De situatie in Gaza gaat niet alleen om het lot van de Palestijnen, zegt het hoofd van de Palestijnse missie in Nederland. ‘Kiezen we voor rechtvaardigheid, of staan wij toe dat machthebbers conflicten op een transactionele manier oplossen?’
‘Je moet er toch niet aan denken’, zegt Ammar Hijazi, ‘dat we daadwerkelijk terechtkomen in een tijdperk waar het recht van de sterkste geldt. Waar alles wordt bepaald door de man met het grootste geweer, die zegt dat hij een stuk land wil hebben, en het dan gewoon kan pakken?’
Als Palestijn heeft Ammar Hijazi ruime ervaring met machtspolitiek, en als het hoofd van de Palestijnse missie in Nederland (hij is hier formeel geen ambassadeur omdat Nederland Palestina niet erkent) en permanente vertegenwoordiger bij de internationale organisaties in Den Haag, ziet hij het als zijn taak om zich hiertegen te blijven uitspreken.
In dat licht wordt ook de Vredesraad, die aanvankelijk in het leven is geroepen om toe te zien op de uitvoering van het vredesplan in Gaza, door velen met argusogen bekeken. Het orgaan lijkt zich te ontwikkelen tot een vehikel van de Amerikaanse president Trump om de wereldorde met gelijkgestemden naar zijn hand te zetten.
Donderdag komt de Vredesraad voor het eerst bijeen. Hoe kijkt u naar deze organisatie?
‘Ik vrees dat het een product is van zuivere machtspolitiek. In principe maakt het natuurlijk deel uit van een VN-resolutie over de toekomst van Gaza, maar Palestina lijkt nu al een bijzaak voor dit orgaan te zijn.
‘Desondanks hopen wij dat de Vredesraad een positieve bijdrage levert aan de situatie in Gaza, waar onze mensen nog steeds worden vernietigd. Om het toch weer breder te trekken: juist daar, in Palestina, begint het vraagstuk over wat voor een wereld wij willen hebben. Kiezen we voor rechtvaardigheid en internationaal recht, of staan wij toe dat machthebbers conflicten op een transactionele manier oplossen?
De Vredesraad heeft donderdag twee punten op de agenda staan: fondsenwerving voor de wederopbouw van Gaza, en de tweede fase van het vredesbestand in Gaza. Om met dat laatste te beginnen: hoeveel vertrouwen heeft u in het stappenplan van Trump?
‘Op dit moment is er eigenlijk sprake van een staakt-het-vuren-niet, want sinds het bestand is ingegaan, zijn er al bijna zeshonderd Palestijnen gedood door Israël en laat Israël nog steeds nauwelijks humanitaire hulp toe in het gebied. Het is aan de drijvende krachten achter het vredesplan om druk uit te oefenen op alle partijen om zich aan de voorwaarden te houden, en dus ook op Israël, maar helaas gebeurt dat niet.
‘Daarnaast: als je naar de huidige plannen van die rivièra in Gaza kijkt, is er geen toekomst voor de inwoners. Zij worden in een soort kampen bijeengedreven en een aantal van hen mag na zorgvuldige screening het getto soms verlaten om te werken in de hotels en resorts. Dat klinkt bijna als sciencefiction. Een vastgoedproject ontwikkelen is duidelijk iets heel anders dan regeren, en de inwoners van Gaza zijn meer dan goedkope arbeidskrachten.’
En de fondsenwerving? Denkt u dat donoren er vertrouwen in hebben dat alles wat in Gaza opnieuw wordt opgebouwd, niet meer wordt verwoest?
‘We hebben Gaza in het verleden al zo vaak met internationale hulp opgebouwd, waarna het toch weer werd vernietigd. Die geschiedenis maakt duidelijk: het conflict moet worden opgelost, anders gaat het in de toekomst weer mis.’
Het is echter niet alleen de regering van Netanyahu die dwars ligt: vooralsnog weigert Hamas om de wapens in te leveren – ook een voorwaarde van het plan.
‘De enige partij die Hamas aanmoedigt om niet te ontwapenen, is Israël dat constant de voorwaarden van het bestand verbreekt. De boodschap is: ‘Lever je wapens in, zodat we jullie één voor één kunnen afslachten.’ Ik ben niet degene die namens Hamas spreekt, de Palestijnse Autoriteit wil ook dat deze organisatie zich ontwapent, maar Hamas geeft aan wel degelijk stappen te willen zetten, terwijl Israël de boel blijft traineren.’
Gaza is niet het enige gebied dat door Israël wordt bedreigd: afgelopen weekeinde werd door de regering-Netanyahu een nieuw proces van landregistratie gestart op de bezette Westoever en een week eerder breidde het Israëlische veiligheidskabinet zijn bevoegdheden uit in de gebieden die daar (deels) onder controle staan van de Palestijnse Autoriteit.
Dergelijke beslissingen, die elkaar de laatste maanden in hoog tempo opvolgen, staan haaks op het internationaal recht en op de Oslo-akkoorden, die Israël in de jaren negentig ondertekende en die de basis voor een tweestatenoplossing moesten vormen.
Wat was uw reactie toen u het nieuws over de ontwikkelingen op de Westoever hoorde?
‘Dit is schaamteloze annexatie. Israël probeert het te verhullen door er andere woorden voor te gebruiken, maar het komt precies daarop neer. Helaas wordt deze annexatie aangemoedigd door degenen die beter weten, die hiertegen moeten protesteren, maar die helaas niet in actie komen.’
Zoals wellicht de Arabische wereld? De Verenigde Arabische Emiraten hebben annexatie een ‘rode lijn’ genoemd.
‘Er zijn zorgen geuit, en ik hoop dat er meer gaat komen.’
Is dat geen desillusie voor u? Er zijn tienduizenden mensen vermoord in Gaza, de Westoever wordt geannexeerd, en de internationale gemeenschap blijft ‘bezorgd’.
‘Ik heb nog steeds het volste vertrouwen in internationale gerechtshoven en andere organen: instituten die wel degelijk hebben geleverd. Het is aan regeringen om de vele uitspraken en resoluties te implementeren. Daarmee komen we weer bij het begin van ons gesprek. Zegt een regering: ‘Genoeg is genoeg’ of baseert zij zich op haar eigen kortetermijnbelang? Wil zij een wereld die is gebaseerd op internationale wetgeving, of op transactionele relaties?’
Nederland heeft net een nieuwe regering en u moet nieuwsgierig zijn geweest naar haar standpunten als het gaat om de bezetting. Wat denkt u?
‘Voor mij was het hartverwarmend om te zien hoe honderdduizenden Nederlanders vorig jaar de straat op gingen om voor onze belangen te demonstreren. Natuurlijk mis ik in het regeerakkoord bepaalde elementen, maar ik heb er vertrouwen in dat dit onderwerp blijft van het debat in het parlement.
‘Bovendien is er genoeg om wel optimistisch over te zijn: zo wordt de bevriezing van de steun voor de UNRWA, de hulporganisatie van de VN voor Palestijnse vluchtelingen, weer teruggedraaid. Nederland heeft, net als elke andere regering, een hele gereedschapskist vol mogelijkheden om een positieve bijdrage te leveren – waarvan handel, militaire relaties en het erkennen van de Palestijnse staat het belangrijkste zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant