Paul (72) heeft nooit willen settelen, hij wordt gedreven door de behoefte om zoveel mogelijk te beleven. Maar dat betekent niet dat hij nooit liefde vindt. ‘Ze zat in haar eentje aan een tafel, lang blond haar op een cameljas.’
‘Toen ik een jaar of 30 was en een relatie had met een prachtige vrouw, wist ik dat het einde naderde toen ze liet weten dat ze kinderen wilde. Ik heb me nooit willen settelen en ik begreep dat je je voor de lange termijn moet kunnen binden om een goede vader te kunnen zijn. We waren op dat moment zo’n jaar of vier samen en ik merkte dat de nieuwsgierigheid naar elkaar over het hoogtepunt was. Natuurlijk hadden we dat kunnen opvangen door een ‘volgende stap’ te maken: samenwonen, een huis kopen en baby’s maken. Maar dat is niet het leven dat bij me past. Bestendigheid brengt zekerheid met zich mee, maar ook een zekere stilstand.
Ik word al sinds het moment dat ik op mijn 16de het huis uitging gedreven door de behoefte zoveel mogelijk te beleven. Wat niets te maken heeft met ongedurigheid of ontevredenheid, ik kan het goed vinden met mezelf. Die breuk destijds was heel pijnlijk en ging gepaard met veel tranen, vooral zij heeft veel gehuild. En ik heb me oprecht afgevraagd wat ik aan het doen was.
Ze was een geweldige vrouw, er was niets wat me ergerde, we hadden geen nare ruzies, eigenlijk klopte alles. Behalve ik. Wat is er mis met mij, vroeg ik een psychiater. Die antwoordde: niets, volg je hart. En een half jaar later vond zij een man met wie ze getrouwd is en kinderen kreeg. Je kunt mij bindingsangst verwijten, maar dat is het niet. In de vier jaar dat ik met haar was, heb ik me naar hartenlust aan haar gebonden. We deelden alles, vertelden elkaar onze diepste gevoelens, maar toen was het genoeg.
Een jaar later ontmoette ik een studente aan de kunstacademie in Café Americain in Amsterdam. Ze zat in haar eentje aan een tafeltje, lang blond haar op een cameljas. Ik liep een rondje om haar heen, wat makkelijk ging, Americain was wat je nu een grand café zou noemen. We maakten een praatje en op mijn uitnodiging ging ze met me mee naar huis. Het was in de middag, we zaten op mijn tweezitsbankje en pakten het gesprek uit het café moeiteloos op. Toen ze even later wegging, zei ze: ‘Wij krijgen een relatie, maar niet nu. Doe geen moeite contact met me te zoeken, je merkt het wel als de tijd er rijp voor is.’
Anderhalf jaar later ging de bel en stond ze voor de deur. Ze had een kraakwoning in Rotterdam, zelf was ik net gestopt met mijn werk bij de radio, we hadden alle tijd voor elkaar. Zij werd een van mijn bijzonderste liefdes, zo jong en zo zeker van zichzelf. Timing blijft vaak onderbelicht als het gaat over slagingsfactoren in de liefde, maar als je leeft zoals ik, als je weet dat na iedere breuk, na ieder gevreesd zwart gat, er opnieuw een kans op liefde komt, ontstaat er een soort gevoeligheid die maakt dat je met nog meer aandacht kan liefhebben.
De knappe studente en ik kwamen voor in elkaars dromen, er was een zielsband en synchroniciteit, maar ik heb nooit gedacht: zij is de liefde van mijn leven, ik wil voor altijd bij haar blijven. Hoe zou ik van iemand eeuwige trouw kunnen verwachten en hoe zou ik die kunnen beloven? Ik heb dat altijd zo raar gevonden. Je weet toch nooit in welke richting je je allebei zult ontwikkelen? Wij liepen een jaar of vier met elkaar op, toen begonnen onze wegen zich vanzelf te scheiden. We begonnen elkaar minder te zien. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat zonder pijn ging. Maar ik wist toen al wel, en eigenlijk altijd al: dit is hoe het leven is. Als samenzijn met een ander zijn je doel is, loop je het gevaar dat de angst elkaar kwijt te raken belangrijker wordt dan de liefde zelf.
Na de relatie met de studente ben ik een tijdje in mijn eentje geweest en wachtte ik gewoon af. Daarna brak een periode aan van een aantal opeenvolgende buitenlandse liefdes. Een ervan ontmoette ik gewoon op straat. En allemaal duurden ze eenzelfde periode, drie tot vier jaar. Niet dat ik na drie jaar dacht: oei, het zit er bijna op. Het is pas nu, terugkijkend op mijn liefdesleven van mijn 16de tot mijn 72ste, dat ik die wetmatigheid ontdek.
Door lief te hebben zonder toekomst, door een relatie niet vooraf te toetsen op duurzaamheid, door er geen garantie op geluk aan te willen verbinden, kon ik gelukkig zijn. Gelukkiger dan velen om me heen die wel kozen voor het huwelijk. Niet dat ik mijn manier van leven zou willen propageren als de beste, het is vast niet voor iedereen geschikt. Je moet goed alleen kunnen zijn en zonder wrok afscheid kunnen nemen. If you love somebody set them free, zingt Sting. Door de controle los te laten, komt er van alles op mijn pad wat ik van tevoren niet had kunnen voorspellen, nieuwe liefdes gebeuren gewoon, zonder dat ik op jacht hoef.
Mijn laatste relatie was met een vrouw uit Kenia en is een paar maanden geleden beëindigd. Wij hadden de mooiste gesprekken als we niet bij elkaar waren. Ook met haar duurde het drie jaar. Nu ik ouder word, verandert die behoefte aan vrijheid niet, ook al betekent het onzekerheid: misschien komt er nooit meer een vrouw in mijn leven, dat moet ik accepteren.
Spijt ken ik wel, maar duurt bij mij nooit lang. In paniek ben ik weleens teruggegaan naar een vrouw met wie ik het had uitgemaakt, maar na een tijdje was het dan altijd alsnog definitief voorbij. En dat is niet erg, een verbroken relatie is geen mislukte relatie. Iedere liefdesrelatie is voorwaardelijk – behalve eigenliefde: je houdt elkaar voor een bepaalde tijd een spiegel voor, maar de kern ligt in jezelf en niet in de ander. Als je dat beseft, ben je nooit meer bang om in je eentje te eindigen op een flatje met een dode plant. Bovendien: dat waar je bang voor bent, doet zich zelden precies op die manier voor. Leven is voortdurende verandering en de liefde is als een flard muziek uit een openstaand raam. Onverwacht, zonder intentie. Je staat stil, wordt geraakt, maar als je gaat opzoeken wie de componist is en wie de uitvoerder, dan stopt de betovering. Dus loop je verder.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van Paul is zijn achternaam niet vermeld. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant