Horrorgame De horrorgame Resident Evil Requiem – negende in de reeks – wil een oude verhaallijn netjes tot een einde brengen. Daarin slaagt het prima, mede door slim gebruik van vertelperspectief.
Beeld uit ‘Resident Evil Requiem’.
Wie naar gamereeks Resident Evil kijkt, ziet als eerste de gotische en neoklassieke architectuur, druilerige Europese steden en westerse hoofdpersonages. Maar net onder de huid zit een typisch Japanse vorm van horror, een angst voor de excessen van een gemilitariseerde en gecommercialiseerde wetenschap die alleen maar kunnen leiden tot het verlies van onze menselijkheid. En ja: een beetje soap, dat ook.
Resident Evil Requiem
Door Capcom. Voor PlayStation 5, Xbox Series, Nintendo Switch 2, pc.
Met het nieuwe Resident Evil Requiem – inmiddels alweer officieel deel negen – wil Capcom een einde breien aan haar allereerste verhaallijn, over de immorele multinational Umbrella uit de eerste delen. Umbrella ontwikkelde biowapens die mensen tot monsters maakten. Ten tijde van Requiem bestaat het niet meer, maar Leon S. Kennedy – held van delen 2 en 4 – moet nog altijd leven met de gevolgen. Wanneer zijn pad kruist met dat van de jonge FBI-agente Grace Ashcroft, wordt hij gedwongen om nog één keer de strijd aan te gaan met zijn monsters.
Requiem gebruikt perspectief slim. De jonge, angstige Grace is gekidnapt en naar een verlaten hotel gebracht – speel je haar, dan kijk je recht door haar ogen. Gaandeweg leert ze vechten tegen de nachtmerries op haar pad, maar vaak rent ze door verlopen hallen, op zoek naar een veilige plek. Je hoort haar snikken, haar scherpe ademhaling – je zit midden in haar angst.
Bij Leon kijk je mee over zijn schouder. Hij is een actieheld, die nauwelijks reageert wanneer mensen bloederig voor zijn ogen vermoord worden; de speler kijkt gevoelsmatig vooral toe. Het is effectief, creëert afstand wanneer je van Grace naar Leon overstapt. En waar kogels bij Grace zo zeldzaam zijn dat je elk schot met enige eerbied en angst neemt (wat als het volgende monster nog erger is?), stroomt de adrenaline bij Leon vooral wanneer je weer eens lekker met een machinegeweer tekeer kan gaan.
Verder verloopt Requiem gladjes en zoals je zou verwachten van een Resident Evil. Je speurt door bedompte, verontrustende gebieden naar de voorwerpen die je nodig hebt om verder te kunnen. Er zijn twists en onthullingen over de hoofdpersonages die het verhaal in een ander licht plaatsen. Er zijn eindbazen vol zwakke plekken om op te schieten. En uiteraard ademt de game een griezelige verwoesting uit, een gevoel van een oude wereld die wegslijt en wegrot.
Requiem is een slot, de makers hebben met dit spel niet willen vernieuwen. Wat het spel doet, is het verhaal van Umbrella en Leon zo netjes mogelijk tot een einde brengen. Daarin slaagt het prima, je legt de game moeilijk weg. Naderhand blijft er echter weinig in je hoofd hangen, het is net té netjes.
Toch: wie Requiem goed uitspeelt, verslaat de kwaadaardige wetenschapper en brengt menselijkheid terug in de wereld. Het is goed zo, denk je achteraf. En is dat niet de definitie van een geslaagd einde?
Wat moet je deze week kijken? Tips en achtergronden over boeiende films, series en tv-programma’s