Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Plan was om en petit comité Café Kockelmann te kijken, maar iedereen had toch wat anders. Geen punt; wie alleen kijkt, ziet meer.
Oogde even ontspannen als anders. Veel leegte om ons heen. Klinkt symbolisch, viel mee. Verrast door geweldige foto van mezelf als jonge roeier. Prima redactiewerk. Weliswaar zelf opgezocht en aangeleverd, maar toch. Met eerst dat stuk in Trouw en nu een tv-special begint het haast op een afscheidstournee te lijken. Die van Bob Dylan duurt al zo’n dertig jaar. Je weet nooit.
Niet moe, toch vroeg naar bed.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vriendin had eerste alinea van de column van Sitalsing weggeknipt. Die moest ik nog lezen. Ze zei dat ze een lekker recept had gezien, vandaar en sorry.
‘Een recept? Op de voorpagina?’, vroeg ik. Hoorde ze niet.
Ben ik een staatsman? Vroeg ik mezelf ineens af, tijdens de kniebuigingen. De Schooflaan, zit dat erin? Een vriend van me woont in de Professor Zonnebloemstraat.
Alle analyses over de BBB-ruzie beluisterd en gelezen. Daarna vastgesteld dat ík daar niks meer mee hoef. Van opluchting stukje gaan lopen. Prima tijd.
Schitterende sluitingsceremonie. Respect voor alle winnaars. Jutta, Jens, Femke, Jorrit, Xandra. Toppers. Paradijsvogels. Zelf ben ik meer een teamplayer, an Edward Linskens-kind-a-mp. Ook mooi.
’s Avonds Marty Supreme. Kleine popcorn gedeeld. De laatste dagen vragen veel mensen waar ik met spijt op terugkijk. Antwoord: dat het niet gelukt is om de periode vol te maken. Zoals Marty wel nog even naar het WK moest om te bewijzen dat-ie ’s werelds beste tafeltennisser was, zo moest ik wel nog even de periode afmaken om te bewijzen dat ik een prima mp was. Jammer. Paar keer ‘mandaat’ gemompeld, maar het vuur ontbrak. Zou Chalamet mij ook kunnen spelen?
Guur. Voor het slapen rondje op de loopband en veel aan mijn legacy gedacht.
End of an era, toch. Applaus van ambtenaren, even ontroerd. ‘Bedankt allemaal’ gezegd, paar knuffels (alles in het nette), tas en pasjes ingeleverd, Rob zo hartelijk mogelijk ‘Rob’ genoemd en dat was het. Ze zeggen dat Rob ook hard kan lopen. Misschien wel harder dan ik. En dat zijn kabinet milder wordt. En minder incompetent. En gezelliger. Al las ik ook ergens het woord ‘sneaky’. Deed me toch plezier.
Wilders had plastic geraniums laten bezorgen, ‘om achter te kruipen’. Geestig.
Eerste rondje als pensionado. Word nu al minder herkend. Stukje vrijheidsbijdrage naar mezelf toe. Goeie benen. Rest van de dag aan m’n LinkedIn gesleuteld en beelden gekeken van de medaillewinnaars bij de koning. Schitterend. Patat voor Jorrit. ‘Regelen we eventjes’, zei de koning. Leiderschap. Fidele kerel, respect.
’s Avonds hooikoorts, en Bregman bij Jinek. Tijdloos denker, actuele coupe. In alle geestdrift besloten nu ook mijn talenten te gaan inzetten voor het algemeen nut. Vraag is alleen: hoe?
Weinig appjes. Groot artikel over dertig jaar Pokémon gelezen. Verder geen gedachten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant