is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Onder een heerlijk ‘waterig zonnetje’ loodsten NOS-coryfeeën Mark Visser en Marleen de Rooy ons maandagochtend goedgeluimd door de uitzending van de traditionele bordesfoto van kabinet-Jetten. Handige bijkomstigheid was dat De Rooy in sneltreinvaart de nieuwe bewindslieden aan ons voorstelde.
Daarbij ging het ook over het herstellen van de onderlinge banden. De Rooy lichtte specifiek ministers uit als Sophie Hermans en Pieter Heerma, omdat die goed liggen bij andere politici, en goed zijn in relatiemanagement. Het mocht duidelijk zijn: het kabinet van ‘Aan de slag!’ is ook een kabinet dat aan een stukje damagecontrol moet doen als het gaat om het (onderlinge) vertrouwen.
Ik vraag me vooral af of de (televisie)samenleving klaar is voor een herwaardering van het concept ‘vertrouwen’. Want waar je ook kijkt: op televisie en op de streamingdiensten zegeviert het wantrouwen. We noemen dan bijvoorbeeld De verraders, Vals spel, Pandora, De bondgenoten en House of Villains. Gemene deler in veel van die programma’s: alles draait om bondjes en om het uitspelen van het onderlinge wantrouwen.
Het bijzonderste voorbeeld van zo’n ‘sociaal experiment’ (alles is uiteindelijk een beetje Stanford) moet toch wel Watch Your Back zijn, een serie die ‘exclusief’ te zien is op NPO Start. Ik neem u even mee. Watch Your Back is een programma waarin twaalf BN’ers hun intrek nemen in een landhuis met presentator Soy Kroon, waar ze in iedere aflevering een nummer op hun rug krijgen geplakt. Dat nummer is voor iedereen zichtbaar, behalve voor de BN’er zelf.
Door bondjes te sluiten en een portie gezonde nummerbluf, kunnen ze uiteindelijk doorstoten naar de finale. Wie wint, wacht eeuwige Watch Your Back-roem. Sterker nog: misschien hoef je wel nooit meer je back te watchen!
In de finale kregen overgebleven backwatchers Roos Schlikker, Loek Peters en Rikkie Kollé een nieuw nummer, waarbij de deelnemer met het hoogste nummer zou winnen. Ze mochten ruilen, maar dat deden ze niet, en daar moesten we dan drie kwartier naar kijken, terwijl er tussendoor dingen werden gezegd als ‘welkom in de waarheidskamer’.
Onvergetelijk waren vooral de afsluitende woorden van Kroon: ‘Vertrouwen vinden in wantrouwen bleek hier een van de grootste lessen. Wat begon als een spel, werd een spiegel. Als experiment is dit best wel geslaagd.’ Ah ja, helder.
Kijk, ik zou persoonlijk nooit klagen over verspilling van belastinggeld (kan mij het allemaal schelen joh), maar bij het kijken van dit soort programma’s doemt toch onvermijdelijk de vraag op ‘waarheen, waarvoor?’.
BN’ers, televisiemakers, kijkers: we zitten allemaal in een diepe vertrouwenscrisis, die alleen maar verder wordt gevoed door de tv-obsessie met wantrouwen. Ik durf inmiddels de straat niet meer op zonder eerst een bondje te sluiten met iemand die ik vervolgens weer kan verraden. Rob, Pieter, Sophie: schiet alsjeblieft op, we hebben jullie nodig!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant