Theater Nasrdin Dchar heeft al zijn hele leven last van angsten en hoopte deze niet mee te geven aan zijn dochter, maar zij is nu elf en heeft last van nachtmerries. Behendig weet hij het persoonlijke met het maatschappelijke te verbinden. Hoe verhoud je je, als ouder, tot een onrechtvaardige wereld?
Nasrdin Dchar in 'Wat als...'
Al zijn hele leven heeft acteur en theatermaker Nasrdin Dchar last van angsten. In zijn voorstelling Dad (2017) nam hij zich voor er alles aan te doen om ze niet aan zijn pasgeboren dochter door te geven. Dat is mislukt, constateert hij in Wat als…, zijn nieuwe theatershow. Dochter Dina is inmiddels elf, en ze heeft nachtmerries. Midden in de nacht roept ze om haar vader. Hoe ga je om met de angsten van je kind? Is het een kwestie van troosten, geruststellen? Of zijn angst en bezorgdheid simpelweg op zijn plaats, in een wereld als de onze?
Wat als… van en door Nasrdin Dchar. Muziek: Hessel Moeselaar. Regie: Floris van Delft. Gezien: 25/2 in De Goudse Schouwburg, Gouda. Op tour t/m 26 mei. Info: nasrdinspeelt.nl
Dchar was niet de eerste in zijn stamboom die „last had van de zenuwen”, vertelt hij: ook zijn vader en diens moeder kampten ermee, en misschien gaat het nog wel verder terug. „Hoeveel generaties angst moet Dina bedwingen?”, vraagt hij zich vertwijfeld af. Dchar vraagt zich af of er een verband is tussen het feit dat zijn ouders als immigrant naar Nederland kwamen en zijn angstige inborst. Ze deden alles wat in hun macht lag om hun zoontje te helpen, maar zou het anders gelopen zijn als ze dit land beter hadden gekend, als ze de weg naar professionele hulp hadden gevonden?
Een ander verband dat Dchar opmerkt, is dat tussen schermtijd en angst. Sinds 7 oktober 2023 volgt hij non-stop het nieuws. Via zijn telefoonscherm maakt hij mee hoe de ene na de andere oorlogsmisdaad wordt gepleegd – u kent de feiten: ziekenhuizen die worden gebombardeerd, en tentenkampen, journalisten, hulpverleners. Het maakt hem radeloos hoe laconiek men zich ertoe verhoudt. Wat hij hierbij voelt is geen angst, zegt hij, het is woede.
Dchar staat in Wat als… samen met componist en altviolist Hessel Moeselaar op het podium. Het ene moment verbeeldt Moeselaar de naderende geestverschijning die Dchar als kind uit zijn slaap hield, dan weer verklanken hoge glissandi op het instrument de om haar vader roepende dochter. Telkens wanneer Dchar afgestompt dreigt te raken door alle politieke verschrikkingen die via zijn telefoonscherm tot hem komen, is er dat vioolspel, dat een emotioneel, hoopvol tegenwicht biedt. Het hart, dat ondanks alles blijft voelen.
Steeds verder is Dchar weggezakt in een ‘zwart gat’ van verontrustende nieuwsberichten, radeloosheid en woede, als zijn vrouw hem tot de orde roept. Zijn activisme heeft zijn weerslag op Dina, zegt zij. Geschrokken vraagt Dchar zich af: zijn de nachtmerries van zijn dochter soms begonnen toen zijn schermtijd toenam? Doet hij er wellicht beter aan zich af te sluiten voor alles wat hem zorgen baart, en zich in plaats daarvan in slaap te laten wiegen door vrolijke reels over de nieuwste films?
Behendig weet Dchar in Wat als… het persoonlijke met het maatschappelijke te verbinden, en daarmee vragen op te werpen die iedere ouder aangaan. Hoe verhoud je je, als ouder, tot een onrechtvaardige wereld? Doe je er beter aan je kinderen af te schermen voor je eigen zorgen, hoe legitiem die ook zijn, of deel je die met ze? Hoe bescherm je een kinderhart, dat zo groot is, zo vol vertrouwen?
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden