’ moet iets anders bewerkstelligen. „Peace is coming”, blijft ze herhalen. Het voelt als een knuffel voor de hele zaal.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden