Rockband In Paradiso speelde de Amerikaanse rockband Wednesday zowel zoetgevooisde countryklassiekers als lawaaierige grunge en furieuze punk.
Wednesday in Paradiso, zaterdag 21 februari.
Wednesday. Gehoord: 21/2, Paradiso (Amsterdam).
Karly Hartzman houdt het graag overzichtelijk. Slokje water na het ene nummer, een flinke teug droplikeur na het andere („Hmmm Salmari, héérlijk spul!”). Voordat ze het „zachtste liedje van de avond” inzet, verklapt ze alvast dat „alles wat daarna komt zó hard is dat je ervoor in de bak kunt belanden”. En wie hoopt op een toegift aan het eind van de avond stelt ze ook maar meteen teleur: „Daar doen we niet aan. Dat gaat ook helemaal niet, want in de laatste nummers schreeuw ik mijn stem toch aan gort.”
Weten we dat ook weer. En een beetje duidelijkheid kan ook helemaal geen kwaad, want Hartzmans band Wednesday is op zijn zachts gezegd onvoorspelbaar en raadselachtig. Want hoe kan dit vijftal uit Asheville, North Carolina, het ene moment mierzoete en zoetgevooisde countryklassiekers spelen, om daarna doodleuk te gaan loeien als lawaaierige grungers én tot slot als furieuze punkers alle overgebleven energie af te fakkelen? En waarom wordt dat dan géén schizofrene vertoning maar een volstrekt logische eenheid?
Ziehier het mengtalent waar Wednesday patent op heeft. De band gaf zaterdag een even zwoele als stomende show in een stampvolle Amsterdamse concertzaal Paradiso nadat de aanvankelijke locatie Tolhuistuin te klein bleek te zijn. Die upgrade is te danken aan het zesde (doorbraak)album Bleeds (2025) dat in alle jaarlijstjes belandde en waarop Hartzman bewees zowel rockheld als poëet te zijn.
Haar liedjes zijn kortverhalen waarin grote gevoelens en dagelijkse tristesse elkaar afwisselen en terloopse zinnetjes – „Last time I saw you was a live stream of a funeral” (uit: ‘Phish Pepsi’) – enorme zeggingskracht krijgen. Behalve harten breken er ook de nodige gebitten, bijvoorbeeld wanneer buitenissige zatlappen elkaar in de kroeg te lijf gaan met honkbalknuppels. Maar na zo’n bloedbad kan zomaar opeens weer een perfect liefdesliedje klinken zoals ‘Elderberry Wine’.
Spilfiguur bij deze grillige stemmingswisselingen is snarenwonder Xandy Chelmis die stuiterend op zijn kruk achter een lap en pedal steel zit (doorgaans toch hoog scorend op de ranglijst van oubollige instrumenten). Tijdens de Merle Haggard-cover ‘That’s the Way Love Goes’ laat hij geheel volgens de beste Nashville-traditie braaf glijdend getokkel horen. Maar in het extatische schreeuwfeest ‘Wasp’ tovert hij door met beide handen op de snaren te beuken een gierend luchtalarm uit de speakers.
Hartzman zingt voortreffelijk en laat haar kraakheldere melodieën telkens sterven in een huilende country-snik. En haar spoiler was niet gelogen: ze krijst nog beter, mede dankzij de dictator in het Witte Huis. „Het is walgelijk en gênant om een Amerikaan te zijn”, verontschuldigt ze zich na ‘Bitter Everyday’. „Vanavond schreeuw ik voor alle slachtoffers van ICE en pedofiele machthebbers uit de Epstein-files. En oh ja, free Palestine!”
Na het zoveelste shot Salmari is het tijd om haar stem kapot te schreeuwen. Want zoals ze de zaal al eerder probeerde op te fokken: „It’s saturday night right? Let’s fucking act like it!”
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden