Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Vanochtend kwam ik erachter dat twee dingen nog bestaan. Namelijk: Facebookgroepen en Wilbert Gieske. Deze twee entiteiten kwamen samen in een doorwrocht stuk van het AD over nepadvertenties op Facebook waarin BN’ers (onterecht) doodverklaard worden. Bovenaan het artikel stonden twee foto’s van acteur Wilbert Gieske: één kleurenfoto van Wilbert Gieske en één zwart-witfoto van Wilbert Gieske, met daarin de tekst: ‘Tot ziens Wilbert Gieske 1946-2025’.
Ik zal hierom waarschijnlijk naar de hel gaan, maar ik moest heel hard lachen. Niet omdat het grappig zou zijn als Wilbert Gieske echt overleden zou zijn – maar om het ‘tot ziens’, dat volgens mij ‘vaarwel’ had moeten zijn, alleen verkeerd vertaald is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Blijkbaar zit er een Vietnamees netwerk achter de nonsens verspreidende Facebookpagina’s, gezeteld in Hanoi. Onder hun slachtoffers onder anderen Henny Huisman, Hélène Hendriks, Irene Moors, André van Duin en Johnny Kraaijkamp. Allemaal zijn ze – laat het duidelijk zijn – niet dood, maar gewoon nog steeds levend en beroemd. In het verlengde van deze nepadvertenties heb ik op Instagram weleens een bewerkte foto voorbij zien komen van Peter Pannekoek die wordt gearresteerd en, mijn lievelings, Wesley Sneijder met een wit overhemd en een geruite stropdas met daarbij de tekst: ‘Wesley betaalde de prijs voor zijn onthullingen in de show’.
Wilbert Gieske deed bij de politie aangifte van smaad en laster, maar dat onderzoek stopte wegens gebrek aan bewijs en verdere aanknopingspunten. In een reactie aan het AD vertelde hij dat zijn familie en vrienden zich het ‘apezuur’ waren geschrokken – een term die dankzij Facebook nu ook niet meer dood is. ‘Verder is het natuurlijk in mijn vakgebied erg lastig wanneer theatermakers en producenten denken dat ik er niet meer ben.’ Dat denk ik ook, al kun je je afvragen of, als theatermakers en producenten zich door obscure Facebookgroepen laten informeren over je bestaan, je misschien al niet helemaal bovenaan hun lijstje stond.
Facebook en de dood hebben sowieso een gecompliceerde verhouding met elkaar. Vraag maar aan Henk Krol (overigens: niet dood), die op Facebook meermaals overleden mensen feliciteerde met hun verjaardag.
Andersom wil Facebook ook weleens overleden mensen koppig in leven houden. Dit gebeurde bij de vader van een vriendin. Deze vader had meerdere Facebookprofielen omdat hij steeds maar zijn wachtwoord vergat. Maar nadat de vriendin twee van de vijf (!) profielen offline gehaald had, werd ze geblokkeerd vanwege verdachte activiteiten. Zo leefde haar vader nog een aantal maanden na zijn begrafenis door. Of hij nog gefeliciteerd is door Henk Krol zullen we nooit weten. Maar dat is ook niet het punt. Het punt is: als er dan toch iets dood moet, laat het dan Facebook zijn.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns