In dit liveblog houden we u op de hoogte van de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo.
Vanaf 15.00 uur wordt er weer geschaatst op de langebaan. Eerst is de halve finale van de massastart voor mannen, waarin Jorrit Bergsma en Stijn van de Bunt van start gaan. Om 15.50 uur is de halve finale voor de vrouwen, met Marijke Groenewoud en Bente Kerkhoff. De finales zijn om 16.40 uur (mannen) en 17.15 uur (vrouwen).
Zonder problemen is Marijke Groenewoud doorgedrongen tot de finale van de massastart. Groenewoud trof in haar halve finale opvallend veel kandidaten voor de titel. De Canadese Ivanie Blondin bijvoorbeeld, en thuisfavoriet Francesca Lollobrigida. Ook Park Ji-woo uit Zuid-Korea geldt als podiumkandidaat. Groenewoud moest blijven opletten, wist ze.
Nadat Lollobrigida en Blondin in de eerste puntensprint hun neus hadden laten zien volgde Groenewoud bij de tweede, terwijl de aanvalslustige Amerikaanse Greta Meyers in haar eentje vooruit was. Groenewoud pakte nog twee puntjes mee bij de volgende sprint. En ondertussen stond ze geen enkel moment onder druk. Ten slotte sprintte ze met twee handen op de rug als eerste over de eindstreep. Deze taak was afgevinkt.
Erik van Lakerveld
Dankzij een tussensprintje heeft Bente Kerkhoff zich net voor de finale van de massastart geplaatst.
Als marathonrijdster weet Kerkhoff hoe belangrijk het is om soms juist niets te doen, om te wachten tot anderen hun energie aanwenden voor een aanval of het dichtrijden van een gat. En dus zorgde ze ervoor steeds van voren te zitten, maar deed er zo min mogelijk. Pas bij de tweede tussensprint liet ze zich even zien om twee punten te sprokkelen.
Er schuilt ook een gevaar in het blufpoker op ijzers. Wie te veel afwacht, kan in de verdrukking komen of ziet te veel rijdsters vertrekken. In een combinatie van beide kwam Kerkhoff terecht. Bij de bel reed ze op de achtste plek, wist dat niets nog zeker was en probeerde nog zover mogelijk naar voren te komen, schoof één positie naar voren. Maar daar scoorde ze geen extra punten mee.
Die opschuifactie bleek uiteindelijk niet noodzakelijk. Met haar twee punten eindigde ze als achtste, precies op het laatste plekje dat toegang tot de finale geeft.
Erik van Lakerveld
Ook Stijn van de Bunt is door naar de finale van de massastart. Voor Van de Bunt was het pas zijn tweede internationale massastart en de eerste keer dat hij rekening moest houden met de olympische opzet: bij de beste acht in de halve finale terechtkomen. Hij demarreerde voor de punten en kreeg de Tsjech Metodej Jilek mee. Samen passeerden ze tweemaal de streep voor punten en wist hij al voor het einde dat zijn finaleplek wel zeker was.
Veel spannender was het voor de man die hier in Milaan zijn olympische titel wil verdedigen: Bart Swings. Hij moest in de chaos die in de laatste ronden ontstond, waarin het peloton in meerdere kleine groepjes uiteen viel, de meubelen redden in de eindsprint. Ook door: Fransman Timothy Loubineaud, die als eerste over de streep kwam en de Italiaanse favoriet Andrea Giovanini.
Zuur was de uitkomst voor Zwitser Livio Wenger, twee jaar geleden derde op de WK. Hij kwam half ten val, zakte naar achteren in het veld, en zag Swings en Gabriel Odor voorbijkomen en de laatste puntjes pakken. Wenger viel uit de top-8.
Erik van Lakerveld
Jorrit Bergsma heeft de halve finale van de massastart overleefd, zij het nipt. Hij eindigde op punten als zevende en de acht beste rijders schuiven door naar de finale.
De eerste die zich roerde was Jordan Stolz. Hij rekende op punten, pakte de eerste tussensprint en scoorde er direct al 3. De geschiedenis leert dat dat meestal al voldoende is om te eindigen bij de eerste acht, de eis om in de finale te komen. Bergsma volgde het voorbeeld van de Amerikaan bij de volgende tussensprint en haalde de 3 punten die hem naar de finale zouden brengen.
Viktor Hald Thorup, die ondanks ziekte als reserve was ingevallen op de 10 kilometer en na een paar ronden de strijd moest staken, leek het ook lastig te hebben op deze massastart. Tijdens de aanval van Bergsma was hij de enige die niet had kunnen volgen. Maar toen het peloton het tempo ver liet zakken, piepte hij er tussenuit en bleef weg tot de volgende tussensprint: 3 punten voor de Deen, die erna het tempo weer niet volgen kon, maar met zijn slimme uitval wel de finale haalde. Ook al finisht hij op ruime achterstand van de top drie: Antoine Gélinas-Beaulieu, Shomu Sasaki en Chung Jae-won.
Ook naar de finale: de Belg Indra Medard, een belangrijke helper voor Bart Swings, die vandaag zijn olympische titel verdedigt.
Erik van Lakerveld
Langebaanschaatsen is altijd een strijd tegen de klok, op één onderdeel na. Op de slotdag van het olympisch schaatstoernooi kunnen bij de massastart de stopwatches opgeborgen worden.
De winnaar van de minimarathon over 16 ronden wordt niet alleen bepaald door wie het snelste schaatsen kan, maar ook wie het juiste koersinzicht heeft en de tegenstanders een hak kan zetten. Bij de vrouwen heeft Nederland de topfavorieten op het ijs: oud-wereldkampioen Marijke Groenewoud en Bente Kerkhoff, die vanuit het Nederlandse marathoncircuit niet anders gewend zijn dan ploegenspel te spelen. Groenewoud is bovendien een afmaker van formaat, tegen haar sprints kunnen maar weinig anderen op. En Kerkhoff is in staat om te zorgen dat het op een massasprint aankomt.
Bij de mannen is Jorrit Bergsma, bijgestaan door debutant Stijn van de Bunt, de voornaamste Nederlandse troef. Hij kent de complexiteiten van de massastart ook als geen ander. Hij werd in 2020 wereldkampioen en bewees afgelopen maanden in de wereldbeker tweemaal dat hij de concurrentie nog altijd verschalken kan.
Bergsma moet het hebben van de aanval en het is afwachten of het pelotonnetje met alle olympische zenuwen die door de lijven gieren het aandurft om überhaupt een kopgroep te laten gaan. Tegelijkertijd: als het een sprint wordt, wie kan er dan op tegen de snelle benen van Jordan Stolz?
Erik van Lakerveld & Lisette van der Geest
De val van Xandra Velzeboer in de halve finale van de 1.500 meter was het gevolg van een gat in de ijsvloer. Ze lag onbedreigd op kop, een finaleplaats leek haar niet te kunnen ontgaan, tot ze plots onderuitschoof. ‘Er gingen al twee op dezelfde plek onderuit. Die zullen het gat hebben gemaakt of nog vergroot. Maar ja, als je aan het schaatsen bent, kan je dat niet zien. Ik heb echt nog tien keer nagedacht of ik iets anders had moeten doen, maar ik was gewoon aan het schaatsen en er zat ineens een gat midden in een bocht. Dat hoort er ook bij, kennelijk.’
Hoewel ze een vloek niet kon inhouden, werd haar teleurstelling wel getemperd door de wetenschap dat ze deze Spelen tweemaal de beste was. Als je met deze afstand nog je Spelen moet maken, dan is het misschien anders. Aan de ene kant vind ik het een soort van heel klote omdat ik er echt niks aan kon doen. Aan de andere kant is het ook wel weer fijn, want ik kan wel gewoon gaan slapen vanavond en zal niet nog twintig keer denken: had ik maar dit gedaan, had ik dat maar gedaan.’
Erik van Lakerveld
Nu alle onderdelen van het olympische shorttracktoernooi zijn verreden, kan Nederland terugkijken op een ongekende twee weken. Met vijf gouden, één zilveren en één bronzen medaille zijn de Winterspelen in Milaan met afstand de meest succesvolle ooit voor de Nederlandse shorttrackers.
Vier jaar geleden pakten Suzanne Schulting goud op de 1.000 meter en deden de vrouwen (met Schulting) dat ook op de relay. Voor Schulting was er toen ook nog brons en zilver. De Spelen van 2018 leverden eenmaal goud, tweemaal zilver en eenmaal brons op. In 2014 was Sjinkie Knegt met brons op de 1.000 meter de eerste die voor Nederland een medaille behaalde bij het shorttrack.
Voor het eerst komen de gouden medailles dus van zowel de mannen als de vrouwen. Jens van ’t Wout is met driemaal goud (relay, 1.000 en 1.500 meter) en eenmaal brons (500 meter) de gevierde man. Met vijf gouden plakken is Nederland ook het succesvolste shorttrackland op deze Spelen. Zuid-Korea volgt op gepaste afstand met twee olympische titels.
Thom Canters
De Zuid-Koreaanse Kim Gilli heeft zich op de 1.500 meter bij het shorttrack tot olympisch kampioen gekroond. In een finale zonder Xandra Velzeboer en Suzanne Schulting troeft de 21-jarige Kim haar landgenoot Choi Minjeong af. Choi pakte bij de voorgaande twee Spelen het goud op deze afstand. Achter de twee Zuid-Koreanen is het brons voor de Amerikaanse Corinne Stoddard.
In de B-finale die hiervoor werd verreden, snelde Xandra Velzeboer nog wel naar de eerste plaats. In de eindstand vindt ze zichzelf daardoor terug op de achtste plek. Ze sluit deze Spelen af met tweemaal goud (500 en 1.000 meter). Nog nooit wist een Nederlandse vrouw zich bij het shorttrack op één Spelen tweemaal tot olympisch kampioen te kronen.
Thom Canters
Een trauma dat twaalf jaar geleden een diepe wond in het Nederlandse shorttracken had geslagen werd vrijdagavond in Milaan eindelijk genezen verklaard. De mannenrelayploeg met Jens van ’t Wout, Melle van ’t Wout, Friso Emons en Teun Boer reed naar het goud.
Lees hier het hele wedstrijdverslag van Erik van Lakerveld.
Jens van ‘t Wout komt als lid van de gouden relayploeg en als winnaar van de 1.000 en 1.500 meter in een bijzonder rijtje. Er ging hem bij de mannen maar één iemand voor die ook driemaal goud op één editie van de Spelen wist te winnen. Al deed diegene het wel twee keer.
Ahn Hyun-soo pakte bij de Spelen van 2010 in Vancouver namens Zuid-Korea goud op dezelfde onderdelen als Van ‘t Wout. Acht jaar later deed hij het als Rus, en met de naam Viktor An, op de 500 meter, 1.000 meter en relay.
Bij de vrouwen is er een shorttracker met een olympische drieslag achter haar naam: Wang Meng uit China, die in 2010 de 500 meter, 1.000 meter en de aflossingswedstrijd won.
Erik van Lakerveld
Met het goud van Antoinette Rijpma-de Jong op de 1.500 bij het langebaanschaatsen en het goud van de Nederlandse shorttrackmannen bij de relay, komt het totaal aantal olympische titels op deze Spelen op acht te liggen. Dat is een evenaring van van het recordaantal gouden medailles op één Winterspelen. Zowel in 2014 (Sotsji) 2018 (Pyeongchang) en 2022 (Beijing) kwam de Nederlandse equipe ook met acht gouden plakken naar huis.
Morgen zijn er nog twee kansen om het record te verbreken. Op de massastart geldt Marijke Groenewoud als een van de favorieten. En bij de mannen dingt Jorrit Bergsma op dat onderdeel ook mee voor de medailles.
Nederland, dat ook zeven zilver en drie brons behaalde, is inmiddels gestegen naar plek vier op de medaillespiegel, achter Noorwegen (17 goud, 10 zilver, 10 brons), de Verenigde Staten (10 goud, 12 zilver, 6 brons) en Italïe (9 goud, 5 zilver, 13 brons).
Thom Canters
Er leek voor Nederland altijd een vloek te rusten op de mannenrelay. Slechts een keer werd de finale behaald, en daarin kwam het Nederlandse team (vandaag precies twaalf jaar geleden) ook nog eens in de eerste ronde ten val. Maar nu is het raak, en hoe: Jens van ’t Wout, Melle van ’t Wout, Teun Boer en Friso Emons pakken voor Zuid-Korea en Italië het goud. Vrijwel de hele race rijden de vier op kop.
Voor Jens van ’t Wout betekent het alweer zijn derde olympische titel in Milaan, na het goud op de 1.000 en 1.500 meter. En dan was er ook nog brons op de 500 meter.
Thom Canters
Voordat de vrouwen de medailles gaan verdelen op de 1.500 meter, rijden de mannen de finale van de relay. Nederland strijd met Jens van ’t Wout, Teun Boer, Friso Emons en Melle van ’t Wout voor een podiumplaats. Zij nemen het op tegen Zuid-Korea, Canada en Italië.
Thom Canters
Dit zijn de vrouwen die in de A-finale zullen strijden om de medailles: Gilli Kim (Zuid-Korea), Arianna Fontana (Italië), Yang Jingru (China), Lam Ching Yan (Hongkong), Choi Minjeong (Zuid-Korea), Corinne Stoddard (Verenigde Staten) en Arianna Sighel (Italië). De A-finale staat om 22.07 uur op het programma.
Xandra Velzeboer zien we nog wel terug in de B-finale.
Thom Canters
Geen olympische medaille voor Suzanne Schulting en Xandra Velzeboer. Beiden gaan in een knotsgekke halve finale onderuit. Schulting doet dat als eerste, wanneer ze naar voren wil rijden. Later in de race overkomt Velzeboer dat ook. En dat terwijl de Nederlandse tweevoudig olympisch kampioen bij deze Spelen op dat moment in haar eentje op kop rijdt. Vlak daarvoor is ook de Canadese medaillekandidaat Courtney Sarault al ten val te komen.
Het zijn Yang Jingru uit China en Lam Ching Yan uit Hongkong die profiteren van de chaos. De Italiaanse Elisa Confortola wordt ook toegevoegd aan de A-finale, omdat zij onderuit werd gekegeld door Schulting.
Zo komt er een tragisch einde aan een moeizaam olympisch toernooi voor Schulting. De drievoudig olympisch kampioen wist op de langebaan niet te stunten en zag zich bij het shorttrack tot haar teleurstelling gepasseerd worden voor de 1.000 meter en de vrouwenrelay. De 1.500 meter was daardoor de afstand waarop het voor haar moest gebeuren.
Thom Canters
Hanne Desmet heeft zich niet weten te plaatsen voor de finale op de 1.500 meter. De Belgische gold als een van de kanshebbers op deze afstand, maar komt ten val wanneer ze zich uit geslagen positie naar voren probeert te werken. De Zuid-Koreaanse Kim Gilli en de Italiaanse Arianna Fontana, eveneens medaillekandidaten, plaatsen zich als nummer één en twee wel voor de finale.
Nu is het de beurt aan Xandra Velzeboer en Suzanne Schulting voor hun halve finale.
Thom Canters
Suzanne Schulting en Xandra Velzeboer moeten het zo weer tegen elkaar opnemen. Beiden komen in actie in de tweede halve finale. De Italiaanse Elisa Confortola, die tussen hen in eindigde in de kwartfinale, is weer een van hun tegenstanders. Voor een plek in de finale zullen de Nederlanders ook af moeten rekenen met de Canadese Courtney Sarault. De nummers één en twee van ieder van de drie halve finales plaatsen zich voor de finale, net als de snelste nummer drie van alle halvefinalisten.
Thom Canters
Hanne Desmet uit België en shorttrack-veelvraat Arianna Fontana uit Italië hebben zich geplaatst voor de halve finale. Beide gelden als mogelijke kanshebbers voor het podium. Hun heat moest na een harde val van de Poolse Kamila Sellier over worden gereden. De kwartfinales zitten er nu op. We gaan zometeen verder met de halve finales, met daarin ook Xandra Velzeboer en Suzanne Schulting.
Thom Canters
Xandra Velzeboer en Suzanne Schulting hebben zich overtuigend geplaatst voor de halve finale op de 1.500 meter. Met de Italiaanse Elisa Confortola tussen hen in komen de twee Nederlanders als respectievelijk eerste en derde over de finish. Beiden zien we later op de avond terug. De halve finales gaan iets na 21.00 uur van start.
Thom Canters
De heat voor de 1.500 meter bij het vrouwenshorttrack hebben tot nu toe geen grote verrassingen opgeleverd. De grootste kanshebbers voor het podium die tot nu toe in actie zijn gekomen, hebben zich allemaal geplaatst voor de halve finale. Zo strijden de Zuid-Koreaanse Choi Minjeong, tweevoudig olympich kampioen op deze afstand, en de Canadese Courtney Sarault nog altijd mee om de medailles.
Nu is het de beurt aan Xandra Velzeboer en Suzanne Schulting. Zij nemen het in hun heat op tegen onder anderen de Italiaanse Elisa Confortola. De beste drie uit elke kwartfinale en drie snelste vierde plekken plaatsen zich voor de volgende ronde.
Thom Canters
In de eerste heat op de 1.500 meter bij het shorttrack gaat Michelle Velzeboer in onderuit. In de slotronde probeert ze zich van de vierde plaats naar voren te wurmen, maar struikelt ze over haar eigen schaatsen. Dat is een bittere pil voor de jongste van de Velzeboer-zussen, want in de finale van de relay bij de vrouwen kwam ze woensdag ook al ten val. Velzeboer keert met lege handen huiswaarts.
Kim Gilli uit Zuid-Korea en Kim Boutin uit Canada plaatsen zich als nummers één en twee voor de halve finale van later vanavond. Suzanne Schulting en Xandra Velzeboer komen in actie in heat 5.
Thom Canters
Van de langebaan gaan we door naar de shorttrackbaan. Kunnen de Nederlandse shorttrackers een mooi vervolg geven aan het goud van Antoinette Rijpma-de Jong op de 1.500 meter?
Diezelfde afstand staat ook bij het shorttrack op het programma. De kwartfinales beginnen om 20.15 uur. Voor Nederland zijn de ogen gericht op Xandra Velzeboer, tweevoudig goudenmedaillewinnaar deze Spelen, en Suzanne Schulting, die na haar uitstap naar de langebaan nu wil laten zien dat zij bij het shorttrack nog steeds ertoe doet. Zij komen in samen in actie, in de vijfde van in totaal zes heats.
Michelle Velzeboer is de derde Nederlandse troef. Haar zien we meteen terug in de eerste heat. De beste drie uit elke kwartfinale en drie snelste vierde plekken plaatsen zich voor de volgende ronde. Iets na 21.00 uur beginnen de halve finales alweer.
Voordat de finale weer een uur later van start gaat, rijden de Nederlandse mannen om 21.30 uur hun finale op de relay. Kopman Jens van ‘t Wout kan daar alweer zijn vierde medaille op deze Spelen veroveren, na het goud op de 1.000 en 1.500 meter en het brons op de 500. Een podiumplaats lonkt: Nederland rijdt tegen drie andere landen.
Het Nederlandse team zal er ook op gebrand zijn het trauma van 2014 weg te poetsen. In Sotsji gingen de Nederlanders in de finale, de enige die Nederland ooit behaalde op dit onderdeel, al in de eerste ronde onderuit. Niels Kerstholt was destijds nog een van de rijders. Nu zal hij als bondscoach hopen op een beter resultaat.
Thom Canters
In Sotsji in 2014 was Antoinette Rijpma-de Jong er als 18-jarige al bij. Daarna volgden nog de Spelen van Pyeongchang en Beijing. Haar olympische optredens brachten haar tweemaal zilver en driemaal brons, waarvan een keer op de 1.500 meter. Maar nooit was ze ‘écht blij’. ‘Omdat het nooit de beste race was die ik ooit had gereden’, zegt Rijpma-de Jong, nadat het haar in Milaan eindelijk wel is gelukt het goud in de wacht te slepen.
De 1.500 meter van vandaag voelde als haar ultieme kans de enige nog ontbrekende prijs op haar palmares te behalen. ‘Ik ben nog niet van plan om nu al te stoppen. Maar je weet nooit wat de toekomst brengt.’
Of ze nu dan wel haar beste race reed? ‘Onderweg voelde het niet echt heel erg top’, aldus Rijpma-de Jong. Na de finish was er dan ook twijfel of het genoeg was. Het ‘volste vertrouwen’ dat wereldrecordhouder Miho Takagi in de laatste rit niet onder haar tijd zou duiken had ze in ieder geval niet.
‘Het ziet er soms echt niet uit, maar ik blijf altijd voor elke meter vechten’, zegt Rijpma-de Jong. ‘Nu blijkt het vechten een keertje genoeg.’ Ze hoopt dat ze met haar winst een rolmodel kan zijn voor anderen. ‘Ik heb als klein meisje altijd de droom gehad om olympisch kampioen te worden.’ Lachend: ‘Op je dertigste, na vier spelen, lukt het toch een keertje.’
Erik van Lakerveld & Thom Canters
Femke Kok wist na haar rit al meteen dat het podium, laat staan het goud, er niet in zat. ‘Het was echt megazwaar’, vertelt ze na de dweilpauze, terwijl de meeste kanshebbers nog in actie moeten komen. ‘Normaal rijd ik weg en dan komt de snelheid vanzelf.’ Op haar derde race deze Spelen was dat ‘absoluut’ niet zo, zegt de olympisch kampioen op de 500 meter.
‘Ik heb er echt voor geknokt. Toen ik merkte dat het niet vanzelf ging, dacht ik: ik moet er nu gewoon voor vechten. En dat heb ik gedaan.’ Dat leverde haar uiteindelijk een vijfde plaats op. Het verschil met de Canadese Valérie Maltais, die met het brons aan de haal ging, was 0,39 seconden.
Kok werd na haar goede optreden bij het olympisch kwalificatietoernooi (OKT) afgelopen december gezien als een dark horse voor de titel. Maar dat was meteen ook een van de weinige keren dat ze de 1.500 meter reed. ‘Het is niet dat ik bakken ervaring heb’, zegt ze lachend. ‘Ik heb er maar twee gereden.’ Die andere keer reed ze tot verbazing van velen een baanrecord in Thialf.
In Milaan moest ze het in de eerste race bovendien helemaal alleen doen. Zonder directe tegenstander was de ‘vibe’ van de wedstrijd toch net wat anders. Anders dan op het OKT, waarop ze tegen Antoinette Rijpma-de Jong reed, ontbrak het nu ook een tegenstander die haar een ‘opgejaagd’ gevoel kon bezorgen.
Ontevreden is ze niet. ‘Ik heb alles eruit gehaald wat erin zat vandaag.’ Haar derde 1.500 meter smaakt haar juist wel naar meer. ‘Het is wel iets wat ik in de toekomst wil oppakken.’
Erik van Lakerveld & Thom Canters
De Japanse favoriet Miho Takagi beet zich stuk op de tijd van Rijpma-de Jong en eindigde als zesde. Femke Kok werd vijfde, Marijke Groenewoud tiende.
Lees hier het hele wedstrijdverslag van Erik van Lakerveld.
De olympische titel van Antoinette Rijpma-de Jong laat nog maar eens zien: op deze Spelen moet het Nederlandse succes op de langebaan voornamelijk van de vrouwen komen. Naast Rijpma-de Jong kwam het andere schaatsgoud van Femke Kok (500 meter) en Jutta Leerdam (1.000 meter).
Van de mannen kwam de Jenning de Boo nog het dichtst in de buurt van de hoogste trede op het podium. Hij pakte twee keer zilver. Beide keren was dat achter Jordan Stolz.
Morgen is er nog een kans voor de mannenschaatsers om van de nul af te komen. Jorrit Bergsma, die al wel knap brons pakte op de 10.000 meter, komt dan in actie op de massastart. Op dat onderdeel geldt hij als een van de favorieten.
Thom Canters
Wat zijn dit voor vragen? Acht dilemma’s voor schaatser Antoinette Rijpma-de Jong, die dit weekeinde wereldbekerwedstrijden rijdt in het Noorse Hamar. De tweevoudig wereldkampioen is van ver gekomen: vroeger werd ze enorm gepest, waardoor ze geen eigenwaarde meer had.
Lees hier het interview met Rijpma-de Jong uit december vorig jaar.
Op haar vierde Spelen is het Antoinette Rijpma-de Jong eindelijk gelukt een olympische titel in de wacht te slepen. De Japanse Miho Takagi moet in de slotronde net te veel toegeven op Rijpma-de Jong. De wereldrecordhouder vindt zich uiteindelijk terug op de teleurstellende zesde plaats.
Het zilver is voor de Noorse Ragne Wiklund. Valérie Maltais uit Canada pakt na haar derde plaats op de 3.000 meter deze Spelen opnieuw het brons. Femke Kok eindigt op de vijfde plaats. Marijke Groenewoud vinden we terug op plek tien.
Op de Winterspelen in Beijing van 2022 moest Rijpma-de Jong nog genoegen nemen met het brons op de schaatsmijl. In Milaan lag de focus op de individuele afstanden volledig op de 1.500 meter. Alle pijlen voor het behalen van goud waren dus gericht op de race van vandaag.
Met het olympisch goud zet Rijpma-de Jong de Nederlandse dominante op de 1.500 in voort. Sinds de Spelen van 2010 in Turijn stond een Nederlander altijd op de hoogste trede op deze afstand. Drie keer was dat Ireen Wüst, de succesvolste Nederlandse olympiër ooit. Op de Spelen van 2014 in Sotsji ging Jorien ter Mors met het goud aan de haal.
Thom Canters
Is dit de gedroomde rit van Antoinette Rijpma-de Jong? Na een snelle opening duikt ze nét onder de tijd van Ragne Wiklund. Haar 1.54,09 is 0,06 seconden sneller dan Wiklund. Er is nog één rit te gaan: wereldrecordhouder Miho Takagi tegen Nikola Zdráhalova. Daarna weet Rijpma-de Jong of het haar op haar vierde Spelen eindelijk gaat lukken om individueel goud te pakken.
Doordat zowel Rijpma-de Jong als Brittany Bowe onder de tijd van Femke Kok duikt, valt de olympisch kampioen op de 500 meter definitief van het podium.
Thom Canters
Ragne Wiklund uit Noorwegen gaat naar de eerste plek in de tussenstand. Ze duikt met 1.54,15 onder de tijd van Valerie Maltias. Wiklund was in 2021 nog de wereldkampioen op de 1.500 meter. Femke Kok zakt terug naar de derde plek. En Antoinette Rijpma-de Jong en Miho Takagi moeten nog komen.
Thom Canters
De Canadese Ivanie Blondin, die bij dit wereldbekerseizoen al eens op het podium wist te eindigen, gaat dat kunstje niet herhalen in Milaan. Ze noteert de voorlopig vierde tijd. Kaitlyn McGregor uit Zwitserland reed lang onder de voorlopig snelste tijd van Valérie Maltais, maar gaat in de laatste binnenbocht bijna onderuit.
Thom Canters
De Chinese Mei Han als de Kazachse Elizaveta Golubeva komen niet aan de snelste tijd van Valérie Maltais en de tweede tijd van Femke Kok. Maar beiden zijn wel sneller dan Marijke Groenewoud, die daardoor definitief geen medaille zal pakken op deze afstand.
Thom Canters
De tijd van Femke Kok is gesneuveld. De Canadese Valérie Maltais, die deze Spelen al brons pakte op de 3.000 meter, duikt met een tijd van 1.54,40 onder de 1.54,79 van Kok. Marijke Groenewoud zakt daardoor terug naar de derde plek in de tussenstand.
Thom Canters
Ook Francesca Lollobrigida bijt zich stuk op de tijd van Femke Kok. De vrouw die al twee keer goud pakte deze Spelen, op de langere afstanden, noteert een tijd van 1.56,21. Dat is ook langzamer dan Marijke Groenewoud.
Thom Canters
Hoewel Kok niet tevreden leek met de tijd die ze in de eerste rit op de klokken zette, gaat ze wel als leider de dweilpauze in. We hebben nu acht van de vijftien ritten gehad.
De tussenstand:
(1) Femke Kok: 1.54,79
(2) Marijke Groenewoud: 1.55,16
(3) Natalia Czerwonka: 1.56,96
Nog een keer de ritten met de belangrijkste kanshebbers die nog in actie moeten komen:
Rit 9 (na de dweil): Francesca Lollobrigida tegen Ayano Sato
Rit 11: Elizaveta Golubeva tegen Mei Han
Rit 13: Nadezhda Morozova tegen Ragne Wiklund
Rit 14: Antoinette Rijpma-de Jong tegen Brittany Bowe
Rit 15: Miho Takagi tegen Nikola Zdráhalova
Thom Canters
Het is Marijke Groenewoud niet gelukt de voorlopig eerste tijd van Femke Kok te verbeteren. Groenewouds 1.55,16 is wel goed voor de tweede tijd in de tussenstand, maar veel van de kanshebbers moeten nog in actie komen. Kok reed een tijd van 1.54,79.
Thom Canters
De tijd die Femke Kok in haar eentje neerzette in de openingsrit staat nog altijd overeind. In rit 6 komen ook Lea Sophie Scholz uit Duitsland en Momoka Horikawa uit Japan bij lange na niet in de buurt van Koks 1.54,97.
Nu is het de beurt aan de tweede Nederlandse troef op de koninginnenafstand. Marijke Groenewoud komt op het ijs tegen de Poolse Natalia Czerwonka. Kan Groenewoud op de 1.500 meter, haar beste van de klassieke afstanden, richting het podium?
Thom Canters
Femke Kok heeft in een solo-rit de eerste tijd op deze 1.500 meter op de klokken gezet. Zonder tegenstander in de baan naast haar en met haar handen op de rug op het laatste rechte eind komt ze in een tijd van 1.54,79 over de finish.
Het is de vraag of dat genoeg is voor het podium. Haar tijd is zo’n twee seconden langzamer dan het baanrecord waar eerder dit seizoen mee verraste in Thialf. Van tevoren dacht Kok dat ook in Milaan een tijd van in de 1.52 nodig was voor de winst.
Kok, die al goud pakte op de 500 meter en zilver op de 1.000, zal nu lang moeten wachten om te zien wat haar tijd waard is. De meeste podiumkandidaten komen in actie na de dweilpauze.
Thom Canters
De koninginnenafstand gaat zo beginnen. Drie Nederlanders strijden mee om de medailles: Femke Kok, Marijke Groenewoud en Antoinette Rijpma-de Jong. De grootste buitenlandse concurrentie komt van de Japanse Miho Takagi.
Ook met de Noorse Ragne Wiklund, de Chinese Mei Han en de Amerikaanse Brittany Bowe moet rekening gehouden worden voor het podium. En dan is er ook de vrouw die op deze Spelen al het goud pakte op de 3.000 en 5.000 meter: Francesca Lollobrigida.
Hier nog een keer het overzicht van de belangrijkste ritten:
Rit 1: Femke Kok
Rit 7: Marijke Groenewoud tegen Natalia Czerwonka
Rit 9 (na de dweil): Francesca Lollobrigida tegen Ayano Sato
Rit 11: Elizaveta Golubeva tegen Mei Han
Rit 13: Nadezhda Morozova tegen Ragne Wiklund
Rit 14: Antoinette Rijpma-de Jong tegen Brittany Bowe
Rit 15: Miho Takagi tegen Nikola Zdráhalova
Thom Canters
Jac Orie noemt het de toekomst: de 1.500 meter schaatsen met twee armen op de rug. Tot een paar jaar geleden kwam dit sporadisch voor, dit seizoen wagen steeds meer schaatsers zich eraan.
Lees hier het hele artikel van sportverslaggever Lisette van der Geest.
De 1.500 meter voor de vrouwelijke langebaanschaatsers begint voor Nederland meteen met een belangrijk ijzer in het vuur. Femke Kok mag om 16.30 uur het spits afbijten. En dat zal ze ook helemaal alleen moeten doen.
Dat komt doordat Kok dit seizoen de schaatsmijl nog niet in internationaal verband heeft gereden. Het deelnemersveld bestaat bovendien uit een oneven aantal. Gunstig voor Kok is dat niet. Ze heeft geen tegenstander als richtpunt en zal dus zelf meteen een strakke tijd moeten neerzetten.
Wat Kok kan na haar goud op de 500 en zilver op de 1.000 kan uitrichten op deze afstand is dus nog met wat vraagtekens omgeven. Maar dat ze kan uithalen, weten we. Het baanrecord in Thialf staat sinds dit seizoen op haar naam (gereden tijdens een trainingswedstrijd). Bij het olympisch kwalificatietoernooi in december eindigde ze op slechts 0,01 seconde achter de winnaar en beproefd 1.500 meter rijder Antoinette Rijpma-de Jong.
Rijpma-de Jong komt in de voorlaatse rit in actie, tegen de Amerikaanse Brittany Bowe. De 30-jarige Rijpma-de Jong heeft in Milaan haar zinnen gezet op de enige ontbrekende kleur in haar olympische prijzenkast: goud. Bij afwezigheid van regerend wereldkampioen Joy Beune - het verhaal over haar misslag bij het kwalificatietoernooi is bekend - liggen er kansen.
Maar het goud op de 1.500 ontbreekt ook nog op het palmares van de Japanse Miho Takagi. Tweemaal op rij moest ze genoegen nemen met zilver (achter Ireen Wüst). Takagi, de wereldrecordhouder, was bij de wereldbekerwedstrijden dit seizoen buiten de dominante Beune de enige die een race wist te winnen. Zowel Takagi als Rijpma-de Jong eindigden achter Beune tweemaal als tweede. In Milaan rijdt Takagi in de laatste rit.
Voor de dweil zien we ook nog Marijke Groenewoud op het ijs, in rit 7 tegen de Poolse Natalia Czerwonka. Groenewoud verkeerde aan het begin van dit olympisch toernooi nog niet in opperbeste doen, maar zal met de massastart van morgen hier willen laten zien dat er nog altijd rekening met haar gehouden moet worden. Met het zilver op de ploegenachtervolging heeft ze al wat meer vertrouwen getankt. En van de klassieke individuele afstanden is de 1.500 meter haar sterkste.
Thom Canters
Favoriet: Miho Takagi
Joy Beune, de dominantste vrouw van dit seizoen, doet niet mee aan de olympische 1.500 meter. Een bijna-valpartij tijdens het olympisch kwalificatietoernooi kostte Joy Beune een startbewijs.
Let dus op: Miho Takagi
Miho Takagi is een grootheid in haar thuisland. Ze maakte haar olympische debuut in 2010, op haar 15de, en kreeg sindsdien de Japanse spotlights op zich gericht. Inmiddels is Takagi 31 en heeft ze zeven olympische medailles verzameld, waaronder twee keer goud.
Eén grote prijs ontbreekt nog. Een doel dat de Japanse duidelijk omcirkelde, toen ze vier jaar geleden besloot door te gaan met schaatsen. Takagi wil in Milaan goud op de 1.500 meter, de afstand waarop ze sinds 2019 het wereldrecord bezit. De afstand die ze zowel lastig als leuk vindt, een die sprinters en allrounders samenbrengt. De afstand kan goed gaan, maar ook een lijdensweg zijn.
Ze pakte op de 1.500 meter in 2018 olympisch zilver, net als vier jaar later in Beijing. Beide keren moest ze Ireen Wüst voor zich dulden. Nederlands beste olympiër aller tijden is inmiddels gestopt en Beune is afwezig. De weg naar de hoogste trede lijkt vrijgemaakt. Het is vermoedelijk ook haar laatste kans: waarschijnlijk stopt Takagi na dit seizoen.
Mocht ze in Milaan minstens twee medailles aan haar lange palmares toevoegen, en die kans is reëel, dan neemt ze afscheid met een nieuw record: geen Japanse vrouw of man bemachtigde meer olympische medailles.
Erik van Lakerveld & Lisette van der Geest
Lees hier ook: De Japanse Miho Takagi is dé concurrent van de Nederlandse schaatssters dit seizoen. Wat is haar geheim?
Er zullen geen Oekraïense sporters aanwezig zijn bij de openingsceremonie van de Paralympische Spelen op 6 maart. Oekraïne boycot de ceremonie, omdat het Internationaal Paralympisch Comité (IPC) toestaat dat Russische en Belarussische sporters onder hun nationale vlag meedoen aan het toernooi.
Op de Olympische Winterspelen die momenteel gaande zijn in Milaan, doen alleen Russen en Belarussen mee onder neutrale vlag. Zij mogen geen banden hebben met het leger en die de oorlog in Oekraïne niet openlijk steunen. Het gaat in totaal om twintig sporters. Bij de Paralympische Spelen hanteert het IPC hanteert straks andere regels: zes Russen en vier Belarussen mogen deelnemen onder Russische en Belarussische vlag.
Eerder kondigde de Oekraïense regering al aan dat er geen Oekraïense politici bij de Paralympische Spelen zouden zijn. Daar komt nu een volledige boycot van de openingsceremonie bij. Ook wil Oekraïne dat de Oekraïense vlag niet zal worden getoond tijdens de ceremonie.
Gisteren sprak ook gastland Italië zijn ‘absolute afkeuring’ uit over de deelname van de Russische en Belarussische paralympiërs. Estland, een trouwe bondgenoot van Oekraïne en buurland van Rusland, heeft zich bij de Oekraïense boycot aangesloten.
Daan de Vries
De Olympische Spelen mogen zich dan wel richting het einde begeven, vandaag zijn er nog legio kansen om de medailleoogst te vergroten. De jacht op Nederlands goud begint op de langebaan. Om 16.30 uur staat de 1.500 meter bij de vrouwen op het programma.
Op de 1.500 meter zal regerend wereldkampioen Joy Beune niet aan de start verschijnen. Het hele seizoen was ze ongeslagen op de 1.500 meter, maar bij het olympisch kwalificatietoernooi greep ze door een misslag naast een startbewijs.
Door haar afwezigheid ruikt Antoinette Rijpma-de Jong haar kans. Achter Beune pakte zij bij het WK vorig jaar immers het zilver. Voor de 30-jarige zijn het de vierde Olympische Spelen. In Beijing pakte ze vier jaar geleden het brons, het zilver van de ploegenachtervolging prijkt ook al op haar palmares. Maar goud ontbreekt nog.
Daarvoor moet Rijpma-de Jong onder andere afrekenen met de Japanse Miho Takagi, de wereldrecordhouder en zilverenmedaillewinnaar van vier jaar geleden. Zij pakte al brons op de 500 en 1.000 meter. Ook de Noorse Ragne Wiklund geldt als podiumkandidaat.
De grote vraag is wat de andere twee Nederlanders kunnen uitrichten. Marijke Groenewoud bleef op de 3.000 en 5.000 meter ver verwijderd van het podium.
Femke Kok verkeert, getuige haar goud op de 500 en zilver op de 1.000, overduidelijk wel in goeden doen. Ze maakte in oktober indruk met een baanrecord op de schaatsmijl in Thialf. Maar dat was tijdens een trainingswedstrijd, in internationaal verband was ze dit seizoen nog niet actief. Daardoor komt ze meteen in de eerste rit in actie, zonder tegenstander. Ideaal is dat niet.
Ook medaillekansen bij het shorttrack
Om 20.15 uur begint het schaatsgeweld bij het shorttrack. De vrouwen rijden dan de kwartfinales voor de 1.500 meter. Later op de avond volgen ook de halve finales en de finale. Kan Suzanne Schulting voor de derde Spelen op rij een gouden medaille veroveren bij het shorttrack? Of lukt het Xandra Velzeboer na haar titels op de 500 en de 1.000 meter haar topvorm door te trekken naar de 1.500?
Door een enkelbreuk in 2024 verlegde Schulting haar focus naar de langebaan. Na de wat teleurstellende achtste plek op de 1.000 meter, hoopt ze op de shorttrackbaan alsnog op succes. Bij het Nederlands Kampioenschap in januari wist ze met een goed optreden op de 1.500 meter een plek in de shorttrackselectie te veroveren.
Tot de concurrenten van Schulting en Velzeboer behoren onder anderen de Zuid-Koreaanse Kim Gilli en Choi Min-jeong, de Canadese Courtney Sarault en de Belgische Hanne Desmet.
Tussen de halve finales en de finale door komen ook de Nederlandse relaymannen op het ijs voor hun finale. Tussen de Nederlanders en de ploegenachtervolging is het nooit een gelukkig huwelijk geweest op de Spelen. Slechts eenmaal wisten ze de finale te halen, in 2014. Met de huidige bondscoach Niels Kerstholt als een van de rijders liep dat door een val in de eerste bocht ook nog eens uit op een drama. De scheidrechter liet de wedstrijd niet opnieuw starten, wat volgens de regels wel moet na een val in de eerste bocht.
Bij deze Spelen vielen de Nederlandse relayvrouwen in hun finale en het gemengde team in de halve finale. Aan tweevoudig olympisch kampioen Jens van ’t Wout en zijn kompanen de taak om die teleurstellingen weg te spoelen.
Thom Canters
De vierde plek van Joep Wennemars op de 1.500 meter was niet alleen een grote teleurstelling voor hem, maar ook voor zijn coach Jac Orie. Voor de 58-jarige Orie betekende het namelijk het einde van een ongekende succesreeks op de Spelen. Wennemars was Ories laatste ijzer in het vuur om voor de zevende Spelen op rij een olympisch kampioen af te leveren.
Sinds het goud van Gerard van Velde in 2002 op de 1.000 meter in Salt Lake City was er altijd zeker één schaatser uit Ories stal die de hoogste trede van het podium mocht beklimmen.
In 2006 was dat Marianne Timmer (1.000 meter), in 2010 Mark Tuitert (1.500 meter) en in 2014 Stefan Groothuis (1.000 meter). De Spelen van Pyeongchang in 2018 waren het grootste succes, met gouden plakken voor Carlijn Achtereekte (3.000 meter), Sven Kramer (5.000 meter) en Kjeld Nuis (1.000 en 1.500 meter). Thomas Krol kroonde zich vier jaar geleden in Beijing tot olympisch kampioen op de 1.000 meter.
Maar bij deze Spelen wisten de schaatsers van Ories Team Essent zich op geen enkel onderdeel zelfs maar op het podium te eindigen. Suzanne Schulting eindigde achtste op de 1.000 meter, Chris Huizinga zevende op de 5.000 meter en Tijmen Snel elfde op de 1.500 meter. Wennemars lag op de 1.000 meter wel op koers voor een medaille, maar werd in de laatste ronde flink gehinderd. Op de 500 meter eindigde hij ver van het podium en op de schaatsmijl vandaag lukte het hem ook niet om de stunten.
Thom Canters
Voor Kjeld Nuis voelt brons pakken als het winnen van goud. Met zijn derde plaats op de 1.500 meter is de Nederlander de succesvolste schaatser ooit op de schaatsmijl.
Het is een minuut of vijf voor de laatste olympische rit uit de schaatscarrière van Kjeld Nuis en zijn knieën knikken. Hij is doorgaans een man vol bravoure, vol overtuiging en lef. Geen deelnemer aan de 1.500 meter hier in Milaan had ooit meer olympisch succes op deze afstand dan hij, met twee keer goud. Niemand heeft zo veel ervaring als hij. Maar dat telt nu even niet.
Kort daarvoor zag hij een nieuw olympisch record. Joep Wennemars, de eerste Nederlander in actie, zette 1.43,05 op de klok. Dat is sneller dan ik ooit op laagland heb gereden, denkt Nuis (36). Nu moet ik dus iets doen wat ik nog nooit gedaan heb. Ik moet harder dan ooit. Ergens in zijn achterhoofd hoort hij een stemmetje: ‘Misschien lukt het wel niet.’ Dat voelt eng.
‘Goeie rit, man’, zegt hij, als hij tijdens zijn wedstrijdvoorbereiding op het ijs Wennemars ziet zitten, uithijgend op een kussen langs de baan. Hij steekt zijn hand uit, geeft zijn concurrent een high five. En, zo zal hij zo’n uur later in rap tempo zeggen: bij dat klapje valt ook alle spanning ineens weg.
Lees hier het hele verslag van Nuis’ laatste olympische race.
Toen Jordan Stolz aan de start verscheen voor de climax van de 1.500 meter, dacht hij nog wel dat hij onder de razendsnelle 1.41,98 van Ning Zhongyan zou kunnen duiken. Maar nadat hij een langzamere openingsronde noteerde dan de Chinees, sloeg de twijfel al toe over of hij zich voor de derde maal deze Spelen tot olympisch kampioen zou kunnen kronen. ‘Ik voelde dat ik er niet echt de benen voor had.’
Voorafgaand aan de 1.500 waren de verwachtingen hooggespannen. Vrijwel iedereen dacht dat hij vandaag wel even het goud zou ophalen. Stolz denkt niet dat hij bezweken is onder de druk. ‘Ik denk er wel goed mee om te zijn gegaan in aanloop naar deze race.’
‘Ik reed niet mijn beste race’, constateert de immer nuchtere Stolz. ‘Daar kan ik niet veel meer aan doen.’ Waarom hij het niet in zich had vandaag, weet hij nog niet.
Ook voor Stolz’ coach Bob Corby kwam de tweede plek als een verrassing. ‘Hij heeft ik-weet-niet-hoeveel 1.500 meters bij de wereldbekerwedstrijden gewonnen’, aldus Corby. ‘Ik dacht écht dat hij ging winnen.’ Dat Stolz toch niet met het goud ervandoor gaat laat volgens Corby hoe onvoolspelbaar de Olympische Spelen kunnen zijn. ‘Het is gewoon niet makkelijk.’
Waar Stolz niet boven zichzelf wist uit te stijgen, reed Ning volgens de Amerikaan ‘waarschijnlijk de beste race van zijn leven’. Op het podium dacht hij nog wel aan hoe hij daar liever met goud had gestaan. ‘Maar ik ben ook blij voor hem’, zegt hij over de goudenmedaillewinnaar. ‘Ning was gewoon beter.’
Een slecht gevoel laat hij zich dan ook niet aanpraten. ‘Over het algemeen verlopen de Spelen nog steeds goed’, zegt hij met een ogenschijnlijk luchtige verwijzing naar de twee titels die hij op deze Winterspelen al heeft behaald. ‘En we gaan zien wat ik nog kan bereiken op de massastart.’
Erik van Lakerveld, Lisette van der Geest & Thom Canters
‘Echt een kutfilm’, zo luidt de eerste reactie van Joep Wennemars, nadat hij op een haar na het podium op de 1.500 meter heeft gemist. ‘Ik rijd de beste 1.500 meter uit m’n carrière, snelste tijd ooit op een laaglandbaan en dan ook nog in een solo-rit.’ En toch staat hij met lege handen.
Wennemars had het zichzelf gegund, na de nachtmerrie op de 1.000 meter aan het begin van het olympisch toernooi. ‘Ik denk dat ik het meest trots ben op de veerkracht die ik heb laten zien. Ik heb de moeilijkste twee weken van m’n leven gehad. Er was maar één antwoord dat ik kon laten zien en dat was een goede 1.500 meter rijden. Dat is gewoon gelukt.’
Met een medaille is hij nu niet beloond, maar Wennemars is nog altijd vol vertrouwen dat hij ooit de vruchten gaat plukken van zijn harde werk. ‘Dat gaat zich gewoon uitbetalen. Of mensen dat nou willen of niet, dat gaat gewoon gebeuren’, zo klinkt hij vastberaden. ‘En niet één of twee keer.’
Erik van Lakerveld & Thom Canters
Source: Volkskrant