Behalve medailles leverden de Winterspelen van Milaan ook een keur aan verhalen op, van een volhardende Braziliaanse uit Nunspeet tot een Russische wees die na zijn optreden bij het kunstrijden zijn overleden ouders eerde. Allemaal hadden ze hun eigen boodschap.
doet verslag van de Winterspelen in Milaan.
Iedere weg naar de Olympische Spelen is lang, maar die van Bruna Moura was extreem. De 31-jarige Braziliaanse, die met haar Nederlandse vriend in Nunspeet woont, had haar zinnen tien jaar geleden gezet op de Zomerspelen van Rio in 2016.
Ze was een veelbelovende mountainbiker, totdat ze geopereerd moest worden aan een hartkwaal. Via een voormalig coach kwam ze daarna in aanraking met de langlaufsport, waar ze verliefd op werd.
Moura begon te trainen en een nieuwe olympische droom werd geboren, ditmaal voor de Winterspelen van Beijing 2022. Ze greep de allerlaatste mogelijkheid tot kwalificatie aan en bereidde zich voor op het olympisch avontuur in Oostenrijk. Daar kreeg ze slecht nieuws: een positieve covidtest.
Ze ging in quarantaine en testte net op tijd weer negatief. Vervolgens stapte ze in een taxibusje vanuit de Oostenrijkse bergen naar de luchthaven van München, waar haar vlucht naar China zou vertrekken. Ze ging expres ver achterin het busje zitten om de chauffeur niet te besmetten.
Dat bleek een levensreddende keuze, want op de bergwegen botste haar taxi frontaal op een andere auto. De chauffeur overleed ter plekke, Moura werd wakker in het ziekenhuis met onder meer een gebroken arm, longschade, een hersenschudding, gebroken ribben en een drievoudige breuk in haar voet.
Haar olympische droom leek definitief voorbij. Maar na een lange periode van revalidatie in Nederland stond Bruna Moura deze maand op de olympische langlaufbaan in Noord-Italië, nog geen 100 kilometer van de plek van het auto-ongeluk.
Ze werd bij de sprintkwalificatie 74ste van de 89 deelnemers, op de 10 kilometer eindigde ze als 99ste van de 111 starters. Beide keren wachtte ze na de finish op alle vrouwen die na haar binnenkwamen, om met een omhelzing samen hun zwaarbevochten olympisch avontuur te vieren.
Een man in een wit skipak smijt zijn skistokken weg. Hij beent stampvoetend weg van de piste, onder de oranje plastic omheining door, richting het dennenbos. Daar gaat hij naast een bosje op zijn rug in de sneeuw liggen. Het was een van de opvallendste video’s van deze Spelen, afkomstig uit de besneeuwde bergen van Bormio.
De Noorse skiër Atle Lie McGrath was zichtbaar woedend op zichzelf en de wereld, nadat hij de koppositie op de slalom in zijn tweede afdaling had weggegeven. Nadat hij een paaltje miste, deed de 25-jarige Noor zijn ski’s uit en vluchtte het bos in, waar hij minutenlang teleurgesteld in de sneeuw bleef liggen.
McGrath won op het wereldkampioenschap vorig jaar nog zilver op dit onderdeel. Maar mogelijk werd zijn crisis niet alleen veroorzaakt door de tegenvallende sportprestatie. Hij had een rouwband om zijn arm, want op de dag van de openingsceremonie overleed zijn grootvader.
Volgens de Noor zelf had de rouw in elk geval geen invloed op zijn prestatie. ‘Het heeft me geraakt, maar niet mijn concentratie beïnvloed. Ik denk juist dat het de reden was dat de eerste run zo goed ging.’
Ook zijn veelbesproken vlucht naar het bos deed de sporter na afloop luchtig af. ‘Ik wilde even weg van alles. Ik had behoefte aan wat kalmte en rust, tijd voor mezelf.’ Die zou hij bij het dennenbos niet vinden: politie en fotografen kwamen hem al snel zoeken.
Maxim Naumov (24) is als zoon van twee kunstschaatsers voor de sport in de wieg gelegd. Maar uitgerekend zijn ouders, tevens coaches, hebben hem nooit op de Olympische Spelen zien rijden. De Russische ex-sporters kwamen in januari vorig jaar om het leven. Ze waren als coaches met een team van jonge kunstschaatsers en hun ouders op weg naar een trainingskamp, toen hun vliegtuig neerstortte in de buurt van Washington DC.
Ondanks de diepe rouw volhardde Naumov, die alleen de Amerikaanse nationaliteit heeft, in zijn olympische droom. ‘Mijn schaatsen na hun dood weer aantrekken was een van de moeilijkste dingen die ik ooit gedaan heb’, zei Naumov voor de Spelen tegen CNN.
Toch lukte dat hem ook in Milaan. Na zijn eerste optreden kreeg hij een staande ovatie van het publiek. Naumov eindigde uiteindelijk als twintigste van de 24 deelnemers, maar dat maakte de debutant niets uit. Alleen al door zijn deelname vervulde hij een gezamenlijke droom van hem en zijn ouders, die de Olympische Spelen tijdens hun carrière net niet haalden.
Ze zaten dan niet op de tribune, maar waren tijdens de wedstrijd dichterbij de kunstrijder dan ooit. ‘Ik voelde hun aanwezigheid bij elke beweging op het ijs’, verklaarde hij na afloop.
Voor de camera hield Naumov na zijn debuut een jeugdfoto van hem en zijn ouders omhoog. ‘Ik wil mensen de waarde van veerkracht laten zien. Ze hebben me geleerd om nooit op te geven. Ik wil een voorbeeld zijn voor mensen die iets vergelijkbaars meemaken.’
Mikaela Shiffrin wist haar tot dan toe moeizame Spelen bij de laatste kans te redden. Woensdag skiede ze met overmacht naar het goud op de slalom. De voorsprong op de nummer twee bedroeg anderhalve seconde. Dat succes was zeer welkom in het Amerikaanse skiteam na een reeks ups en downs.
Op dag twee van de Spelen was er de dramatische val van ster Lindsey Vonn, die van start ging met een gescheurde kruisband en bij de afdaling een meervoudige beenbreuk opliep. Op dezelfde dag ging het goud naar teamgenote Breezy Johnson.
Maar tijdens de teamcombinatie viel Shiffrins slalom erg tegen, waardoor Johnson en Shiffrin van de eerste plek afvielen en naast de medailles grepen. Het was voor Shiffrin de achtste gooi naar een medaille op rij die misliep.
De Spelen in Beijing verliepen voor de drievoudig medaillehouder dramatisch, met een vierde plek als beste resultaat. Toen ook de eerste onderdelen in Cortina geen succes waren, werd ze daar erg onzeker van, verklaarde de 30-jarige Amerikaanse na haar winst.
Maar woensdag wist Shiffrin, viervoudig wereldkampioen op de slalom, met haar olympische vloek af te rekenen. Na de race dacht ze aan haar ouders, van wie ze de liefde voor het skiën meekreeg. Zij deden op de universiteit aan skiraces.
Vader Jeff overleed in 2020. De vierde olympische medaille van zijn dochter, het derde goud, maakte hij dus niet meer mee. ‘Alles wat je doet nadat een dierbare overleden is, voelt als een nieuwe ervaring’, verklaarde ze. ‘Misschien heb ik die realiteit vandaag voor het eerst kunnen accepteren.’
De Braziliaans-Noorse Lucas Pinheiro Braathen schreef op de Stelvio geschiedenis. Hij was de eerste Zuid-Amerikaan die een medaille wist te veroveren in de sneeuw of op het ijs, en dat was meteen een gouden. Pinheiro Braathen won de reuzenslalom verrassend.
Tot 2023 kwam de sporter uit voor Noorwegen, waar zijn vader vandaan komt. Maar na een ruzie met de Noorse sportbond over sponsors koos de 24-jarige skiër voor het land van zijn moeder.
Pinheiro Braathen werd geboren in Oslo, maar verhuisde als 3-jarige naar Sao Paulo, toen zijn ouders uit elkaar gingen. Later keerde hij weer terug naar Noorwegen, maar hij gaat nog elk jaar terug naar Brazilië.
Ook met Italië heeft Pinheiro Braathen een speciale band: hij heeft een huis in Milaan. ‘Ik hou van Italië, van de bergen en de steden, en de creatieve kant’, zei hij tegen de Gazzetta dello Sport.
Naast de skipiste is Pinheiro Braathen een opvallende verschijning. Hij is modebewust en draagt regelmatig kleurrijke nagellak. ‘Ik wil mensen aanmoedigen om hun verschillen en hun eigen persoonlijkheid te laten zien’, verklaarde hij tegenover Vogue. De skiër is buiten het seizoen graag dj op feesten.
Op de achterkant van zijn skihelm staat Let’s dance. Naar dat motto handelde de dolgelukkige Pinheiro Braathen zelf vol overgave toen hij op de eerste dag van het carnaval zijn historische gouden medaille wist te veroveren.
De tijger, luidt de bijnaam van Federica Brignone in Italië. Een afbeelding van het dier prijkt op haar skihelm. Deze Spelen deed ze haar alias eer aan. Want tien maanden na een dramatische val en horrorblessure wist Brignone in eigen land twee keer goud te winnen, op de reuzenslalom en de Super-G.
Op 3 april 2025 brak de skister tijdens een wedstrijd haar scheen- en kuitbeen en scheurde haar kruisband. Het zag ernaar uit dat de Italiaanse uit Milaan een streep kon zetten door de Olympische Winterspelen in haar eigen land.
Maar na een moeizame zomer vol operaties en revalidatieperikelen publiceerde de Italiaanse skibond eind november plots een filmpje van een trainende Brignone op de Courmayeur, haar thuisbasis. Eind december verschenen er weer hoopgevende beelden en begon ski-minnend Italië voorzichtig te dromen van een miraculeuze wederopstanding.
Toen ze bij de openingsceremonie in Cortina de Italiaanse vlag droeg, had Brignone nog maar een paar wedstrijden geskied. Misschien is het vlaggendragen haar enige, symbolische, optreden deze Spelen, vreesden fans toen. Niets bleek minder waar. Twee weken later hingen er twee gouden medailles om Brignones nek: een sprookje.
Ook na haar olympisch succes ondervindt Brignone evenwel nog veel hinder van de val. ‘Als ik mijn twee gouden medailles kon inleveren om terug te gaan naar de tijd vóór het ongeluk, zou ik dat zo doen’, zei de skiester tegen dagblad La Repubblica.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant