is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Sport is in mijn ogen op zijn allermooist als er ook iets te lachen valt, als het uitstijgt boven louter bittere serieusheid. Nou, we gingen staan thuis, om Jorrit Bergsma schaterlachend over de finish te schreeuwen bij de massastart. Kostelijk, wat een bizarre wedstrijd.
Dat gezicht van Bergsma vol ongeloof, dat olijke kapsel, het zwaaien naar het publiek op het laatste stukje, met de alvast huilende Deen Viktor Hald Thorup in zijn kielzog. Met al die achterblijvers, verstikt in tactisch onvermogen nadat Bergsma vlak na de start – pompompom – alvast een eindje door ging schaatsen, als eerste zet in een tactisch meesterplan, waarna de openingszet tevens het eindspel bleek.
Marijke Groenewoud sprak van een spelletje, even later, toen ze op speelse wijze iedereen versloeg in de vrouwenversie van de massastart. Dat is wat wij ook vaak doen, bij de Winterspelen. Spreken over spelletjes. Dat klinkt denigrerend, maar dat is niet zo bedoeld, want sport is juist op zijn mooist als het spelelement behouden blijft.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De hele week had Groenewoud met een lach rondgelopen, zelfs toen het slecht ging, en dan vroeg haar vriend haar nog ten huwelijk ook. Milaan was een biotoop van vrolijkheid, soms met een vleugje boosheid of ongenoegen. Het waren sowieso prachtige Spelen, elegant ook, zoals het Italianen betaamt. Met zowaar echte sneeuw op de pistes. Het is toch fijner voor het plaatje als ze lopen te biathlonnen in een echt pak sneeuw. En het is ook best grappig, als evenementen op de Winterspelen even worden uitgesteld omdat het te hard sneeuwt, zoals het NK tegenwindfietsen eens niet doorging omdat het te hard waaide. Met zo’n bericht kun je gewoon weer weken vooruit.
Nederland bleek daarbij een wereldmacht, dankzij schaatsen op de langebaan en in korte rondjes. Tien goud, de beste prestatie aller tijden, met het hele namenregister van de stichting Natuurbeheer op het ereschavot. Van ’t Wout, Groenewoud, Bergsma, Rijpma-de Jong, Velzeboer, Leerdam, Kok. Zelfs de Nederlandse man, vaak de schlemiel in de nationale topsport, liet van zich horen.
Wat was het mooiste goud? Xandra Velzeboer, omdat ze in een eerder onderdeel was gevallen? Jutta Leerdam vanwege de druk en haar eruptie in de laatste rit? Femke Kok om haar elegantie en pure snelheid? Jens van ’t Wout om zijn bravoure? Antoinette Rijpma-de Jong om haar volharding? Jorrit Bergsma om de eeuwige jeugd? Voor iedereen viel wat te zeggen, en het maakt verder niet uit, al is ook dit een leuk spelletje om over te filosoferen.
Zeker is dat koning Willem-Alexander het druk krijgt de komende dagen. Maandag ontvangt hij het kabinet-Jetten, dat alles te bewijzen heeft, in tijden van onzekerheid. Dinsdag komt het gouden kabinet van de sport op audiëntie, met al die vrouwen en mannen van meeslepend vertier. Al bij de gedachte aan de demarrage van Bergsma, met de stijgende verbazing in de hal, de onnozelheid van de achtervolgers, zijn ereronde voordat de eer was behaald, breekt de schaterlach weer door. Om met Rinus Michels zaliger te spreken: we zullen het nooit, nooit vergeten.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns