Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (70), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Het sneeuwt in Kyiv. Ik zit in de keuken en kijk naar de woontorens in de verte. Alles ziet er nu rustig uit. Een groot contrast met zaterdagnacht, toen ik uit het raam keek en grote rode vuurexplosies in de verte zag. Rusland voerde een grootschalige luchtaanval uit, waarbij er op verschillende plekken ballistische raketten insloegen. Ten minste één inwoner van Kyiv werd gedood, hoorde ik de volgende ochtend. En acht anderen, onder wie een kind, raakten gewond. Zij hadden lange tijd onder het puin van hun flat gelegen, voordat ze door hulpverleners werden gevonden.
‘Ik ben het hele weekend niet naar de schuilkelder gegaan. Heel onverstandig, maar ja, zoals je weet slaap ik nu in de keuken. Dit is momenteel de warmste plek van het huis, met mijn waterkoker en mijn elektrische kacheltje. In de ondergrondse parkeergarage vind ik het te koud.
‘Afgelopen week ben ik aan beide ogen geopereerd tegen staar. Alles is goed gegaan, al zie ik nog wat wazig. Ik heb oogdruppels gekregen en over enkele weken zou ik weer goed moeten kunnen zien. Ik kreeg een hele lijst van de arts met dingen die ik voorlopig niet mag doen, zoals zware dingen tillen.
‘‘Ik zal toch mijn koffer moeten tillen’, zei ik tegen hem, ‘want ik vertrek hierna direct naar Boedapest.’ De arts keek me vol ongeloof aan. Toen zei hij dat ik absoluut niet kon reizen. Ik moest nu thuis gaan rusten. Hij keek er heel zorgelijk bij en adviseerde me het lot niet te tarten. Anders waren de ingrepen straks voor niets geweest. Of, nog erger, dan kon ik levensbedreigende infecties aan mijn ogen krijgen.
‘In verwarring kwam ik terug in mijn flat. Pas daar realiseerde ik me de absurditeit van dit alles. Ik zou dus niet met de trein naar Hongarije mogen reizen, vanwege de kans op een levensbedreigende infectie. In plaats daarvan zou ik rust moeten nemen in mijn huis, waar de verwarming nauwelijks werkt en van waar je de ballistische raketten ziet inslaan.
‘Het kon natuurlijk zo zijn dat deze arts het laf vond dat ik het land ging verlaten. Dat hij het niet zo had op van die EU-gangers. Waarom vluchten als je in Oekraïne van nut kunt zijn? Of zou het iemand zijn die net deed alsof er geen oorlog was? Die mensen kwam je soms ook tegen. Maar wat als hij gelijk had en ik echt beter niet kon reizen?
‘Ik wacht het allemaal even af. Morgen is het precies vier jaar geleden dat het leven van mij en mijn familie drastisch veranderde. Dat ik in deze situatie zou belanden en dat mijn zoon nu aan het front vecht, had ik tot 24 februari 2022 nooit kunnen bedenken. Sindsdien is er een boom van verdriet in mijn gegroeid. Hij heeft zich vertakt in mijn armen, mijn benen en mijn ziel. Ik draag hem overal met me mee. Die boom gaat niet meer weg. Af en toe probeer ik hem te snoeien, maar hij groeit zo elke keer weer aan.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant