De Ierse band U2 komt deze week verrassend met een collectie protestliedjes, tegen heel veel onrecht in de wereld. Zanger Bono: ‘Er is niets normaals aan deze gekmakende tijden.’
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
De liedjes konden niet langer wachten, liet de Ierse band U2 woensdagavond weten, bij het plotselinge verschijnen van zes nieuwe nummers. ‘Want dit zijn liederen over verzet en ontzetting. Ze zijn ongeduldig.’
De situatie in de wereld is volgens U2 zo kritiek dat zwijgen geen optie meer is. En natuurlijk zeker niet voor U2, de Ierse band die al een carrière lang protesteert tegen alle denkbare onrecht, van bruut politieoptreden in Sunday, Bloody Sunday (1983) tot de Bosnische oorlog in Miss Sarajevo (1995).
De EP Days of Ash, waarop zes verse protestsongs staan, verscheen niet toevallig op Aswoensdag, in de katholieke kerk het begin van de vastentijd en de boetedoening. In de liedjes, een eerste collectie nieuw U2-werk sinds het album Songs of Experience (2017), verplaatst zanger Bono zich steeds in een persoon wiens leven is verwoest door toedoen van duistere machten, die momenteel vrij spel lijken te hebben.
Zo reist U2 van de Verenigde Staten naar Palestina en van Iran naar Oekraïne: volgens de band allemaal brandhaarden in de wereld, waarvan niemand mag wegkijken. ‘We kijken allemaal naar de verschrikkingen op onze beeldschermen, die al bijna normaal worden. Maar er is niets normaals aan deze gekmakende tijden. We moeten ertegen in opstand komen, zodat we daarna misschien weer wat hoop kunnen krijgen’, schreef U2 in een verklaring.
Met het nummer American Obituary volgt U2 het voorbeeld van Bruce Springsteen, die drie weken geleden al kwam met een protestlied tegen de Amerikaanse immigratiepolitie ICE. Ook U2 noemt de slachtoffers van ICE bij naam: ‘Renée Good, born to die free/ American mother of three/ Seventh day, january/ A bullet for each child, you see.’
De rauwe, galmende gitaren van The Edge doen in dit nummer aanvankelijk denken aan de bevlogen liedjes van U2 uit de beginjaren, van October (1981) tot War (1983). Maar tegen het einde komt koorzang opzetten die meer lijkt op de gospel uit The Joshua Tree (1987). De tekst zou het goed kunnen doen in een demonstratie, waar ook ter wereld: ‘The power of the people is so much stronger/ Then the people in power.’
Het nummer One Life at a Time is opgedragen aan de Palestijnse journalist en activist Awdah Hathaleen, die vorig jaar door een Israëlische kolonist werd doodgeschoten op de door Israël bezette Westoever: ‘To find the map and lose the territory, is our story.’
En in Song of the Future zingt Bono over de Iraanse Sarina Esmailzadeh, een meisje dat in 2022 werd doodgeslagen bij de protesten in haar land. ‘She’s the song of the future/ Playing in my mind/ Gotta know, gotta find a way to get to her.’
Opvallend is een gastoptreden van de Engelse popster Ed Sheeran in het lied Yours Eternally, dat is geschreven als een brief van een Oekraïense soldaat, die ondanks de verschrikkingen aan het front lol blijft hebben in het leven. In een speciale uitgave van het U2-fanmagazine Propaganda vertelt Bono dat ze Sheeran konden overtuigen mee te zingen, onder de voorwaarde dat die verder niet bij de politiek van U2 betrokken zou worden. Bono: ‘Ik zei: nee, natuurlijk niet, Ed. Ik denk dat ik toen een beetje heb gelogen.’
Een ander bijzonder gastoptreden zit wat meer verstopt in de muziek: de Ierse zanger en activist Bob Geldof, bekend van de liefdadigheidsprojecten Band Aid en Live Aid, zingt mee met de protestkoren op Days of Ash.
U2 had de protestliedjes aanvankelijk geschreven voor een aanstaand album, dat later dit jaar moet verschijnen. Maar volgens de band brachten vooral de gebeurtenissen in de Amerikaanse stad Minnesota U2 ertoe de liedjes eerder uit te brengen, en niet toe te voegen aan het nieuwe album. Ook omdat de nieuwe U2-plaat daarmee wat hoopvoller zou kunnen worden, en opgewekter van toon.
In het fanblad Propaganda zegt Bono dat de band niet bang is luisteraars voor het hoofd te stoten, met bevlogen liedjes die volgens sommigen misschien overdreven prekerig zijn – een verwijt dat vooral Bono vaak wordt gemaakt. ‘We gaan waarschijnlijk mensen beledigen, of irriteren. Maar dat is zo’n beetje ons werk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant