is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Het was een emotioneel weekend voor eenieder die zich nog verbonden voelde met het kabinet-Schoof. Nu was dat kabinet natuurlijk al langere tijd in staat van ontbinding, maar dit weekend was dan echt het definitieve afscheid. Allereerst was daar vrijdagavond een heus afscheidsinterview met premier Dick Schoof, die in Café Kockelmann weemoedig terugblikte op zijn ambtstijd.
Het was een sympathiek, welwillend gesprekje zonder al te veel diepgravende reflectie. Het beeld van Schoof bleef min of meer hetzelfde: sympathieke, ietwat nerveuze man die we hierna vermoedelijk niet vaak meer terugzien (tenzij tv-makers een hardloopformatje in elkaar knutselen, Snelwandelen met Schoof of Schoof snelt door?)
En dan was daar vrijdagmiddag ook ander groot nieuws, toen BBB-uithangbord (en een van de architecten achter het kabinet-Schoof) Caroline van der Plas aankondigde het fractievoorzittersstokje over te dragen aan Henk Vermeer. Van der Plas blijft wel actief als Kamerlid.
Dat kon je zien als het einde van een tijdperk, of juist als een nieuw begin. Met de kennis van nu was het interessant om de nieuwste aflevering van het SBS-programma Het waren 2 fantastische dagen nog eens te kijken, waar Van der Plas vorige week te gast was met Ruud de Wild en Estelle Cruijff. Had ze nu lekker de tijd voor, en ze vond het leuk om mensen te leren kennen. Ook vindt ze het belangrijk dat ‘mensen zien dat wij mensen zijn’.
Aangezien steeds meer televisieformats iets doen met het concept ‘opsluiting’, is dat hier ook de bedoeling. Drie BN’ers worden twee dagen opgesloten in een ‘gepersonaliseerde villa’, en weten niet met wie ze worden opgezadeld. Af en toe wordt er een doos bezorgd met een herinnering die de BN’er boos of aan het huilen moet maken, of wordt er een prikkelende vraag gesteld op een beeldscherm.
Dat de BN’ers ook maar mensen zijn. werd duidelijk. Al wist ik niet dat mensen in 48 uur zó veel tranen kunnen laten vloeien. Een minuut niet gehuild is hier een minuut verspilde televisie. Het is BN’er-pathethiek in de absolute overdrive, die zelfs door Chateau Promenade niet te overtreffen zou zijn.
Van der Plas gedijt als geen ander in zo’n format, want de rol van realityster past haar misschien wel beter dan die van politicus. Sta dus niet gek te kijken als Van der Plas de komende jaren nog vaker laat zien dat ze ook maar een mens is. Ik zet alvast wat fiches in op deelname aan The Masked Singer en een vaste plek aan de Shownieuws-desk.
Van der Plas beweert dat ze als Kamerlid nog luider de stem van het platteland kan vertolken. Maar als we iets hebben geleerd in vijf jaar ‘Caroline’, is het dat de lokroep van de televisiewereld misschien nog wel luider klinkt. Vaarwel fractievoorzitter Caroline, hallo fulltime televisiester Caroline?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant